Beste Arend Jan,

De enige vrouwen die wij in deze drukke dagen in de steek laten zijn de onze. Is jouw vrouw jaloers op de vrouwen in Afghanistan, waarvoor jij als ridder van de vrijheid en democratie de hele avond en de halve nacht in touw bent? Maar ik ben blij dat jij er bent, dat er tenminste iemand is die de vrouwen van Afghanistan trouw blijft, dan kan ik af en toe eens een gezellig uurtje bij mijn eigen vrouw doorbrengen.

De kwestie Oosterhuis

Goed is dat, die tussenkopjes, dat heb ik van jou geleerd. Vergelijkingen maken op basis van de Tweede Wereldoorlog is altijd spelen met vuur. Zodra je het doet, gaat het alleen nog maar over het feit dat je die vergelijking gemaakt hebt, en niet meer over wat je wilde vergelijken.

Oosterhuis vergeleek het gedrag van IND-ers met het gedrag van collaborerende politieagenten in WO II. Dat mag hij doen, het is zijn mening. Hij heeft de oorlog meegemaakt, en als hij nu hetzelfde voelt als toen, dan is hij oprecht.

Het vervolg, de holocaust, de doorvoerkampen en de vernietigingskampen, is er later aan toegevoegd. Niet door hem. Het gaat zoals het zo vaak gaat, een stelling gaat een eigen leven leiden en iedereen gebruikt hem zoals het hem te pas komt. Eigenlijk deed Oosterhuis hetzelfde als Tineke Huizinga van de CU deed. Lees het volgende columnpje eens:

De familie P.

Gisterochtend was het huis van de familie P. leeg. In de voortuin lag een onthoofde pop. Even verderop een knuffel met drie poten. Alle deuren stonden open. Binnen deed de hardwerkende verwarmingsketel zijn best het huis op twintig graden te houden. Daar was geen beginnen aan. Een koude windvlaag rukte de foto's, kindertekeningen en ansichtkaarten van het prikbord dat in de gang hing. In de kamer rinkelde een telefoon. Het geluid hield minutenlang aan.

Voor de deur stond een man. Ontzet keek hij naar binnen. "Dit heb ik al eens gezien," mompelde hij. "Het was 6 november 1943. Toen waren het Duitsers die het deden. Het is nu 20 oktober 2006, en nu doen we het zelf." Over de stoep kwam een troepje joelende kinderen aanfietsen. Ze stopten voor de deur, hun stemmen verstomden.

"Zeg maar op school," zei de oude man, "dat ze niet meer komen, nooit meer komen. Ze zijn weggehaald. Ik ken er een ander woord voor, maar dat mag ik niet zeggen, want dan wordt de minister woedend. Gedeporteerd, dat is het woord. Maar als ik dat zeg, dan demoniseer ik haar. Wat zij doet, is slechts het uitvoeren van de regels, zegt ze. Dat zeiden ze toen ook, op 6 november 1943. Ze vonden het niet leuk om te doen, maar ze moesten, het was ze opgedragen."

"Onze minister heeft het echt heel goed voor met ons allemaal, natuurlijk. Maar wat ik nou niet snap, als je een zuiver geweten hebt, dan hoef je toch niet kwaad te worden als iemand zegt dat dit huis er net zo uitziet als dat van 6 november 1943? Want dat was alles wat Tineke Huizinga van de Christenunie deed."

Het generaal pardon

Ik ben altijd voor een generaal pardon geweest. De "oude asielzoekers" hebben zo verschrikkelijk lang in ons systeem gezeten dat het onmenselijk zou zijn ze nu nog uit te zetten. Ik ken er inmiddels een aantal. Die mensen zijn hier niet zomaar, Arend Jan. Je verlaat niet voor de lol, of om geluk te zoeken, je vaderland en je familie. Ze hebben hier vervolgens lang in een ambtelijke molen gezeten.

Ze hebben jaren van hun leven vergooid. Nederlands mochten ze niet leren, dat zou ze te veel hechten an dit land, ze mochten niet werken, ze mochten niets, alleen maar wachten. En dat wachten duurde lang, heel lang. Die mensen hebben er het volste recht op hier te mogen blijven. Uiteraard uitgezonderd van hen die worden verdacht van oorlogsmisdaden. De IND weet wie daarvan worden verdacht, dus de IND kan ze uitsluiten.

Aanzuigende werking

Ik denk niet dat er sprake zal zijn van een aanzuigende werking. We hebben tegenwoordig een zeer streng asielbeleid, en onze geografische situatie is absoluut niet te vergelijken met de Spaanse. We hebben geen oceaan. Ze kunnen uit Engeland komen varen, of per auto, vliegtuig of benenwagen of fiets de grens over komen. Als we nou het asielbeleid Europees regelen, zijn we denk ik al een hele stap verder. Waarom was Verdonk eigenlijk tegen de Europese harmonisatie van het asielbeleid? Het is jammer dat het generaal pardon nu een principe is geworden, en eigenlijk niet meer kan worden uitgevoerd. Wat was er nou mooier geweest, ook voor Verdonk, dan een schone lei? Opnieuw beginnen, met een nieuw systeem. Duidelijkheid, klaar.

Voedselbanken

Mensen met schulden kunnen niet met geld omgaan, of verzeilen in schulden omdat ze echt te weinig te besteden hebben. In beide gevallen kun je ze beter helpen dan laten verrekken. Veel mensen die gebruik maken van de voedselbanken zijn al bezig met het saneren van hun schulden, en daarom houden ze niets over om eten voor de ware prijs te kopen. Maar een ding staat voor mij recht overeind: Een overheid die het laat gebeuren dat in haar land voedselbanken nodig zijn, is geen goede overheid. En dan kun je zeggen: Hef die voedselbanken op, want dan moeten ze meer uitgeven om te kunnen eten, en dan gaan ze wel werken, maar zo werkt het niet. Wat je niet hebt, kun je niet uitgeven. Armoede is van alle tijden, natuurlijk, dat durf ik best toe te geven, maar dat is nog geen argument om haar daarom te laten bestaan.

Socialisme

Socialisme is georganiseerde jaloezie, schrijf je. Ik begin me echt een beetje zorgen over je te maken. Slaap je wel genoeg? Is het niet mede dankzij het socialisme dat de universiteiten geen elitaire bolwerken meer zijn? Heb jij het niet mede aan het socialisme te danken dat je zoveel studenten kunt begeleiden en toespreken?

Hebben wij het algemeen kiesrecht niet mede te danken aan het socialisme? Ik snap je misschien toch wel, als we nog censuskiesrecht hadden gehad was de VVD een stuk groter geweest.

Het socialisme wilde het volk verheffen, dat zou jou als docent toch zeer moeten aanspreken. Als jij socialisme georganiseerde jaloezie vindt, dan vind ik liberalisme georganiseerde uitbuiting.

Groet, ook aan vrouw en dochters, Vincent.