Deze column levert me vast weer een paar kwaaie e-mails op. Dat moet dan maar. Er moet een keer nuchterheid komen in de Obama-manie.

Geen misverstand: ik ben blij met zijn overtuigende zege. Een zwarte president is een teken van beschaving en vooruitgang. En ik houd van Amerika. We wonen er al vijftien jaar. Onze drie kinderen groeien hier op.

Barack Obama biedt vergeleken met John McCain een beter perspectief op een welvarende toekomst voor ons en de 300-miljoen Amerikanen met wie wij dit prachtige, gastvrije land mogen delen.

Hoog Jack-van-Gelder gehalte

Toch even zeuren. Weet u nog hoe Obama schaamteloos zijn belofte brak om voor zijn campagne alleen gebruik te maken van overheidsgeld? Hij ging onbeperkt geld werven. Bij veel kleine maar ook bij heel veel grote (rijke) gevers. Mede daardoor had hij twee tot drie maal zo veel geld als Republikein John McCain.

Draai het eens om. Stel dat een Republikein (Een vriend van Bush dus; nou dan weet je het wel… Jakkie!) dit had gedaan: belofte breken, bakken geld binnensleuren en dan dik winnen van een Democraat die zich wél aan zijn beloftes houdt. Dan hadden wereldwijd de kranten de kranten vol gestaan dat je in dat rare Amerika verkiezingen nog steeds kunt kopen. Foei!

En nu Obama dit allemaal doet? Geen woord… Journalisten in de hele wereld schakelden kritiekloos naar de hieper-de-piep-stand.

Ze stonden met gekrulde neus voor de camera. "Dat ik hier bij mag zijn. Dit ga ik mijn kleinkinderen nog eens vertellen." Verslaggeving dus met een hoog ("Jaaaaa…!!!") Jack-van-Gelder gehalte.

Waar was de objectiviteit? Waarom stond er niet permanent al die lange TV-uren in chocolade letters "H-O-E-R-A!!!" in beeld? Hoeveel voordeel had Obama van die slaafse bewondering van de media?

Kinnesinne van uw columnist?

We moeten de 'historische' verkiezing van Obama in het juiste perspectief te plaatsen. De uitslag is 'historisch' omdat Obama de eerste zwarte president van de VS is, maar níet omdat hij zo veel stemmen kreeg.

Obama haalde de grootste Democratische overwinning (53 procent van de uitgebrachte stemmen) sinds Lyndon Johnson in 1964 (61 procent). Een puike prestatie. Maar laten we het ook weer niet overdrijven.

Even een beetje geschiedenis. Een andere Democraat deed het veel beter dan Obama: Franklin Roosevelt (1936: 61 procent). Republikeinen behaalden de afgelopen 100 jaar vaak veel betere resulaten dan Obama: Richard Nixon (1968) en Warren Harding (1920) haalden beiden 60 procent, Herbert Hoover (1928) en Ronald Reagan (1984): 58 Procent, Dwight Eisenhower (1956) deed het ook opperbest: 57 procent, evenals Theodore Roosevelt (1904, 56 procent).

Zo goed heeft Obama het dus niet gedaan. En - les van de geschiedenis - kandidaten met een prachtige uitslag worden lang niet altijd goede, populaire presidenten.

Is dit allemaal kinnesinne van uw columnist? Gun ik Obama zijn overwinning niet? Jawel hoor, ik gun het hem van harte. Maar je kunt er niet om heen dat Obama (63 miljoen stemmen) nog lang niet de president is van alle Amerikanen (57 miljoen kiezers stemden op John McCain). Bij zijn aanpak van de economische crisis, de oorlog in Irak en falende gezondheidszorg in de VS moet hij daar terdege rekening mee houden en een voorzichtige middenkoers varen.

Iran: Eerste boze anti-Obama slogans

Doet hij dat ook? De eerste tekenen zijn hoopgevend. In zijn meest recente speeches horen we een heel andere Obama. De lange verlanglijstjes met onbetaalbare linkse wensen zijn verdwenen. Dat wordt iets van de lange termijn.

Obama waarschuwt dat één ambtstermijn (van vier jaar) misschien niet genoeg is om al dat moois te verwezenlijken. Iedereen mag blijven dromen, maar wordt voorlopig alsjeblieft niet wakker. Dat is na 4 november de boodschap van de nieuwe president.

Vanuit Iran komen - na de eerdere felicitatie - al de eerste boze anti-Obama slogans. Het economisch nieuws blijft somber. De grote Amerikaanse autofabrieken (het kolossale General Motors voorop) stevenen zonder overheidshulp op een faillissement. In de week van Obama kelderde de Dow Jones-index op Wall Street met bijna 400 punten. Voor die uitdagingen moet hij een haalbare oplossing vinden.

Obama wist tot nu toe met mooie, maar makkelijke woorden Amerika te betoveren. Nu moet hij met tastbare, moeilijke daden Amerika écht een ander aanzien geven.