Ik hield zondag een spreekbeurt op een boekenbeurs in Amsterdam en vroeg de pakweg 100 toehoorders op wie ze zouden stemmen. Wat denkt U: 98 voor Obama, slechts 2 (dappere) McCain aanhangers in de zee van 'Obamacrats'.

Vervolgens vroeg ik wie zich langer dan vijf minuten had verdiept in de politieke standpunten van de twee presidentiële kemphanen. Er ging slechts 'n handjevol vingers de lucht in. Ik ben niet verbaasd.

De meeste mensen weten amper iets van het politieke programma van Obama of McCain. Ze gaan vooral af op hun gevoel: Wie vertrouw ik? En wie niet? Beetje oppervlakkig…

Winnen

Nederlanders vragen me naar aanleiding van mijn nieuwe boek over de verkiezingen regelmatig: "Wie wint op 4 november?" Vaak geven ze - voor ik kan ademhalen om te antwoorden - zelf al een bondig, zelfverzekerd antwoord: " Die Obama, hè? Kan die even speechen, zeg! Ik krijg er kippevel van. Hij is de man die Amerika nodig heeft. En hij is gelukkig ook een stuk jonger dan die bejaarde John McCain; hij lijkt mijn opa wel!"

Zelden gaat het in die gesprekken echt over de inhoud van de ideeën van McCain of Obama over economie, huizencrisis of buitenlandse politiek. Of over de vraag of al die prachtplannen betaalbaar zijn (niet dus!).

Voorsprong van Obama smelt snel weg

Ook Sarah Palin, de verrassende running-mate van John McCain, heeft haar snel gegroeide populariteit vooral te danken aan de emotionele reactie van kiezers. Ze voelen aan hun conservatieve water: "She is one of us".

Barack Obama had door zijn sterrenoptreden op de partijconventie in Denver een fikse voorsprong opgebouwd. Maar in de week van Sarah Palin smolt die voorsprong weg als een ijskap in de milieufilm van Al Gore.

Hoe lukt het Palin de presidentiële wedloop, die al meer dan anderhalf jaar duurt, zo ondersteboven te schoffelen? Gaat het dan toch vooral om 'good looks and sex appeal'?

Of is het haar persoonlijke verhaal? Een stevige tante uit het steenkoude Alaska die jaagt, vist en krachtdadig bestuurt? Er gaat al de grap: Wat is het verschil tussen Sarah Palin en een pitbull? Antwoord: Lipstick.

Wat een vrouw, denken veel Amerikaanse kiezers. She's got balls…

Democraten strooien spotternijen rond

De Democraten hoopten nog even gebruik (misbruik?) te maken van al het gedoe rond de zwangerschappen in de familie. Sarah (44) krijgt - op gevorderde leeftijd - een kindje met Down Syndroom. Haar dochter (17) verwacht - op allesbehalve gevorderde leeftijd - ook een baby. Het kan niet op.

Mag dit een schandaal heten? Broken Watergate ? Of is het een verhaal dat de familie Palin juist zo gewoon maakt? Ze worden tot keuzes gedwongen waar veel mensen vroeg of laat voor staan.

Je kunt het met hen eens zijn of niet, het is in elk geval heel herkenbaar. Hoe meer spotternijen de Democraten rondstrooien over Sarah Palin hoe verder John McCain in de peilingen stijgt. Sarah is een 'smash hit'!.

Oh, en op die boekenbeurs waar ik was wisten veel Obama-minnende Nederlanders nóg iets zeker: "McCain wint!" Da's opvallend. Maandenlang beweerden ze immers het omgekeerde: "Obama wint! Amerikanen zijn toch niet zo stom zijn om - na acht jaar Bush - wéér een Republikein te kiezen?"

Die mening van Nederlanders is radicaal omgeslagen. Nederland houdt nog steeds erg veel van Obama, maar schat zijn kansen ineens veel somberder in. Ik voorspel - een beetje laf misschien - een tot het einde toe razend spannende race.

Zeker is dat de Democraten, die dachten dat Obama de buit al binnen had, zich vergisten. Ze onderschatten vechtjas John McCain. Onzekerheid sluipt binnen in het Obama-kamp.

Zal de winst hen alsnog ontgaan? Krijgt Democratisch strateeg James Carville dan gelijk? Hij zei eens over zijn partijgenoten, dat ze élke kans aangrijpen om een gewonnen race alsnog te verknallen: "They never miss an oppportunity to miss an opportunity".

Op 5 november weten we meer.