Fascinerend! Na de wervelwindreis van Barack Obama leek hij niet kapot te kunnen. In mijn vorige column waarschuwde ik voor overdadig gejubel in het Obama-kamp.

Een menigte juichende Europeanen in Berlijn is mooi, maar de kiezers van 4 november wonen in Washington en West Palm Beach; niet in Wiesbaden en Wuppertal.

Obama blijft inderdaad voor liggen op John McCain , maar de voorsprong is sterk geslonken; volgens één peiling liggen ze zelfs (voor 't eerst) precies gelijk. Waarom breekt Obama niet door? Was hij te vroeg in topvorm?

Zijn onervarenheid speelt vast een rol net als het recente succes van Bush in Irak. Steeds meer Amerikanen menen dat de 'surge' - het verhogen van het aantal Amerikaanse soldaten - heeft bijgedragen aan de vooruitgang daar. Obama was daar - weet u nog? - falikant tegen.

Trek de kogelvrije vesten maar aan

McCain gaat nu harder campagne voeren. Hij heeft nieuwe mensen ingehuurd die we nog kennen uit de Bush-campagne van 2004. Trek dan de kogelvrije vesten maar aan en duik snel weg in de schuttersputjes. Vanaf nu wordt met scherp geschoten.

De McCain-campagne begint de actie 'sloop-Obama's-imago'. McCain schildert hem als een op sterrenstatus jagende beginneling. In TV-spots wordt Obama op één lijn gezet met fluffy celebrities als Britney Spears en Paris Hilton. Bah! Over Irak zegt McCain: "Obama verliest liever een oorlog dan de verkiezingen." Dat is een belachelijke beschuldiging.

Hoe wanhopig kun je zijn? Obama reageert scherp: "Kennelijk heeft McCain weinig positiefs over zichzelf te zeggen".

McCain moet zich schamen!

Ik ben het grondig oneens met veel denkbeelden van McCain (belastingen, doodstraf, homohuwelijk, abortus) maar bewonder zijn persoonlijke standvastigheid. Waarom dan zo'n fluimerige TV-spot met huppelmeiskes Spears en Hilton? Waarom trek je de oprechte bedoelingen van Obama over Irak in twijfel? McCain moet zich schamen!

Toch zendt hij die negatieve spotjes uit. Waarom? Omdat hij weet dat het smakeloos is maar effectief. Dat is in voorgaande campagnes haarscherp bewezen. Is het toeval dat McCain in de peilingen juist nu dichter naar Obama kruipt?

Why take the risk

De campagnebazen van McCain weten hoe je zoiets doet: Je onderzoekt waar kiezers over twijfelen. Daar richt je je pijlen op. Dat herkennen kiezers: "Hij is inderdaad te onervaren en onbezonnen voor het presidentschap. Why take the risk?".

Dus ontstaat gedoe over zo'n spotje. Op TV wordt er heftig over gedebatteerd: "Gaat McCain over de schreef?" Bij elke discussie wordt dat spotje weer vertoond. En wat blijft beter hangen bij de kijkers? Dat mooie politieke debat of het guitige spotje met Britney en Paris? U en ik weten het antwoord.

McCain heeft veel minder geld dan Obama. Met extreme spotjes (en we zijn nog maar net begonnen...) krijgt de kandidaat veel gratis TV-zendtijd. Het werkt elke keer weer (zie mijn boek "Hoera, een nieuwe president!") voor de sappigste voorbeelden van schandelijke TV-spotjes).

Geschiedenis leert: 'Ram erop'

Extra spannend is of de Obama-campagne het voorbeeld van McCain ("Take the low road") volgt of zich daar juist verre van houdt ("Take the high road"). Wie de recente geschiedenis als leidraad neemt twijfelt geen seconde: "Ram er op!" Pak McCain persoonlijk aan op zijn leeftijd, opvliegende karakter (hij heet in Washington "Senator Hothead"), rechtse sociale denkbeelden en te brave steun voor George Bush.

John Kerry verloor in 2004 omdat hij niks deed toen de Republikeinen hem afschilderden als een steenrijke, slappe, elitaire Democraat. Klopte dat beeld? Een beetje misschien maar dat doet er niet toe. Veel twijfelende kiezers trapten er in. Dat telt. Kerry verloor; Bush won.

Obama moet nu keihard aan de slag om te voorkomen dat hij de fatale Kerry-behandeling krijgt. Dat bepaalde in 2004 mede de uitslag.

Zien we de komenden maanden een herhaling van dat onsmakelijke schouwspel?
Het woord is aan John McCain.