In Amerika zijn ze niet gauw verbaasd over kleurrijke trucs van presidentiële kandidaten om de kiezersgunst te winnen. Maar Barack Obama heeft nu een kunstje geflikt dat ook voor Amerikanen bijzonder is. Door Charles Groenhuijsen.

Zijn flitsende rondreis doet denken aan de tournees destijds van The Beatles. Totale gekte. Elke dag staat overal in de krant waar hij nu weer optreedt.

Obama als politieke rockstar. Vooral de ontvangst in Europa is fenomenaal. Knap gedaan dus. Obama schrijft politieke geschiedenis. An American Idol met grote aanhang en grote woorden ("Now is the time to build new bridges around the globe").

Paniek bij Republikeinen is compleet

Vanaf nu wordt dit de norm voor een presidentskandidaat: "Hoeveel mensen komen 6000 of zelfs 10.000 kilometer van Washington naar me luisteren?" Elke kandidaat die niet minstens 200-duizend juichende fans weet op te trommelen faalt. Want het lukte Obama toch ook in 2008?

In het Republikeinse kamp is de paniek intussen compleet. Obama is in de aanval en bepaalt de agenda. McCain is zwaar in het defensief.

Irak

Irak is weer het meest besproken onderwerp. Het gaat er boven verwachting goed. Obama geloofde daar vorig jaar niet meer in; McCain wel. Obama had ongelijk; McCain had gelijk. Als het aan Obama had gelegen was dictator Saddam Hussein immers nog aan de macht geweest.

Maar Obama - en niet oud-strijder John McCain - loopt nu triomfantelijk door Bagdad. Knap staaltje politieke acrobatiek. McCain ligt 's nachts in zijn Republikeinse kussen te bijten.

Ineens gaat het in de media ook over de leeftijd van McCain. Is 'ie niet te oud? Hoe veelzeggend zijn een paar rare versprekingen? Het was rampzalig om in TV-journaals John McCain (71) knullig te zien rondhobbelen in een golfkarretje met George Bush Sr. (84). Direct daarna zag je de triomferende Obama (46) als zelfverzekerde, jonge wereldleider. Every picture tells a story.

Peilingen: McCain kruipt zelfs iets dichterbij

Maar ho, ho, even kalm en nuchter. Als je commentaren leest, krijg je de indruk dat Obama de buit al binnen heeft. Maar in de afgelopen negen races verloor de 'frontrunner' van juli in november zes keer.

Natuurlijk, hij staat er heel goed voor. Zijn voorsprong op McCain is solide tussen de vier en zes procent. Maar ik kijk toch met enige reserve naar die cijfers. Knap hoor, die voorsprong van Obama; daar doe ik niks aan af.

Maar als je alle tegenslagen voor McCain op 'n kluitje gooit (Bush super-impopulair, economie knudde, benzineprijzen torenhoog, McCain-campagne wanhopig op zoek naar een nieuwe boodschap) zou de voorsprong toch groter kunnen (moeten?) zijn? De blitz-trip naar het Midden-Oosten en Europa heeft Obama tot nu toe (ik schrijf deze column donderdagavond) geen winst in de peilingen opgeleverd. Integendeel. McCain kruipt zelfs iets dichterbij. Dat kan de komende dagen nog veranderen maar het is wél opvallend.

Overdreven

Sommige kiezers vinden het een tikkeltje overdreven om nu al - Obama is officieel nog geen eens de kandidaat - als een presidentiële heilsprofeet rond te reizen. En nogal wat Amerikaanse kiezers vinden het helemaal geen compliment steun te krijgen van Europeanen die de VS zo vaak in de steek hebben gelaten en zelf te belabberd zijn een behoorlijk leger te betalen.

Het gevaar dreigt ook dat Democraten een tikkeltje té zelfverzekerd worden. Als je hier in Washington met verstandige Democraten praat zeggen ze: "We moeten blijven vechten alsof we achter liggen". Gelijk hebben ze. De race is niet gelopen. Democraten hebben zich in deze fase van de race wel vaker vergist.

Arrogantie maakt je zwakker; niet sterker. Vraag maar aan George Bush

Om over na te denken:
Een collega-columist vatte de situatie in de race treffend samen:
"McCain kan niet meer winnen;
Obama kan nog wel verliezen".

Spannend blijft 't!
Ik geniet.

Reageer op deze column