Onthoud deze term: de flipflop. Enig idee? In de Amerikaanse politiek gebruik je de term flipflop als een politicus zijn of haar mening over een belangrijk onderwerp verandert. Door Charles Groenhuijsen.

Zoals Hillary Clinton de Irak-oorlog eerst steunde maar er later - oops! - ineens tegen bleek te zijn. Of Democraat John Kerry die door een Irak-flipflop mede de verkiezing van 2008 verknalde.

John McCain kan er ook wat van. Hij was tegen de gigantische belastingverlagingen van George Bush waar vooral Amerika's rijkste stinkerds geweldig van profiteren. Nu is hij vóór. Snapt u het nog?

Geen subsidie voor campagnes?

Gelukkig hebben we Barack Obama. Die gaat alles anders en beter doen. Geen flipflops dus. Toch? Jammer, jammer. Ook Obama blijkt een bedreven flipflopper.

Hij had beloofd voor zijn campagne overheidssubsidie (public funds) te gebruiken. Dan hoef je als kandidaat niet zoveel tijd te besteden aan het bij elkaar bedelen van tientallen miljoenen dollars privégeld.

Al die privédonaties vergiftigen de campagnes, is de achterliggende filosofie. De kandidaat wordt te afhankelijk van zijn geldgevers. Obama had daarom met rivaal John McCain de deal gemaakt dat ze beiden deze subsidie van ruim 80 miljoen dollar zouden gebruiken.

Maar o jee, Obama haalt nu zó veel geld binnen dat hij zich heeft bedacht. Geen subsidie dus en een onbeperkt bedrag aan privégiften. Mooi natuurlijk dat Obama van zo veel Amerikanen steun krijgt, maar een kolossale flipflop is het wel. En da's niet voor het eerst. The Washington Post telde vijf eerdere flipflops (link 'flipflop').

Herziet Obama Irak-standpunt?

Als de voortekenen niet bedriegen komt er er nog pikant flipflopje aan. Over de Irakoorlog. Obama is daar altijd glashelder over geweest. "Ik ben tegen en als ik president word haal ik alle Amerikaanse soldaten binnnen zestien maanden naar huis." Hartelijk dank. Geen misverstand mogelijk. Of toch wel?

Vorige week zei Obama ineens dat hij zijn Irakstandpunt wil "verfijnen". Verfijnen? Hoe bedoelt u? Nou, hij wil ook kijken naar de stabiliteit in Bagdad en de veiligheid van de Amerikaanse soldaten mag niet in gevaar komen.

Maar dat wist 'ie toch van te voren? Minder Amerikaanse soldaten betekent gewoon minder stabiliteit. En als je hals-over-kop pakweg de helft van de 150-duizend soldaten terughaalt, kunnen de overblijvers zichzelf en anderen minder goed beschermen. Dus breng je soldaten in levensgevaar. No doubt about it!

Zoekt Obama een smoes voor een Irak-flipflop?

Het wordt spannend de komende weken. Obama, die overigens ontkent dat hij zijn standpunt heeft veranderd, gaat eindelijk zelf weer eens naar Irak. Zijn tegenstander John McCain heeft bijna een knipkaart voor de vluchten naar Bagdad maar Obama is er lang niet geweest. Hij gaat er praten met de commandanten ter plaatse.

Luistert hij echt naar ze? Bekeert hij zich tot een ander standpunt? Zijn voornemen om zijn standpunt te verfijnen wijst in die richting. Daar krijgt hij dan wel groot gedonder mee want veel aanhangers vinden hem juist fantastisch vanwege zijn anti-oorlogsstandpunt.

Maar ook Obama moet erkennen dat het in Irak veel beter gaat. Dus moet hij slim schipperen. Het eenvoudige 'snel weg uit Irak' is steeds moeilijker te verdedigen. Bovendien moet Obama gematigde kiezers trekken die niet allemaal van zijn pacifistisch getinte voornemens gediend zijn.

Aanhangers hunkeren naar wonderen

Moet Obama zich schamen als de 'verfijning' over Irak uitloopt op een kolossale flipflop? Ik vind van niet. Het is juist een teken van kracht als je als leider bereid bent standpunten ter discussie te stellen.

Door het gedraai van Obama rond Irak en campagnegeld gaat hij wel steeds meer op een gewone politicus lijken. Hij is geen wonderdoener die zich zwevend aan de politieke zwaartekracht onttrekt. Obama stapt eindelijk van zijn roze wolk.

Daar zullen sommige - naar wonderen hunkerende - Obama-aanhangers vast boos over worden, maar mij bevalt het wel. Ik heb het niet zo op verheven predikers in de politiek. Leuk hoor, vanwege de mooie toespraken en de tot tranen toe bewogen fans. Maar als ik moet kiezen heb ik als leider van het machtigste land ter wereld liever een aardse flipflopper dan een hemelse messias.

PS. Ik ben blij met kritische reacties. En als ik moet kiezen tussen scheldwoorden of argumenten, kies ik voor 't laatste. Hartelijk dank!

Reageer op deze column.