De Rolling Stones traden zaterdagavond op voor 65.000 mensen in een uitverkochte Amsterdam Arena. Inmiddels zijn de eerste recensies over het optreden verschenen.

Algemeen Dagblad - geen sterren

"Wie bevangen was geraakt door dat aangekondigde wereldwonder, moet het 38ste optreden van de groep in ons land (Mick Jagger memoreerde het met trots én in het Nederlands) een beetje tegen zijn gevallen. Want gedegen was het en bij vlagen hartverwarmend, maar legendarisch werd het nooit. (...) De band is - of de vier het nu leuk vinden of niet - zo een reizend museum geworden. Met kunstwerkjes die nergens anders te zien zijn en die iedere muziekliefhebber eens in zijn leven van dichtbij moét bekijken."

Lees hier de volledige recensie

NRC - twee sterren

"Veel hing af van het charisma van Mick Jagger (74), die zich uitleefde in het zelden gespeelde verzoeknummer Shine a Light en die in de meezinger You Can't Always Get What You Want een klik had met het verder nogal tamme publiek. (...) Meer dan eens was het beschamend hoe slecht de Rolling Stones vorm gaven aan songmateriaal dat er na al die jaren toch wel in had mogen zitten. (...) De band komt nog naar het Gelredome en daarna moet het maar eens afgelopen zijn met deze duurbetaalde melkkoe van muzikanten die beweren het niet voor de poen te doen. Charlie, Mick, Keith en Ronnie verdienen een prachtig pensioen en alle eer die hen als onnavolgbare rockhelden toekomt. Maar genoeg is genoeg.

Lees hier de volledige recensie

Trouw - drie sterren

"Want hoe leuk het ook was om de Stones te zien spelen, soms sluipt iets ongemakkelijks in hoe deze mega-act door hun eigen geschiedenis ploegt. Zo'n Paint it Black: je wilt dat het nummer naar het extatische opstijgt, maar dat gebeurt niet meer. Die vlakke dynamiek binnen de nummers zorgde er zaterdag vaker voor dat de spanningsboog slapjes bleef bungelen, en dat nummers als Miss You of Start me Up zelfs eentonig werden. (...) Want hoe Keith Richards bij wijze van slotrondje de onvergankelijke gitaarintro's van achtereenvolgens Brown Sugar, Jumping Jack Flash, Gimme Shelter en Satisfaction mag inzetten? Onvergetelijk. Als de band zelf dat beetje extra niet meer kan geven, doen zulke nummers dat wel. U ziet: de magie van rock 'n roll."

Lees hier de volledige recensie

Het Parool - vier sterren

"Hier staat geen groep, hier staat een instituut. Gevaar gaat er al lang niet meer uit van de muziek van de Britten, het is ook al honderd jaar geleden dat ze een plaat van belang uitbrachten, maar op het podium draait alles nog naar behoren. De anderen doen het inmiddels wat rustiger aan, maar voorman Jagger draaft nog altijd enthousiast als een hond die mee mag naar het strand in het rond. (...) Goed klinkt vooral het repertoire uit de late jaren zestig, vroege jaren zeventig. Honky Tonk Women, Midnight Rambler en Brown Sugar krijgen lekker lange uitvoeringen waarin de gitaren van 'Keef' en 'Ronnie' mooi om elkaar heen draaien."

Lees hier de volledige recensie

De Volkskrant - drie sterren

"De band is in staat het monumentale oeuvre bloedserieus onder handen te nemen, zonder ironie of meligheid. Je kunt je voorstellen dat Charlie Watts weleens denkt: moet ik straks weer die hamerende drumpartij van (I Can't Get NoSatisfaction spelen? Daar hoeft hij zich het hoofd dan niet al te lang over te breken, want ja, dat moet hij. Hij doet het, en hij doet het goed, misschien wel als beste Stones-instrumentalist. (...) En zo sta je bij die verplichte toegift dus toch op en neer te springen op de plakkerige plastic Arena-vlonders. En denk je het enige dat je op dat moment moet denken: 'Laat deze band toch nog maar honderd jaar doorrocken'."

Lees hier de volledige recensie