Nathalie Grootenboer (50) werkte fulltime, nota bene als financieel medewerker. Toch bouwde ze een schuld op van 60.000 euro. Nu adviseert ze schuldbemiddelaars. 'Dit kan iedereen overkomen.'

Dit artikel is afkomstig uit het AD. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.

Doodnerveus is ze. Nathalie Grootenboer staat op het punt om de Kredietbank van de gemeente Rotterdam binnen te lopen. Om te vragen om hulp. Ze kan het niet meer alleen. De immer groeiende schuldenberg van inmiddels 60.000 euro is haar te veel geworden.

De ellende begint als ze de relatie verbreekt met de vader van haar kinderen. Grootenboer komt er alleen voor te staan. "Op dat moment besloot ik fulltime te gaan werken", vertelt ze. "Ik kom uit een arbeidersfamilie. Mijn opa werkte in de haven, mijn ouders in de horeca. Op de bank zitten, je hand ophouden voor een uitkering, was geen optie."

Schuldenberg werd groter

Drie van haar vier kinderen brengt ze naar het kinderdagverblijf en/of naschoolse opvang. Als alleenstaande ouder incasseert ze daarvoor toeslagen. Daar gaat het mis. Ze wordt toeslaggedupeerde. "De schuldenberg werd alsmaar groter", blikt ze terug. "Daardoor ging ik nog harder werken, omdat ik die rekeningen wilde betalen."

Elke keer als ze denkt dat het lek boven is, ploft er een nieuwe blauwe brief op de deurmat. "Je gaat in de overlevingsstand", zegt ze. "Je leeft van dag tot dag. Kan ik vandaag nog wel eten kopen in de supermarkt? De post durfde ik niet meer te openen. Onbekende telefoonnummers nam ik niet meer op, uit angst voor schuldeisers."

Om haar kinderen te kunnen voeden, moet de financieel medewerker bij de gemeente Rotterdam elke maand keuzes maken. "De ene maand betaalde ik de huur niet, de andere maand verscheurde ik de energierekening, om geld te besparen voor boodschappen."

Goedkoper flatje

Als ze steeds dieper in de financiële problemen raakt, verruilt Grootenboer haar drie verdiepingen tellende huurwoning in Nesselande voor een goedkoper flatje in het Oude Noorden. "Die keuze moest ik maken, maar dit betekende voor de kinderen dat ze afscheid moesten nemen van hun klasgenoten en naar een andere school gingen. Dat deed pijn."

Als zelfs dat nauwelijks helpt, zet ze alle schaamte opzij en maakt ze een afspraak bij de Kredietbank, de sociale bank voor mensen met schulden. Met lood in haar schoenen stapt ze binnen, maar na het eerste gesprek valt er een last van haar schouders. "Voor het eerst voelde ik me er niet meer alleen voor staan", blikt ze terug.

Sinds dat moment, in de winter van 2014, neemt een schuldbemiddelaar haar zorgen over. Rekeningen of betalingsherinneringen worden niet meer door de brievenbus geduwd, incassobedrijven weten Grootenboer niet meer te vinden en tóch slinkt haar schuld. "Door de schuldregeling, waarbij een deel werd kwijtgescholden", legt ze uit. "Een ander deel werd afbetaald met mijn salaris. Na drie jaar was ik schuldenvrij."

Als later het toeslagenschandaal aan het licht komt en blijkt dat de Rotterdamse geen blaam treft voor haar schuldverleden, is de opluchting des te groter. "Jarenlang voelde ik me het zwarte schaap van de familie, als enige die niet rond kon komen. De erkenning die ik kreeg met het uitkomen van de toeslagenaffaire, deed me veel. Zie je wel; het lag niet aan mij."

Onder indruk van het werk van schuldhulpverleners, wordt Grootenboer zelf schuldbemiddelaar. Haar aanpak? "Ik luister naar de verhalen van mensen. Het is in de schuldhulpverlening verleidelijk om snel een betalingsregeling af te spreken. Maar mensen met schulden willen ook gehoord worden."

Nu traint en adviseert ze schuldhulpverleners bij de nieuwe afdeling van de gemeente 'Grip op Geldzaken'. Daar vertelt Grootenboer ook altijd haar eigen verhaal. "Om duidelijk te maken dat iedereen in de schulden kan raken", legt ze uit. "Niet alleen minima, maar jij en ik. Mensen met een baan, zorgdragend voor een gezin."

Met haar eigen gezin is het goed gekomen, maar de jaren waarin elk dubbeltje moest worden omgedraaid, hebben diepe indruk gemaakt op haar kinderen. "Ik had eerder aan de bel moeten trekken", verzucht Grootenboer. "Financiële stress doet veel met jou, maar ook met je kinderen. Ze hebben niet alleen eten nodig, maar ook je aandacht."

Ze vertelt dat in de voorjaarsvakantie haar kleinzoon, die in Italië opgroeit, een weekje kwam logeren. Elke dag is ze wat leuks met hem gaan doen. "Diergaarde Blijdorp, Plaswijckpark. Noem maar op."

'Mam', reageerde een van haar kinderen daarop. 'Waarom deed je dat nooit met ons?' "Die vraag kwam wel even binnen", geeft ze toe. "Maar ik weet dat ik alles heb gedaan om het tij te keren. Dat is me gelukt, omdat ik hulp heb durven vragen."

En dat is nou net wat Grootenboer iedereen met schulden mee wil geven: "Vraag op tijd om hulp als je er niet meer uitkomt. Want hoe langer je daarmee wacht, hoe groter de problemen worden."