Het schrammetje dat hij opliep tijdens een mud race werd hem bijna fataal. Door een oplettende arts op de spoedeisende hulp kan Aram van Jaarsveld (50) uit Oud-Beijerland zijn huiveringwekkende verhaal navertellen. Sterker nog, van hetgeen hem bijna fataal werd, maakte hij deels zijn beroep.

Dit artikel is afkomstig uit AD Rotterdams Dagblad. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.

De groene bussen voor de collecteweek van de Brandwondenstichting staan gereed in zijn woonkamer in Oud-Beijerland, Rotterdam. Deze week gaat Van Jaarsveld langs de deuren om geld in te zamelen voor de stichting die zich inzet voor slachtoffers zoals hij. "Ik heb geen brandwonden, maar mijn wond ziet er wel hetzelfde uit", vertelt hij terwijl hij zijn broekspijp oprolt om zijn enorme litteken te tonen.

"Ik heb voor het eerst sinds 2014, toen het ongeluk gebeurde, weer normale sokken aan. Ik moest altijd een steunkous dragen, omdat de drainage in m'n been niet goed functioneerde, maar daar ben ik nu aan geopereerd", vertelt hij trots. De huid op zijn onderbeen moest door een vleesetende bacterie, die hij binnenkreeg door een piepklein wondje dat hij opliep tijdens een mud race, zo'n beetje tot op zijn bot worden weggeschraapt.

Schrammetje

"Tegen mijn toenmalige vrouw vertelden de artsen: 'We gaan eerst je man proberen te redden en dan zijn been'." Van Jaarsveld toont op een foto op zijn telefoon het kleine schrammetje dat hij opliep doordat hij zijn been tegen een paaltje stootte dat onder water stond. Wat hij toen niet kon bevroeden, was dat hij een paar uur later voor zijn leven zou moeten vechten op de operatiekamer. "Ik was topfit, maar ineens liep ik achteraan te hobbelen, dat was eigenlijk al het eerste signaal dat er iets mis was."

Na de wedstrijd laat hij zijn wondje verbinden en gaat naar huis. "Om 12.00 uur was ik gefinished en om 15.00 uur kon ik al niet meer lopen van de pijn en 's avonds om 18.00 uur viel ik flauw." Het tweetal haast zich naar de huisartsenpost in Klaaswaal. Hier krijgt hij de allerzwaarste antibiotica mee. "De volgende dag was het nog erger en voor ik het wist, werd ik met gillende sirenes in een ambulance vervoerd naar het Maasstad Ziekenhuis. We kwamen daar om 8.30 uur aan en een uur later lag ik op de ok."

De Oud-Beijerlander dankt zijn leven aan een zeer oplettende arts op de spoedeisende hulp in het Maasstad Ziekenhuis die zijn ziektebeeld meteen herkende en ernaar handelde. "Om die reden doe ik nu mijn verhaal met naam en toenaam, want het is ontzettend belangrijk dat men weet van mijn ziekte, genaamd necrotiserende fasciitis, want als je niet op tijd handelt, dan ga je er dood aan. Ik ben die arts eeuwig dankbaar, dankzij hem leef ik nog."

Het kleine wondje op het been van Aram.

Het kleine wondje op het been van Aram.
Het kleine wondje op het been van Aram.
Foto: Privébeeld

Fit

Sterker nog: binnen drie maanden stond hij alweer aan de start van de Man of Steel Race in Scheveningen. "Daarna was ik zowel fysiek als mentaal helemaal leeg.'' Het was juist zijn fitheid die hem tijdens zijn revalidatieperiode hielp om letterlijk weer snel op de been te komen. "Het is zo ontzettend belangrijk om fit te zijn. Dat wist ik altijd wel, juist daarom deed ik mee aan Mud Races, maar mijn snelle herstelproces heeft dat voor mij nogmaals bewezen."

Inmiddels heeft hij vijf operaties achter de rug en merkt hij niks meer van zijn wond, die nu alleen nog een litteken vormt. Om fit te blijven, maar ook anderen te helpen fitter te worden, speelt hij sinds kort buiten met jong en oud in de Hoeksche Waard.

Modder

Nu zo in de herfst betekent dit voornamelijk door de modder rollen. Bang om nogmaals een vleesetende bacterie op te lopen, is de vijftiger allerminst. Met een lach vertelt hij: "Nee die kans is echt nihil. Eigenlijk ben ik sinds dit ongeluk nog meer gaan leven. Ik heb ingezien dat je vooral dingen moet doen waar je plezier uithaalt en ik word nou eenmaal heel blij van buiten in de modder spelen. Dus dat blijf ik de rest van mijn leven doen."