Met 36 messteken werd Nadine Beemsterboer op 20-jarige leeftijd om het leven gebracht door haar ex-vriend. Haar zus Jacqueline Beemsterboer (39) heeft de dader vergeven.

Dit artikel is afkomstig uit de Gelderlander. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.

Ze was bij haar schoonfamilie toen haar ouders op 2 december 2006 belden met de mededeling dat er iets was met Nadine. Jacqueline Beemsterboer (nu 39) en haar toenmalige vriend stapten direct in de auto. Rondom haar ouderlijk huis in Hoorn stond het vol met auto's en fietsen. Mensen waren in tranen. Ze wist direct dat iets heel erg mis was.

De politie vond die dag in Amsterdam het lichaam van de dode jonge vrouw in het huis van Gerold O., de ex-vriend van Nadine. "Toen duidelijk werd dat het om Nadine ging stortte mijn wereld in. Ik kon alleen maar schreeuwen en huilen. Mijn maatje was uit mijn leven gerukt."

Nadine Beemsterboer uit Hoorn werd op 2 december 2006 met 36 messteken om het leven gebracht in Amsterdam. De dader was de 34-jarige Gerold O, haar ex-vriend. In augustus 2007 werd hij door de Amsterdamse rechtbank veroordeeld tot een straf van twaalf jaar cel met tbs en dwangverpleging. Inmiddels is hij weer vrij.

Jacqueline, inmiddels vanuit Hoorn verhuisd naar Stokkum, voelde jarenlang niets dan intens verdriet om het gemis van haar zusje. Tot een paar jaar geleden. Inmiddels heeft Jacqueline de moordenaar zelfs vergeven. Sinds kort geeft ze lezingen in gevangenissen over vergeven. De moordenaar van haar zus is sinds afgelopen zomer weer vrij.

De moordenaar van uw zus vergeven. Hoe doe je dat?
"Na de dood van Nadine zat ik enorm in de put. Ik stortte mezelf volledig op mijn werk en beulde me af in de sportschool. Alles om mijn verdriet weg te drukken. In 2017 ging de knop om. Er volgde een spirituele zoektocht naar mezelf, waarbij ik mijn donkerste stukken heb uitgediept. Ergens op die reis voelde ik het sterke verlangen om Gerold te vergeven. Het gevolg van dat verlangen is dat ik het ook daadwerkelijk heb gedaan. Dat was in eerste instantie puur ter zelfbescherming. Ik gunde mezelf innerlijke rust."

Is vergeving niet vreemd, na zo'n gruwelijke daad?
"Het is nog ongebruikelijk. Als je mij vijf jaar geleden had gezegd dat ik hem zou vergeven, had ik je compleet voor gek verklaard. Maar laat ik duidelijk zijn: vergeven is niet dat ik Nadine niet meer mis of zijn daad goedkeur. Absoluut niet. Wat hij deed was vreselijk en had nooit mogen gebeuren. Ik mis haar nog elke dag. Maar de vergeving zit hem in het accepteren van de situatie zoals die nu is. Ik wil het niet meer veranderen. Vergeven is in die zin ook de hoop loslaten het verleden aan te kunnen passen."

Weet Gerold dat u hem hebt vergeven?
"Ik heb hem in 2018 de hand geschud. Dat was tijdens een rechtszaak waarin ze keken of zijn tbs verlengd zou worden. Ik kreeg toen voor het eerst sinds ik hem ken een stevige handdruk. Hij keek me zelfs aan. Dat had hij tot dan toe nooit gedaan. Toen wist ik: deze man heeft evenals ik aan zichzelf gewerkt. Een jaar later heb ik hem in de tbs-kliniek gesproken. Toen heb ik hem ook omarmd. Dat was heel indrukwekkend en emotioneel. Hij weet dat ik hem heb vergeven, maar hij heeft zichzelf nog niet vergeven."

Jacqueline Beemsterboer heeft in haar huiskamer een altaar voor haar vermoorde zus gemaakt.

Jacqueline Beemsterboer heeft in haar huiskamer een altaar voor haar vermoorde zus gemaakt.
Jacqueline Beemsterboer heeft in haar huiskamer een altaar voor haar vermoorde zus gemaakt.

Heeft het vergeven voor innerlijke rust gezorgd?
"Voor het eerst sinds 2006 voel ik rust. Daar was ik echt aan toe. Vergeven doe je ook niet voor de ander. Vergeven doe je in eerste instantie puur voor jezelf. Ik voel me ook bevrijd. Voor eerdere rechtszaken was ik al dagen nerveus. Misselijk zelfs. Ik voelde me zo machteloos en kwetsbaar, maar sinds ik Gerold heb vergeven, voel ik me neutraal. Ik was voor het eerst in al die jaren zonder oordeel. Ik heb de regie over mijn eigen leven terug en ik voel me niet langer slachtoffer."

Het feit dat Jacqueline Beemsterboer de moordenaar van haar zusje vergaf, kwam soms hard aan in haar omgeving. Vooral sommige lotgenoten leken haar beslissing niet te accepteren. Haar besluit zorgde soms voor mooie, maar ook voor heftige reacties. Ook voor haar ouders was het even schrikken. Volgens Jacqueline vond vooral haar moeder, Wanda Beemsterboer, het lastig. Zij dacht even haar rouwmaatje kwijt te zijn, omdat ze samen met haar oudste dochter de verschillende fases van het rouwproces doorliep.

Nemen anderen uw besluit kwalijk?
"Mijn ouders niet. Zij steunen mij, al heeft mijn moeder er meer moeite mee gehad dan mijn vader. Maar stapje voor stapje wordt zij ook milder naar hem toe. Of zij Gerold ook kan vergeven? Nee, dat zie ik zo snel niet gebeuren. Ze heeft hem wel gesproken, maar daar blijft het voor nu bij.

"Enkele anderen waren wel hard in hun oordeel. Zo zei iemand dat ik mijn zusje had verloochend. Heel heftig, maar ik realiseer me dat het meer zegt over hen dan over mij. Het vergeven van Gerold voelde soms als een eenzame weg. Maar het sterkt mij in mijn reis, want hoe meer mensen deze stap durven nemen, hoe makkelijker het wordt. Ik kan verder met mijn leven en dat gun ik andere mensen ook."

Heeft u niet het gevoel gehad dat u Nadine in de steek liet?
"Geen seconde. Ik durf zelfs te zeggen dat het vergeven van Gerold mij dichter bij mijn zusje heeft gebracht. Tijdens mijn gesprek met hem zag ik ook ineens wat mijn zusje ooit in hem zag. Ik zag een goede kant, die had ik nog nooit gezien. Daardoor voelde ik mezelf heel erg verbonden met Nadine."

Lezingen aan gedetineerden

Vijftien jaar na de moord heeft de familie Beemsterboer het leven weer opgepakt, maar het gemis blijft. Ieder verwerkt het verlies van Nadine op zijn of haar eigen manier. Moeder Wanda bracht in 2010 het boek Mam, ik bel zo terug uit en vader Jacques gaat in gesprek met gedetineerden. Hij bespreekt met hen de gevolgen van hun daden voor de nabestaanden.

Ook Jacqueline heeft inmiddels de weg naar de gevangenis gevonden. Iets wat ze in de toekomst vaker wil gaan doen met haar bedrijfje Remember 2 be Free.

Wat haalt u uit de gesprekken met gedetineerden?
"Ik spreek mensen die de meest vreselijke dingen hebben gedaan. Dat is heftig, maar ik zie wat een gesprek kan betekenen. Dat sterkt mij enorm. Ik geloof dat mensen niet alleen een slechte kant hebben. Het is voor mij een soort zielsmissie om ook hen bewust te maken van een liefdevollere en vergevingsvollere wereld."

Moet iedere moordenaar vergeven worden?
"Nou, een luisterend oor zou al helpen. Daar zitten veel zwaar beschadigde mensen. Zij hebben hulp nodig. En natuurlijk hebben ze vreselijke dingen gedaan, maar ik denk dat straffen niet de oplossing is. Je moet ze hulp bieden, zodat ze hun trauma's kunnen overwinnen. Dan voorkom je wellicht dat de geschiedenis zich herhaalt en kunnen we samen bouwen aan een mooiere toekomst."

Acht u Gerold in staat om zoiets nog een keer te doen?
"Nee, dat geloof ik niet. Ik denk wel dat er nog een heel klein risico is, vooral op relationeel vlak. Maar daar is hij zich ook bewust van. Daarom vertrouw ik erop dat hij niet nog eens zo zal handelen. Hij heeft zijn straf uitgezeten."

Spreek u Gerold nog wel eens?
"Nee, ik spreek hem niet meer. En dat is goed. Maar ik gun hem en andere daders dat zij hun verhaal mogen doen. Ze worden vaak weggezet als monsters, maar ook zij hebben een verhaal. Ze krijgen geen ruimte om zich te verdedigen in met name de media. Hoe meer we dit soort zaken bespreekbaar maken, hoe vreedzamer en vergevingsgezinder de wereld kan worden. Daar geloof ik echt in."