Misschien woont zijn puberdochter in Barcelona, misschien in de VS. Alain Donker (54) heeft geen idee. Sara is een van de duizenden kinderen die te maken krijgt met ouderverstoting. 'Als ik toen had geweten dat ik mijn kind nooit meer zou zien, was ik niet weggegaan.'

Dit artikel is afkomstig uit het AD. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.

Vraag hem hoeveel kinderen hij heeft, en hij voelt meteen een steek door z'n hart. Dit zijn de feiten: Alain Donker heeft een dochter en stiefdochter. Zijn stiefdochter ziet hij dagelijks, dochter Sara al drie jaar niet. "Ik weet niet wat haar bezighoudt, waar ze van houdt, hoe het gaat op school."

Tot drie jaar geleden hield Sara van paardrijden. Ze was gek op dieren, speels, ondernemend. "Ik was denk ik wel een goede vader," zegt Donker. "Misschien iets te lief." Hij ging met haar naar musea, ze bezochten leuke steden, logeerden een weekje op het platteland vlakbij Rome, de stad waar Donker twintig jaar geleden naartoe verhuisde voor zijn werk als historicus en tekstschrijver. Hij ontmoette er de moeder van zijn dochter. Ze was charmant, mooi, intelligent; een Italiaanse journaliste met Oostenrijkse roots. Ze werden verliefd, gingen samenwonen in Toscane, kregen een baby.

Drie jaar na de geboorte liep de relatie stuk. Donker: "De liefde verbleekte. Soms ontstaat er dan vriendschap of wederzijds respect. Bij ons was het haat. Nijd. Het sluimerde lang. Ik weet nog hoe ik beneden zat, in de woonkamer, en zij vanuit haar werkkamer boven een formulier naar me mailde, voor een basisschool voor Sara in het buitenland, ze wilde dus weg. Dat viel me rauw op het dak. 'Als je dit niet tekent, krijg je haar niet meer te zien,' was haar boodschap. Ik dacht: ik ben Sara's váder, maar aan de andere kant: ze kan het me wel heel moeilijk maken. Toch heb ik niet getekend."

Alain met zijn dochter voor de laatste keer in Spanje, 2017.

Alain met zijn dochter voor de laatste keer in Spanje, 2017.
Alain met zijn dochter voor de laatste keer in Spanje, 2017.
Foto: Privé Alain Donker

Donker vertelt zijn verhaal anoniem. Zijn naam is bekend bij de redactie. Ook Sara is een pseudoniem. "Mijn dochter is nu een puber. Ik wil niet dat iedereen weet dat het haar verhaal is." Bovendien is Donker bang dat ze nog slechter over hem gaat denken. "Want dat is wat er gebeurt bij ouderverstoting," vertelt hij. "De ene ouder maakt de andere ouder zwart bij het kind." Donker was er niet bij, maar hij vermoedt dat dit is gebeurd. Hij hapert in zijn uitleg: "Maar het staat op pagina 275 in mijn boek."

Toen ik Sara de allerlaatste keer ontmoette, sprak ze als een voorgeprogrammeerde computer. Haar stem was monotoon, er klonk geen enkele emotie in door, zinnen leken wel te worden opgelezen. Het hoort allemaal bij dit ouderverstotingssyndroom. Volgens Villa Pinedo, de stichting die opkomt voor kinderen van gescheiden ouders, hebben jaarlijks zo'n zevenduizend kinderen hiermee te maken. "Maar we horen er amper iets over," zegt Donker. "Alleen als er sprake is van een kinderontvoering die het nieuws haalt."

Duizend keer heeft Donker gedacht: had ik wel moeten scheiden en vertrekken? "Als ik toen had geweten dat ik Sara daardoor nooit meer zou zien, was ik gebleven. Dan was mijn leven een hel geweest, in een liefdeloos huwelijk, maar dan had ik mijn dochter nog gehad."

Sara in Zwitserland, 2013.

Sara in Zwitserland, 2013.
Sara in Zwitserland, 2013.
Foto: Privé Alain Donker

Een jaar reed Donker van Rome elk weekend naar Toscane om Sara te zien. "Mijn ex zegde afspraken af, of ze kwamen uren te laat." In 2013 vertrok Donkers ex-vriendin met Sara naar Zwitserland. Van de ene op de andere dag. "Ze liet alleen weten dat ze gingen. Niet waarheen precies. Ik heb gebeld en gemaild, waar is Sara, waar is Sara. Via de rechter heb ik een bezoekregeling moeten afdwingen. Na zeven maanden zag ik haar weer, eindelijk. Eén keer in de maand ging ik naar Zürich, die bezoekjes waren het enige dat ik nog had."

En toen kwam er ineens een mail. Weer uit het niets: Sara en haar moeder waren naar Barcelona vertrokken, vijf jaar geleden inmiddels. Donker die kant weer op, maandelijks. Dan maar in Barcelona zijn dochter zien. "Onze band was nog steeds goed, maar mijn rol als vader veranderde. Je bent niet echt meer een opvoeder, meer een suikeroom."

Sara en Alain in Barcelona, 2017.

Sara en Alain in Barcelona, 2017.
Sara en Alain in Barcelona, 2017.
Foto: Privé Alain Donker

In 2018 werd het stil. Er gingen geruchten dat Sara en haar moeder naar de VS waren vertrokken. "Ik weet niet of dat klopt. Ik heb er advocaten op gezet en dag en nacht met instanties, politie en ambassades gebeld, gemaild, gepraat. Ik heb iedereen aangeklampt die ik kon aanklampen. Misschien hebben ze een andere naam. Zeg het maar. Ik weet het niet."

Sara is nu dertien. Is ze nog steeds zo'n buitenkind of is ze nu van de make-up, kleren, vriendinnen? Donker: "Er is me veel afgepakt. Ik hoop het haar ooit allemaal te kunnen vragen.' Hij beschrijft in zijn boek Zoeken naar Sara over zijn wanhoop, de boosheid, maar ook de hoop. 'Op een dag staat ze bij mij op de stoep. Dan vraagt ze misschien: 'Waar was je, papa?' Dan kan ik haar het boek laten lezen. Zodat ze met terugwerkende kracht weet: mijn vader was er altijd."

Alain met Sara, 2008.

Alain met Sara, 2008.
Alain met Sara, 2008.
Foto: Privé Alain Donker

Zoeken naar Sara verschijnt bij Just Publishers € 20.