Han Peekel is momenteel bezig aan een unieke docuserie: 70 jaar TV Je beste vriend. De televisiemaker spreekt veertig televisiemakers en nodigt ook lezers uit om een duit in het zakje doen. 'We besteden meer tijd aan tv dan aan onze partners.'

Dit artikel is afkomstig uit het AD. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten op NU.nl. Daar lees je hier meer over.

Mag het ruim dertig jaar geleden zijn dat Han Peekel (73) zijn laatste aflevering van Wordt Vervolgd presenteerde, tot op de dag van vandaag wordt hij aangesproken over het stripprogramma. "Dan zit ik in een restaurant en staat er ineens een volwassen man aan mijn tafel om spontaan Donald Duck of Woody Woodpecker na te doen."

Thuis in zijn fraai verbouwde huis in Blaricum zijn de contouren van zijn Wordt Vervolgd-verleden én stripliefhebberij nog lang niet vervaagd. Bij binnenkomst in de hal lonkt meteen een Batman-flipperkast, op tafel liggen tal van strips, in zijn studio staan er honderden geordend en aan de wand hangen verschillende portretten en tekeningen. Van Han Peekel als Obelix tot een immense cartoon van Hein de Kort. "Eens een liefhebber altijd een liefhebber."

Passie voor televisie

In de hoek staat een gitaar voor het grijpen. Han Peekel is behalve stripfantaat en presentator ook muzikant, liedjesschrijver, producent en televisiemaker. Zijn eerstvolgende project: 70 jaar TV Je beste vriend, een vierdelige docuserie bij Omroep MAX over televisie die in oktober zeventig jaar bestaat. Peekel interviewt veertig televisiemakers die allen één ding gemeen hebben: de passie voor televisie. Het wordt een reeks die geschoeid is op de leest van het TV Monument, een programma waarin hij vanaf 2009 bekende Nederlanders portretteert.

"De impact van televisie is altijd groot gebleven. Volgens wetenschappelijke gegevens kijken we gemiddeld drie uur en 22 minuten televisie. Dat is meer tijd dan er wordt besteed aan partners, kinderen, of het lezen van een mooi boek. Het is het vertrekpunt van deze serie: televisie als huisgenoot."

Bekende koppen

Peekel strikte Angela de Jong, televisierecensent van deze krant, voor een gesproken column en interviewde veertig televisieliefhebbers. Van Matthijs van Nieuwkerk, Fidan Ekiz en Koos Postema tot Paul Römer, Humberto Tan en Paul de Leeuw.

En Peter R. de Vries. Nog maar een maand terug zat hij tegenover de misdaadverslaggever die vorige week overleed. "Peter koesterde de televisie, het was zijn podium. Zonder, zo vertelde hij, had hij nooit zo veel kunnen bereiken", aldus Peekel die het interview met De Vries naar voren haalde en vervroegd uitzond. "Als eerbetoon. Peter was een uitzonderlijke persoonlijkheid. Een man van niet lullen, maar doen."

Peekel was bij de uitvaart Carré. "Ik heb mijn tranen de vrije loop gelaten. Ik was zo onder de indruk van de sprekers, zijn familie, partner, zoon en dochter."

Peter R de Vries komt straks, bij het vierluik in oktober, zeker terug in de docuserie. Peekel verdeelt de reeks in vier thema's: TV als trooster, nar, verteller en onruststoker. "Toen Swiebertje bij Saartje in de keuken een stuk boterkoek at, hadden we er een vriend bij. Onder troost-tv versta ik ook de liefdesprogramma's. De huwelijksmakelaar, maar ook als stervensbegeleider. Denk aan programma's als De Kist, Over Mijn Lijk, Leven voor de dood. Als nar hadden we Van Kooten en De Bie, Pisa, Kopspijkers en nu Even tot hier en Zondag met Lubach."

Swiebertje.

Swiebertje.
Swiebertje.
Foto: Hollandse Hoogte / ANP Kippa

Magisch

Bij televisie als verhalenverteller komt Peekel uit bij makers als Simon Carmiggelt (De Kronkel), Ruben Terlou (over China), Özcan Akyol (over Turkije) en Matthijs van Nieuwkerk. "Hoe Matthijs met De Wereld Draait Door er in slaagde dat gezelligheidsgevoel te kweken zonder week te worden. Hij verdient de ereprijs van de grootste televisiemaker ooit. De anekdote van Maarten Spanjer is legendarisch. Hij zei aan tafel dat Johan Cruijff hem had verteld regelmatig naar DWDD te kijken. Matthijs stond op, liep een rondje om de tafel met een blik in de ogen: God heeft mij gezien. Tien jaarlater bleek dat Spanjer het verhaal uit zijn duim had gezogen. Het moment blijft magisch."

Televisie, zo stelt Peekel, is een constante stroom van informatie, kennisoverdracht, emotie, ontroering en verwondering. "Neem de aankomst van de slachtoffers van de MH17 in Eindhoven. Die enorme stoet van auto's. Natuurlijk kunnen mensen dat laten vertellen of lezen in de krant. Maar de impact van de beelden is vele malen groter."

Kom bij Peekel niet aan met sombere bespiegelingen dat televisie kijken eindig is. "De krant is ook niet verdwenen. Ik maak me geen zorgen over de televisie. Jongeren kijken ook naar andere media. Social media, YouTube, ook een afgeleide van tv trouwens, maar waarom zouden ze niet naast elkaar kunnen bestaan? Paul de Leeuw vertelde dat zijn zonen vaak op hun telefoon kijken. Tot ze er horendol van worden en toch weer voor een groot scherm zitten. En dan ontstaat er toch weer dat nostalgische moment: van samen tv kijken. Het gevoel van natte haren, chips en cola. Dat gaat echt niet verdwijnen."