SESTRIERE - Ongeloof over wat hun is overkomen, overheerst achttien uur na de crash bij Ilse Broeders en Jeannette Pennings. Het Nederlandse bobduo ging maandagavond zwaar onderuit in de eerste run van het olympisch toernooi.

"Een raar gevoel. Alles is zo onwezenlijk", zegt de nog steeds zeer emotionele Ilse Broeders vanuit het olympisch dorp in Sestriere over de uren na de glijpartij die een einde maakte aan hun olympische droom. "Fysiek is alles in orde. Ik heb alleen een blauwe rug en knie.

Hobbelen

Mentaal is de klap veel groter geweest. "We zullen moeten proberen dit de komende tijd een plekje te geven. Nu hobbelen we maar wat rond", zegt de 28-jarige pilote over de impact van het incident.

Praten over de crash gaat haar nog steeds moeilijk af. De tranen komen geregeld op. "We zijn nog steeds erg emotioneel. In het olympisch dorp hebben we 's avonds nog veel gesprekken gevoerd. Daarna zijn we eigenlijk vrij vroeg naar bed gegaan. Jeannette en ik zijn 's nachts een paar keer wakker geweest. Dan wissel je even drie woorden en probeer je weer de slaap te pakken."

Teleurstelling

Broeders en Pennings hadden zich veel van hun tweede Winterspelen voorgesteld. De nummers drie van de Europese titelstrijd in 2005 maakten maandagavond aanvankelijk ook een sterke indruk. De tussentijden waren prima tot de rampzalige bocht 14. "De teleurstelling is zo groot. We hebben keihard gewerkt de afgelopen jaren. Wij kunnen het zelf nog niet geloven. We zijn echt van slag. Dat ons dit hier moet overkomen."

Broeders had dinsdagmorgen de beelden van de crash nog niet teruggezien. "Ik heb één foto gezien. De uren na het ongeval had ik geen behoefte om de beelden te zien. Vanochtend heb ik wel geprobeerd ze ergens terug te vinden, maar dat is me nog niet gelukt." Broeders en Pennings sloegen bij een snelheid van rond de 100 km/uur over de kop.

Zeikwijven

"Heel veel mensen zijn erg geschrokken bij het zien van de beelden. We zijn geen zeikwijven. We twijfelden of we in de tweede run weer zouden starten. Dat is doorgaans wel het beste, maar we konden op dat moment het besluit niet zelf nemen. Er zat zo weinig tijd tussen de eerste en de tweede afdaling, waarin we als eerste moesten starten. Het was anders geweest als er een uurtje langer tussen had gezeten. Ik kan leven met het besluit van de coaches. Dit is een concentratiesport. Het was moeilijk geweest om ons weer helemaal te focussen."

Broeders had na het incident snel contact met haar vriend (oud-bobber Johan Niemeijer) en haar ouders die op de baan aanwezig waren. "Je wilt ze toch geruststellen. Mijn ouders weten welke sport ik doe en weten dat dit kan gebeuren. Gelukkig zag iedereen ons snel weer lopen. Dat neemt direct veel onrust weg. Het is niet de eerste keer dat dit ons overkomt, hoewel de laatste crash ruim tweeënhalf jaar geleden was."

Overleven

De pilote raakte niet in paniek toen de bob met hoge snelheid omsloeg. "Nee, helemaal niet. Het is niet fijn om zoiets mee te maken. Mijn eerste gedachte was: Nee, niet hier. Niet op dit moment. Daarna probeer je te overleven."