Dylan Groenewegen had na zijn schorsing moeite om alles te durven in een massasprint. Zondag bewees de 29-jarige renner met een ritzege in de Tour de France dat hij weer weet wat er nodig is om topsprinter te zijn.

Terwijl het peloton richting de finish in Sønderborg dendert, maakt Luka Mezgec vlak voor het ingaan van de laatste kilometer in een split second de beslissing om met de sprinttrein van Team BikeExchange van de linker- naar de rechterkant van de weg te springen.

Daardoor kan Amund Grøndahl Jansen in een gaatje duiken en Groenewegen met een volle sprint goed afzetten voor de laatste bocht. De Nederlandse kopman belandt vervolgens schouder aan schouder met de Franse sprinter Hugo Hofstetter, die hij aan de binnenkant inhaalt en met nog 450 meter te gaan uit het wiel van Peter Sagan drukt. Vanuit die gunstige positie wint Groenewegen de sprint, net voor geletruidrager Wout van Aert.

Een massasprint in de Tour is een aaneenschakeling van lastige keuzes maken, en dat bij een snelheid van ruim 60 kilometer per uur. Risico's durven nemen is daarom net zo'n belangrijk onderdeel van het vak van topsprinter als intrinsieke snelheid en explosiviteit. Na de zware valpartij van Fabio Jakobsen in de Ronde van Polen in 2020, die mede veroorzaakt werd door Groenewegen, vond de Amsterdammer het lastig om dat onderdeel weer onder de knie te krijgen.

"Je kunt niet half een sprint aangaan", zei Groenewegen twee weken geleden tegen NU.nl. "Maar dat deed ik vorig jaar te vaak wel, waardoor ik net even te lafjes sprintte. Je moet nu eenmaal af en toe een schouderduwtje uitdelen om in positie te blijven in een massasprint."

Bekijk hoe Groenewegen naar de overwinning sprint in derde Touretappe
43
Bekijk hoe Groenewegen naar de overwinning sprint in derde Touretappe

'Groenewegen weet dat er heel goed op hem gelet wordt'

Zijn ploeggenoten bij zijn nieuwe team BikeExchange moedigden Groenewegen de afgelopen maanden aan om weer écht sprinter te worden. "Je zag dat Dylan het lastig vond om alle risico's te nemen in een massasprint", zegt Grøndahl Jansen, die bij Jumbo-Visma ook al samenwerkte met de Nederlander. "Dat is niet gek na zo'n incident als met Jakobsen. Dylan weet dat er nu heel goed op hem gelet wordt."

"Maar als sprinter moet je nu eenmaal vechten voor je plekje, die ruimte wordt niet gratis weggegeven door je concurrenten. We hebben als ploeggenoten met Dylan gesproken en tegen hem gezegd dat hij gewoon weer moet dúrven. Zeker in het begin was dat moeilijk, omdat hij bang was om iets fout te doen. Maar wij bleven als groep benadrukken dat we allemaal in hem geloven. En ik denk dat dat de knop was die omgezet moest worden."

Zaterdag, in zijn eerste massasprint in de Tour sinds 2019, lukte het Groenewegen nog niet om te bewijzen dat hij inderdaad een bladzijde had omgeslagen. De Nederlands kampioen van 2016 maakte een aantal foute keuzes en raakte zijn ploeggenoten kwijt, waardoor hij slechts als achtste over de finish kwam in Nyborg.

"Maar als Dylan het verkloot, dan is hij de volgende dag extra gemotiveerd. Dat is een van zijn sterkste punten", aldus de ervaren Sloveen Mezgec. "Dylan wist dat hij het zaterdag niet goed had gedaan en dat hij zondag wat agressiever moest zijn, meer een winnaarsmentaliteit moest tonen. Dat heeft hij heel goed gedaan. Hij verdient deze zege met alles wat hij de afgelopen twee jaar heeft meegemaakt."

Mooie omhelzing tussen vader en zoon Groenewegen

Vlak na de finish komen de emoties eruit bij Groenewegen als hij zijn vader Gerrie achter een hek ziet staan. De twee omhelzen elkaar secondenlang, voordat Dylan naar het podium moet.

"Ik weet dat mijn vader me altijd de hele Tour volgt, maar meestal zie ik hem niet. Hij is als een spook", zegt de nu vijfvoudig ritwinnaar in de Tour even later met een glimlach op zijn persconferentie.

"Maar nu zag ik hem wel, en dat dat betekende heel veel voor me. Het was fantastisch om mijn vader zo blij te zien. Dit is een overwinning met een bijzonder verhaal."

Al het laatste nieuws en alle achtergronden vind je in ons Tour de France-dossier