Mike Teunissen belandde zaterdag in zijn tweede Tour de France in een wereld waarvan hij het bestaan niet eens wist. 24 uur in het spoor van de eerste Nederlandse geletruidrager in dertig jaar.

Zaterdag 6 juli

Het is even voor 17.00 uur op zaterdagmiddag als Mike Teunissen vol onzekerheid bij de bus van zijn ploeg Jumbo-Visma aankomt. "Of ik gewonnen heb? Ik weet het niet. Maar ik denk het eigenlijk wel. Het zou wat zijn", stamelt de 26-jarige renner.

De Limburger had in de eerste Tour-etappe eigenlijk de sprint moeten aantrekken voor Dylan Groenewegen, maar de snelste renner van het peloton viel op 1,6 kilometer van de streep in Brussel. Weg gele droom, zo leek het, maar Teunissen schakelt heel snel en klopt tot ieders verrassing wereldtopper Peter Sagan op de licht oplopende aankomst met een banddikte verschil.

Staand voor een rijtje camera's vraagt Teunissen via zijn radiootje aan de ploegleiding of hij gewonnen heeft. Een paar minuten na de finish komt het verlossende antwoord: Mike Teunissen uit Ysselsteyn wint de rit en krijgt de gele trui.

"Dit is bizar, heel apart, niet normaal, onwerkelijk", lacht de opvolger van Erik Breukink, voordat hij wordt weggeleid naar het podium, en naar de start van een achtbaan waarvoor hij nooit gedacht had een kaartje te kunnen krijgen.

6 juli, avond

Een kleine twee uur na de finish zit Teunissen met de gele trui om zijn schouders in een bus voor zijn eerste persconferentie als Tour-leider. Hij heeft dan al ontelbaar veel cameraploegen te woord gestaan en heel vaak moeten uitleggen wat er in hemelsnaam gebeurd is, terwijl hij het zélf eigenlijk nog niet weet.

"Ik kan het niet beschrijven. Ik heb de afgelopen jaren heel vaak naar het circus van de Tour gekeken en nu zit ik er middenin. Ik besef dat dit heel veel gaat losmaken, maar ik kan nog niet beseffen hoeveel precies. Eén ding weet ik zeker: deze dag ga ik nooit vergeten."

Teunissen is relaxed, maakt regelmatig een grapje en werkt zich voor iemand die zegt dat hij eigenlijk geen woorden heeft opvallend makkelijk door de persconferentie heen. Een vraag of zijn status binnen de ploeg nu zal veranderen, slaat de Limburger geroutineerd weg.

"Vandaag lag er een aankomst die mij lag. Maar ik weet ook dat in een normale sprint een heleboel renners sneller zijn dan ik, en zeker Dylan. Ik zal hem nooit verslaan op snelheid en dus ken ik in de volgende reguliere massasprint mijn plek en zal ik met alles wat ik heb voor Dylan werken."

Teunissen legt de microfoon voor zich op tafel, pauzeert even, en bedenkt zich dan nog iets. "Ik hou eigenlijk ook helemaal niet van massasprints, veel te gevaarlijk. Dus ik vind het prima om op een gegeven moment weg te sturen."

Mike Teunissen vlak na de eerste etappe. (Foto: Pro Shots)

Nacht van 6 op 7 juli

Teunissen heeft op de persconferentie wel een idee wat hij zaterdagavond als eerste zal zeggen tegen zijn kamergenoot Groenewegen. "'Het is een mooie kleur, niet?' Ik denk dat hij die grap wel kan waarderen."

In het Van der Valk Hotel vlak bij luchthaven Zaventem probeert Teunissen door zijn vierhonderd WhatsAppjes en ontelbare berichten op Twitter, Instagram en Facebook te worstelen, maar op een gegeven moment ziet hij het onhaalbare daarvan in. "Alvast mijn excuses aan iedereen die ik nog niet heb beantwoord, maar het is echt veel te veel."

Teunissen en Groenewegen praten nog even over de bizarre dag die achter hen ligt en om 23.30 uur doen ze het licht uit, al weten ze beiden dat slapen weleens lastig kan gaan worden. Teunissen ziet het 1.00 uur worden, dan 2.00 uur en ook nog 3.00 uur. Naast hem ligt de gehavende Groenewegen te woelen.

"Alles wat er zaterdag op me afkwam, is eigenlijk te veel om te bevatten", zegt Teunissen. "Ik probeerde er liggend in bed een beetje door te komen, maar merkte dat het wel even tijd nodig zou hebben. Mijn kop stond niet stil, zeg maar."

Zondag 7 juli

Zijn slechte nacht doet Teunissen zondagochtend vrezen voor de 27,6 kilometer lange ploegentijdrit door Brussel, maar dat verandert al snel als hij zijn gele trui aantrekt en het parcours verkent. "Dat voelde wel erg lekker, moet ik zeggen."

De Limburger heeft bovendien wat meer tijd gehad om zijn ouders te spreken, die naar Brussel zijn afgereisd. "Ik heb ze gisteren bij de start gezien en daarna alleen maar aan de telefoon gehad. Ik ben nog wel redelijk nuchter, maar voor die twee is het helemaal onbeschrijflijk."

"Ik ben op mijn achtste begonnen met fietsen en had de droom om profrenner te worden. Mijn ouders hebben er alles aan gedaan om mij daarin te steunen en dat is gelukkig niet voor niks geweest. Ik denk dat deze trui heel veel goedmaakt."

Na de verkenning, en ruim twee uur voor de starttijd van Jumbo-Visma bij het Koninklijk Paleis van Brussel, moet Teunissen nog een kleine batterij aan camera's te woord staan. Beseft hij inmiddels dat hij iets historisch gepresteerd heeft? "Nog niet helemaal, maar dat komt vanzelf. Ik sta in de geschiedenisboeken. Als ik hier over tien jaar terugkom, gaan ze nog zeggen dat ik hier ooit een Tour de France-rit won. Dat is wel heel mooi."

Mike Teunissen rijdt langs het Atomium. (Foto: Pro Shots)

7 juli, na de tweede etappe

Voor de tweede dag op rij krijgt Teunissen in Brussel een gele trui uit handen van Eddy Merckx, de grootste renner ooit. Jumbo-Visma, met de geletruidrager als een van de motoren, wint de ploegentijdrit met overmacht, waardoor de droom van Teunissen nog met minstens 24 uur wordt verlengd.

"Elke keer als ik vandaag naar beneden keek en het geel zag, kreeg ik moraal. Het is niet zo dat ik eraan gewend raak om ritten te winnen in de Tour, maar het is nu wel twee uit twee. Ik zei op het podium gekscherend tegen de andere jongens: geniet ervan, pak jullie moment. Ik weet al hoe het is."

Het is inmiddels iets meer dan 24 uur na de sprint die zijn leven op zijn kop zette. Teunissen oogt wat vermoeid, maar hij weet ook dat de derde etappe van maandag, met een aantal korte maar steile heuveltjes in de finale, wederom een kans is om voor de zege te gaan.

"Deze twee dagen in het geel waren al geweldig. Maar ik hoop dat ik vanavond wat kan slapen, want maandag wordt weer een heel belangrijke dag voor mezelf en de ploeg. Misschien helpt het als ik vannacht de gele trui draag."