Tour de France

Blog: De tweede lijdensweg van Ten Dam

Na een lange wandeling op de Muur van Hoei durf ik het nu echt te zeggen: Laurens ten Dam geeft nooit op. Elke wielrenner doet er alles aan om de Tour de France uit te rijden, maar Ten Dam doet nog meer.

Zijn lijdensweg gedurende de etappe was namelijk niet de enige. Ten Dam moest na een helse rit met een gehavende schouder van de teambus naar de medische vrachtwagen van de Tour lopen. En dat was ver, heel ver. Een route met veel obstakels volgde.

Het begint al met de pasta. Ten Dam heeft een bakje tortellini in zijn hand en dat eet niet lekker als je ook nog moet lopen, zeker niet als je schouder uit de kom is. Dat allerlei vertrekkende auto's van andere ploegen hem bijna aanrijden, is ook geen handige bijkomstigheid.

Een collega-journalist probeert hem wat te vragen. Dat lukt niet, de persattaché zegt dat het even genoeg is geweest voor Ten Dam. Ik besluit het maar niet meer te proberen, hij is inmiddels ook aan het bellen met het thuisfront. Allerlei fans schreeuwen ondertussen vrolijk naar Ten Dam.

Selfie

Zelf is hij helemaal niet vrolijk. Zijn schouder was tijdens de race uit de kom. Hij zat al in de ambulance, maar stapte toch weer op. Ten Dam is in trance en wil naar de röntgenfoto. Een fan komt dichterbij, hij wil een selfie maken. Lekker lachen met Ten Dam. De persattaché en de dokter sturen hem weg, nu even niet.

Die medische vrachtwagen, waar is die eigenlijk? Ik weet het wel, roep ik. Het drietal heeft meer vertrouwen in de organisatie. De ASO-meneer besluit met hen mee te lopen. Dat is aardig, zegt de persattaché. We lopen door het tv-compound, waar je bij elke stap bijna over een kabel struikelt. Niet handig om te struikelen met een schouder die uit de kom was.

Ach, ook dan zou Ten Dam opstaan en weer doorlopen. Het gebeurt hem niet, maar de man van de organisatie weet ook niet de snelste route. Ik wel en ik ben eerder bij de medische vrachtwagen dan Ten Dam en zijn gevolg. Wat gaat hier gebeuren? Ten Dam gaat zitten op een houten stoel en eet iets. Oh ja, die pasta. Lekker hoor, koude pasta na 166 kilometer fietsen en een kilometer lopen.

Mitella

Tussendoor heeft Ten Dam één keer gevraagd of ze niet met de auto hadden kunnen gaan. Dat had waarschijnlijk langer geduurd. Ik besluit weg te gaan, ik mag toch niet bij het maken van de foto zijn. Toch ga ik weer terug, je bent journalist of je bent het niet. Ten Dam komt de wagen uit met een mitella.

Ik denk gelijk: owjee, dit was de laatste wandeling van Ten Dam deze Tour. Ik vraag Laurens of hij iets kan zeggen over de scan. Het ziet er redelijk uit, zegt Ten Dam. Gelukkig staat er nu wel een auto klaar en mag hij eindelijk naar het hotel. Daar volgt geen bericht dat het met een mitella om de arm niet verstandig is om de Tour te vervolgen. Ten Dam gaat door, al moet hij lopend.

Verslaggever Charlie Bootsman volgt de Tour voor NU.nl en schrijft regelmatig een blog.

Tip de redactie