HILVERSUM - Hij stond bij de US Open als een van de weinige Nederlandse tennissers op het affiche van 'Super Saturday'. Sjeng Schalken hechtte er toen niet al te veel waarde aan dat hij deel uitmaakte van dé Amerikaanse tennisdag van het jaar.

De inmiddels 'gepensioneerde' Limburger beseft jaren later echter steeds meer hoe bijzonder dat moment was.

''Als ik er nu op terug kijk, was het toch wel heel indrukwekkend. Eigenlijk is het soms wat onwerkelijk dat ik daar ooit tussen de toppers op Super Saturday heb gestaan."

"Ik in de halve finale tegen Pete Sampras, op dezelfde dag als de andere halve eindstrijd tussen Andre Agassi en Lleyton Hewitt en de vrouwenfinale tussen de zusjes Williams. Het is een van de mooiste herinneringen uit mijn loopbaan'', kijkt Schalken terug op zijn plaats in de halve eindstrijd van het grandslamtoernooi, dat maandag weer begint.

Bijzondere sfeer

De US Open staat bekend om zijn bijzondere sfeer. Met de sportgekke en luidruchtige Amerikanen wanen de tennissers zich meer in een voetbalstadion. Schalken: ''Het park is bij lange na niet zo mooi als Wimbledon of Roland Garros. Mensen gaan naar die toernooien vooral om er geweest te zijn."

"Bij de US Open vindt iedereen het vooral fantastisch om tennis te zien. Het publiek is zo fanatiek en enthousiast. De sportbeleving is zo groot. Het is wel even wennen als je voor het eerst op het centre court speelt met 20.000 mensen. Maar bij iedere mooie bal staan ze op de stoelen.''

Snelle banen

De nu 33-jarige Schalken haalde zijn beste resultaten op de US Open. Hij won het toernooi bij de junioren in 1994. Als prof bereikte hij in 2002 de halve finales en het jaar daarop de kwartfinales. Met Paul Haarhuis kwam hij tot de halve eindstrijd van het dubbelspel.

''Die razendsnelle banen pasten perfect bij mijn spel'', verklaart Schalken zijn succes in New York. ''Het gaf me wel een enorme kick dat ik daar altijd met de grote jongens kon meedoen.'' Bovendien voelde Schalken zich thuis in de Amerikaanse stad. ''Het was altijd super om daar te vertoeven. Dat is ook zeker de charme van de US Open.''

Zwarte gat

Hoewel Schalken nog wel eens terugdenkt aan zijn loopbaan, mist hij het tennis niet. Hij stopte in maart 2007 omdat zijn lichaam niet meer wilde. ''Ik heb geen last gehad van het zwarte gat, maar na een tijdje had ik genoeg van het zitten in de tuin. Ik heb daarna het werk van mijn vrouw bij Sjeng Sports overgenomen.''

Echtgenote Ricky begon met het kledingbedrijf dat langzaam de markt verovert. ''Het was voor mij een nieuwe uitdaging om mijn tanden in te zetten. Na mijn gevecht tegen mooie tennissers voer ik nu een strijd op de textielmarkt.''

De Bakker

Vanwege zijn drukke werkzaamheden bij zijn bedrijf heeft hij geen behoefte aan een intensieve rol binnen het tennis. Hij houdt het bij zijn ambassadeurschap van het Unicef Open. Hij volgt wel de verrichtingen van de Nederlanders. ''Ik ben onder de indruk van Thiemo de Bakker. Het is mooi dat hij en Robin Haase aan het uitgroeien zijn tot de nieuwe boegbeelden.''