Wolfenstein: The New Order is een lekkere knalgame met een vermakelijk verhaal, maar lijdt onder slechte of ouderwetse designkeuzes. Wie het einde van de acht uur durende singleplayer wil zien, moet veel ergernissen op de koop toe te nemen.

Lees een uitgebreide review op NUtech

Ontwikkelaar MachineGames had de serie een prachtig perspectief kunnen geven, maar slaagt er niet in de merknaam Wolfenstein van nieuw elan te voorzien.

Toen MachineGames The New Order uit de doeken deed, leken veel conventies binnen de Wolfenstein-serie van de baan. De multiplayermodus werd geschrapt en de focus op het knallen werd verlegd. Wolfenstein werd opnieuw geïntroduceerd als verhalend epos, waarbij de nadruk op de soloavonturen van de opeens welbespraakte B.J. Blazkowicz kwam te liggen.

Hoofdrolspeler Blazkowicz leidt in The New Order het Poolse en Duitse verzet in de strijd tegen de nazi’s, die na de Tweede Wereldoorlog als winnaar uit de strijd zijn gekomen en in een alternatief 1960 de wereld in hun greep hebben.

Die invalshoek is bij vlagen tof uitgewerkt, en het neerschieten van de belangrijkste bad guys is motiverend genoeg om het einde van de acht uur durende singleplayer te willen zien. 

Neermaaien van nazi’s

Blazkowicz blijkt uiteindelijk vooral geboren om nazi’s om te leggen. Het allergrootste wapenfeit van The New Order zijn de vuurgevechten, want het schieten voelt geweldig. Bij een raak salvo in de borst van je slachtoffer spat het bloed overdreven uit diens torso. Zijn lichaam deinst achteruit en z’n armen vliegen de lucht in.

Het neermaaien van tegenstanders is in The New Order allerminst realistisch, maar voelt exact zoals dat het in ieder schietspel hoort te doen. Zelfs wanneer laserwapens de revue passeren, blijft de actie op de been.

Helaas wordt die actie opgebroken door een continue sprokkeltocht naar ammunitie, bepantsering en health. Het is constant zaak de magazijnen van je tegenstanders op te rapen en kistjes stuk te slaan voor extra leven. Die ouderwetse routineklus kwam ons snel de neus uit.

Begeleiding

Zulke designkeuzes zijn tekenend voor The New Order. Wanneer de dolzinnige knalmomenten plaats moeten maken voor iets anders, komen er talloze pijnpunten bloot te liggen.

Een goed voorbeeld is het verwarrende leveldesign. Het zoeken naar een volgende doorgang is in The New Order aan de orde van de dag. Soms is een gebied van al zijn vijanden ontdaan, maar ben je nog tientallen minuten op zoek naar een deur of schakelaar. Zo ontdek je meer dan eens een geheime doorgang, maar dan wel om alle foute redenen. 

De begeleiding is sowieso dramatisch. Een klein blauw vierkantje geeft aan waar je heen moet, maar dat vierkantje komt nauwelijks in beeld en is ook niet op de minimap of kaart te zien.

Het is zowel saai als onvermijdelijk om tig keer dezelfde ruimte te moeten betreden, altijd maar op zoek naar voorwerpen of doorgangen die je eerder over het hoofd hebt gezien. The New Order kent zoveel trial and error dat we het gevoel kregen dat er opzet in het spel was.

Tweestrijd

Buiten de fijne actie en het verhaal om is Wolfenstein: The New Order te vaak een aaneenschakeling van irritatie. Dat heeft zoals gezegd van doen met het design, maar ook met de algehele kwaliteit. Tijdens de review moest de spelcomputer vijf keer worden herstart omdat de door bugs niet meer speelbaar was.

De 5 GB-grote day one-patch, ontworpen om bugs te herstellen, hielp daarbij niet.  Ook bugs in de gameplay kwamen veel voor. Makkelijk verdwalen, personages die niet doen wat ze moeten doen en steeds was daar de vraag: is dit een bug?

Die innerlijke tweestrijd blijft het restant van de singleplayermodus aan. Het is duidelijk dat MachineGames niet de ervaring heeft om een gelikte, smetteloze singleplayer-ervaring tot stand te brengen zoals sommige concurrenten dat al jaren geleden deden.

Dat maakt The New Order geen slechte shooter. Sterker nog, het schieten maakt de game oprecht leuk. Maar voor een game die zijn multiplayermodus schrapte om met de singleplayer relevant te kunnen zijn, is dat een teleurstellende conclusie.

Bekijk beelden en lees de uitgebreide review op NUtech

Lees meer over de eerdere Wolfenstein-games op Gamer.nl