Dewaa is zestien jaar oud, geboren in Rotterdam en gaat na de zomervakantie naar de vijfde klas van de havo. Deze zomer reisde ze met haar familie naar Afghanistan om haar opa te begraven. Haar vader was een paar jaar tolk voor het Nederlandse leger. Sinds de Taliban in Kaboel de macht overnamen, zit ze met haar familie ondergedoken in een appartement. Ze wachten tot de Nederlandse autoriteiten groen licht geven om te vertrekken. Voor NU.nl houdt Dewaa een dagboek bij. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Dinsdag 17 augustus: We zitten nu twee dagen binnen

Zondag liep ik op straat en zag ik drie gewapende mannen op scooters langsrijden. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik Taliban-strijders zag. Lange haren, tulbanden, broeken met te korte pijpen, geweren om hun schouders. Het was een schok. Ik begreep direct dat wat er in de afgelopen dagen is gebeurd grote gevolgen heeft voor ons.

We hadden vliegtickets, maar die konden we niet meer gebruiken. Dus namen we contact op met de Nederlandse ambassade. We kwamen op een lijst, maar verder konden ze niets voor ons doen. We zagen de beelden van het vliegveld, waar het een grote chaos was. We hopen dat we snel kunnen vertrekken, maar zullen we langs de checkpoints van de Taliban komen als het eenmaal zover is?

Zondag was de laatste dag dat ik naar buiten ben gegaan. Hoelang zal dat nog duren? Mijn uitzicht uit het raam is een binnenplaats met auto's en aan de overkant een moskee. Buiten zie ik het gewone leven weer op gang komen, maar vrouwen zijn er niet te zien.

“Mijn oudoom is voor de inval van de Taliban naar de markt gegaan en heeft zakken vol aardappelen, tomaten en groenten gekocht.”

Negentien mensen ondergedoken in een klein appartement

Mijn wereld bestaat momenteel uit drie slaapkamers, een kleine woonkamer en een keuken. We zitten boven op elkaar, met in totaal negentien familieleden. Mijn twee ooms - broers van mijn moeder - werken bij de politie en zijn het noorden van het land ontvlucht toen de Taliban daar de macht overnamen. Het huis is van mijn oudoom. Hij had een hoge post in het leger, maar is sinds kort gepensioneerd. We zijn hier met elf kinderen, wat voor veel drukte zorgt. Met ons gezin hebben we een eigen kamer, waar we met z'n vieren slapen.

Gelukkig hebben we voorlopig genoeg te eten. Mijn oudoom is voor de inval van de Taliban naar de markt gegaan en heeft zakken vol aardappelen, tomaten en groenten gekocht. Wij vrouwen, maar ook de mannen, durven niet naar buiten. En dus gaat elke dag een van de jonge kinderen naar de bakker om brood te halen.

Ons leven bestaat nu uit koken en kleding wassen. En we spelen spelletjes met de kleintjes. De stroom valt de hele tijd uit en dus is er maar af en toe internet. We gebruiken alleen WhatsApp, om zo onze telefoonkaarten zo lang mogelijk te kunnen gebruiken. Er zijn in de stad geen kaarten meer te vinden. En er gaan ook geruchten dat het internet zal worden afgesloten.

Taliban-strijders houden de wacht bij een plein in Kaboel.

Taliban-strijders houden de wacht bij een plein in Kaboel.
Taliban-strijders houden de wacht bij een plein in Kaboel.
Foto: AFP

Mijn vader was tolk bij het Nederlands leger

Laat ik iets over mijn familie vertellen. Mijn vader kwam in de jaren negentig naar Nederland. Hij werd tolk bij het Nederlandse leger en ging in 2002 mee op de allereerste missie van de Nederlandse troepen naar Kaboel om te tolken. Dat heeft hij een paar jaar gedaan. Mijn moeder werkt op dit moment niet. Mijn oudere zus is 21 jaar en studeert.

We zijn naar Afghanistan gekomen om mijn opa te begraven. Ook wilde mijn vader zijn familie in veiligheid brengen in een buurland - iets wat dus niet is gelukt. We logeerden in het dorp van mijn vaders familie. Daar was het rustig, maar toen de Taliban snel oprukten, besloten we met de auto naar Kaboel te gaan. We dachten dat we zonder problemen onze vlucht terug naar Nederland konden nemen. Maar toen brak de chaos uit.

Uit voorzorg hebben we documenten vernietigd

In het appartement is de spanning om te snijden. Mijn ouders, mijn zus en ik hebben geluk, want met een Nederlands paspoort moet het mogelijk zijn om weg te komen. Maar hoe moet het verder met de andere familieleden met wie we hier in huis zitten en die ook in gevaar zijn?

We hebben uit voorzorg documenten die mijn oudoom nog in huis had verscheurd, geweekt in water met een schoonmaakmiddel en toen de proppen nat papier in vuilniszakken gestopt. De zakken zijn afgevoerd door een huishoudelijke hulp. Hij liep met de zakken langs de Taliban-bewakers die bij de uitgang van het appartementencomplex staan.

Dat ben ik vergeten te vertellen: voor dit appartementencomplex stonden tot de val van Kaboel militaire bewakers, maar die werden zondag door de Taliban ontwapend. Hun auto is afgepakt. En sindsdien staan hier Taliban-strijders, op elke hoek van de straat. Ik zie ze als ik naar buiten kijk. Gisteren schoten ze plotseling in de lucht, waarschijnlijk om mensen te laten schrikken.

Taliban namen een Landcruiser van de buren mee

Een uur geleden was er opeens grote paniek hier. Een groep van ongeveer vijftien Taliban-strijders verscheen beneden op de binnenplaats bij de auto's. Ze vroegen van wie de Toyota Landcruiser was die daar stond. Mensen vertelden dat die toebehoorde aan een van de buren. Daar zijn ze het huis binnengegaan. Ze hebben de eigenaar van de auto zijn sleutel afgenomen. Ook is hem gevraagd of hij wapens in huis had. Dat was niet zo. Hij moest omgerekend iets meer dan 2.000 euro overdragen. Daarna vertrokken de Taliban met de auto en het geld en werd het weer rustig.

We zijn bang dat ze volgende keer bij ons aankloppen. Wat dan?

Biden onder vuur: 'Hij had kritischer moeten zijn op inlichtingendiensten'
169
Biden onder vuur: 'Hij had kritischer moeten zijn op inlichtingendiensten'