AMSTERDAM - Zijn tegenstander Mario Ancic uit Split in Kroatië sloeg 91 onnodige fouten en toch wist Sjeng Schalken niet te winnen. De Limburger vloog na 5 sets in 4 uur 9 minuten uit de Australian Open: 3-6 6-1 7-6 (tiebreak 12-10) 4-6 4-6.

Hij was na afloop teleurgesteld en gefrustreerd maar eveneens vol goede moed voor de rest van het jaar. "Hier heb ik een bodem neergelegd om prestaties op te zetten."

Feit was dat ook bij de achtste poging Sjeng Schalken in Melbourne niet voorbij de tweede ronde kwam. Doodzonde, want nooit eerder kreeg hij een dergelijke gunstige loting als dit jaar. Het schema lag voor hem wijd open tot de kwartfinale, waar in het voorkomende geval de Spanjaard Juan Carlos Ferrero hem zou opwachten. "Ik kan er niets meer aan doen. Ik heb er hard voor gevochten en verloren. Wat moet ik verder zeggen?"

Voor de 14e keer verloor Schalken in zijn loopbaan een vijfsetter. Slechts zes keer wist hij zo'n marathon te winnen. Een gebrekkige voorbereiding brak Schalken woensdag ernstig op. Door de handblessure kon hij in Chennai en Auckland geen voorbereidingstoernooien spelen.

Hij nam risico door toch naar Melbourne af te reizen en had geluk met de niet zo sterke qualifier Jack Brasington in de eerste ronde. Hij was daar happy mee, maar sprak na de winst in drie sets toen al ongerust: "Door te kort aan training en wedstrijden kan ik gemakkelijker een mindere dag hebben."

De mindere dag, hij noemde het zelf een gemiddelde dag, kwam al in de tweede ronde tegen Mario Ancic, een 18-jarige stadgenoot van de legendarische Goran Ivanisevic. De teenager baarde vorig jaar opzien met een triomf in de eerste ronde van Wimbledon op de - toen door een overlijden mentaal aangeslagen - Zwitser Roger Federer.

De temperamentvolle knul had het later moeilijker en maakte in zijn frustratie weleens dingen kapot. De Nederlander Sven Groeneveld leerde hem zich te beheersen. Tegen Schalken wist hij zichzelf in de hand te houden en dat bracht hem de moeizame overwinning in een lange en zeer matige wedstrijd.

Niet muurvast

De geoliede slagen van Schalken bleken twee dagen later niet zo muurvast te zitten. De Limburger kreeg de ballen maar niet diep in de hoeken, zelfs niet met de backhand, zijn grote kracht. Een lange dag afwachten tot hij eindelijk in actie mocht komen was niet bevorderlijk. De benen waren sloom.

Na de verloren eerste set nam hij minder risico. Uit vrees steeds weer ver buiten te slaan mikte hij steeds meer naar het midden. Ancic heeft hetzelfde type spel, ook niet gezegend met 'winners' voor korte punten. De snelle voeten van de Kroaat konden het loopwerk in de lange slagwisselingen wel aan.

Schalken won de tweede set met 6-1, ogenschijnlijk gemakkelijk maar praktisch toch moeizaam. Hij leek erdoor over het dode punt heen. Schalken kwam in de derde met 5-2 voor maar kon de laatste punten niet doordrukken. Ancic vocht zich terug naar 5-5.

Zenuwenstrijd

Hierna ontwikkelde zich een zenuwenstrijd waarin beide spelers de fouten van de tegenstander afwachten. De set ging tergend lang duren met setpoints over en weer. Schalken won de 1 uur 29 minuten durende derde set in de tiebreak met 12-10. Hij liet een triomfale krijs door het duistere Melbourne Park schallen. Hij leek de partij naar zijn voordeel te hebben gekanteld. Het tegendeel bleek waar.

Schalken stevende in de vierde en vijfde set (beide 4-6) regelrecht op de nederlaag af. Hij kon geen vuist meer maken, zeker niet nadat Ancic zich had laten behandelen voor de kramp in zijn lijf.

Curieus

Het laatste punt was curieus. Bij 5-4 en 40-15 zag de lijnrechter de bal uit, maar de umpire ging erover heen en riep Ancic tot ieders verrassing tot winnaar uit. Schalken smeet boos met zijn racket en had geen trek in een uitleg van de umpire.

Verwijten kon hij alleen zichzelf maken. De vorm was niet top, de vastheid ontbrak en daarmee was de meeste aanvalsmoed verdwenen. "Ik moet toegeven dat Ancic het goed heeft gedaan. Hij was ontspannen op mijn service en ging op eigen opslag in de aanval."