MADRID - Verdwaasd stond Maartje Paumen zondag met een Nederlandse vlag om de schouders op het kunstgras van Club de Campo in Madrid. Ze kon niet bevatten dat ze zojuist, op haar eerste wereldkampioenschap hockey, de titel had veroverd door in de finale Australië te verslaan met 3-1. Met twee treffers van Paumen.

De 21-jarige linksachter uit Geleen wuifde alle persoonlijke lof weg. "We hebben dit als team gedaan. We hebben alles voor elkaar over en dat is de sleutel van het succes", zei ze resoluut.

Van Nistelrooy

Ze had niet eens in de gaten dat voetballer Ruud van Nistelrooy de eerste was die de Nederlandse hockeysters kwam feliciteren. De veel besproken spits van Real Madrid omhelsde Minke Smabers, die dit jaar evenals als hij enkele jaren geleden terugkeerde aan de top na een zware knieblessure.

Natuurlijk was Paumen er trots op dat ze twee keer scoorde tegen Australië. Nota bene met haar specialiteit, de sleeppush. Eerst schoof ze een corner vlekkeloos in het doel en daarna mikte ze een strafbal feilloos raak. "Ik voelde geen druk. Ik weet dat ik dit kan en er goed in ben. Maar die eerste goal was wel een bevrijding. We waren zo veel beter en het duurde zolang voordat we scoorden."

Lammers

Bondscoach Marc Lammers kon het ook nauwelijks geloven dat er na 70 minuten 3-1 voor Nederland op het scorebord stond: "Het is een raar gevoel. Ik kan wel uit elkaar barsten van blijdschap. Alles lukte op dit WK. Alles viel op de goede plaats."

Hij roemde zijn ploeg: "Het is een goede mix van jong en oud. Een zelfsturend team. De speelster hebben het hele toernooi meegewerkt en meegedacht. Daardoor voerden ze hun eigen tactiek uit."

Beste speelster

Aanvoerster Minke Booij kon haar geluk niet op. De centrale verdediger werd na afloop ook nog eens uitgeroepen tot beste speelster van de wereld. "Mooier kan het niet. Ik win de wereldtitel en ben de beste speelster. Fantastisch."

De 29-jarige uit Den Bosch zei dat de Nederlands ploeg sterk gegroeid was in het toernooi. "We zijn per wedstrijd beter gaan spelen. Iedereen geloofde er ook steeds meer in. We begonnen daarom ook met veel zelfvertrouwen aan de finale."

Paniek

Booij schrok niet van de Australische gelijkmaker (1-1). "Ik was niet in paniek. Ik dacht zelfs dat deze treffer ons misschien wel goed zou uitkomen. We speelden in die fase iets te gezapig. Na dat doelpunt van Australië trokken we de wedstrijd weer naar ons toe."

De voorstopper weet wat het is om grote finales te verliezen. Ze moest onder meer bij het vorige WK in Perth en bij de Spelen in Athene genoegen nemen met zilver: "Soms moet je verliezen om daarna tot topprestaties te komen. Ik durfde de gedachte dat het weer mis zou kunnen gaan niet toelaten. Dat is me de hele wedstrijd gelukt; ik wist gewoon dat we dit keer zouden winnen. Zo groot was het zelfvertrouwen."