MÖNCHENGLADBACH - Roelant Oltmans wil als bondscoach graag met de Nederlandse hockeyploeg naar de Olympische Spelen van Peking 2008. Na de onwaardige zevende plaats van Oranje bij het wereldkampioenschap in Mönchengladbach is echter de vraag of dat nog wel zo'n goed idee is.

Wellicht doet de 52-jarige voorman van Oranje er beter aan zich volledig te storten op zijn werk als technisch directeur van de KNHB. Die baan combineert hij sinds begin 2005 met zijn rol als bondscoach. Een ongelukkige dubbelfunctie, daarvan zijn steeds meer mensen binnen en buiten de KNHB overtuigd.

Oltmans sprak zaterdag in Duitsland onverbloemd het vertrouwen in zichzelf en de uitgestippelde koers uit. Ook zijn sterspeler Teun de Nooijer stelde zich vierkant achter het technische beleid op. Volgens het goed op elkaar ingespeelde duo is de zwakke zevende plaats bij het WK niet meer dan een incident.

Wie echter de zelfbewuste woorden van Oltmans en De Nooijer zaterdag aanhoorde, kreeg de indruk dat het tweetal al lang was vergeten dat Oranje opzichtig had gefaald in Gladbach.

Rust

Bestuurslid tophockey Ties Kruize predikte vooral rust bij het mislukte WK. In alle teleurstelling en frustratie over de afgang van Oranje wilde hij geen ondoordachte dingen roepen. Maar dat er iets gaat veranderen in en rond de Nederlandse mannenploeg staat vast.

Voor bijvoorbeeld mental coach Bouke de Boer, sinds begin januari op verzoek van Oltmans bij Oranje, lijken de dagen geteld. Zijn softe aanpak ("vrede op aarde, liefde en respect, de wereldtitel is niet belangrijk") is uitgewerkt.

Het doet ook een beetje vreemd aan: spelers in een kring die tegen elkaar moeten zeggen wat ze zo in hun ploeggenoten bewonderen. Ook het doormidden slaan van houten planken met je hand, komt je hockeytechniek waarschijnlijk niet echt ten goede.

Winnende doelpunt

Een week voor het begin van het WK moesten alle spelers met de armen over elkaar heen in een groepje gaan staan en hun mooiste momenten in Mönchengladbach alvast visualiseren. Aanvaller Karel Klaver zag zichzelf het winnende doelpunt in de finale maken en daarna een ereronde lopen met de wereldbeker. Hij was zeker niet de enige die hardop droomde van goud.

In die ietwat overmoedige roes - Oranje had ook nog eens drie grote toernooien in de zomer gewonnen - begon Nederland dramatisch tegen Zuid-Korea (2-3). Daarna kwam het nooit meer goed. "We waren te gretig, te gebrand om te laten zien hoe goed we kunnen hockeyen", zo luidde de analyse van Oltmans.

Die eindconclusie mag hij zichzelf ook aantrekken. Want wanneer je hem ook zag of sprak, altijd benadrukte hij dat de piek van het "superfitte" Oranje hoe dan ook bij het WK zou liggen.

Nieuw elan

De Nederlandse ploeg heeft behoefte aan nieuw elan: aan nieuwe spelers, nieuwe begeleiders en misschien ook wel aan een nieuwe bondscoach. Als technisch directeur ligt er veel werk op Oltmans te wachten.

Want zoals oud-bondscoach Maurits Hendriks, thans de grote hockeybaas van Spanje, al eerder opmerkte: "De talentontwikkeling in Nederland heeft de afgelopen zes jaar stilgestaan." Voorwaar een mooie uitdaging voor de ervaren en gelouterde vakman die Oltmans ook als TD is en blijft.