BERLIJN - De finale van het wereldkampioenschap in Duitsland is een legendarische wedstrijd geworden. Een geniale goal van Zidane, een rode kaart voor de afscheid nemende aanvoerder en een penaltyserie waarin Italië koeler bleek dan de Fransen. Na Brazilië in '94 zijn de Italianen de tweede wereldkampioen die hun prijs via een strafschoppenserie binnenhalen.

Vooraf waren er veel speculaties. Zou het de wedstrijd worden van Zinedine Zidane? Het werd de wedstrijd van de begenadigde middenvelder, maar niet zoals hij het gewenst had.


Wereldkampioen!

De finale kende een zeer hectische openingsfase. Nog geen minuut onderweg kreeg Henry een behoorlijke klap te verwerken. De spits kwam in botsing met Cannavaro en bleef roerloos op de grond liggen. Ook na behandeling aan zijn hoofd oogde de spits groggy, maar na een rustpauze kwam hij weer binnen de lijnen.

Nog niet terug op zijn stoel kon de Franse arts zijn dokterstas opnieuw pakken. Zambrotta had Viera onderuit geschopt met een gevaarlijke sliding. Het kwam de Juventus-verdediger op geel te staan.

Risicovol

Na die behandeling wisten de Fransen via een snelle aanval Malouda te bereiken. Binnen het strafschopgebied werd de diepgaande middenvelder onreglementair gestuit door Materazzi. Een vroege penalty voor de Fransen, waar Zidane achter ging staan. De vedette nam de strafschop risicovol, met een stift. Via de onderkant van de lat stuiterde de bal achter de lijn. Een droomstart voor de equipe van Domenech.


Zidane opent de score met enig fortuin

Zondebok Materazzi had niet veel tijd nodig zijn fout te herstellen. Bij een corner van Pirlo torende de voorstopper boven de ook niet kleine Viera uit en kopte raak: 1-1. Een finalewaardige openingsfase.


Dolle vreugde bij Materazzi na zijn gelijkmaker

Wat volgde was een spannende strijd tussen twee ploegen die niet in hun schulp kropen. Frankrijk zakte na de voorsprong in maar moest met een 1-1 stand met eigen initiatieven komen tegen de verdedigend ingestelde Italianen.

Italië was voor rust het dichtst bij een voorsprong. Toni kwam in kansrijke positie maar een sliding van Gallas redde de Fransen. Uit de toegekende corner kopte Toni op de lat.

Ook het tweede bedrijf begon veelbelovend. Henry en Malouda waren namens Frankrijk enkele malen zeer gevaarlijk. De Italianen stichtten gevaar voor het doel van Barthez, maar uit de scrimmage kon het beslissende zetje niet gegeven worden. Het kopdoelpunt van Toni veranderde niets aan de score; de goalgetter stond in buitenspelpositie en werd teruggefloten.


Uitblinkers op het wereldkampioenschap: Cannavaro en Zidane

Beide verdedigingsblokken bleken een onneembare vesting voor de spitsen. Thuram (Frankrijk) en Cannavaro (Italië) speelden tot de finale een uitstekend WK en waren ook in de eindstrijd niet van hun stuk te brengen. Achter de defensieve zekerheden speelden Barthez (op één slippertje na) en Buffon een foutloze finale.

In een lager tempo en met veel onderbrekingen sukkelde de wedstrijd richting verlenging. Frankrijk was de ploeg met het initiatief, het team met de ideeën. Italië had echter altijd een antwoord op de aanvalspogingen van de tegenstander. Het team van Lippi waagde mondjesmaat een poging druk te zetten.

Catenaccio

In de verlenging wijzigde het spelbeeld nauwelijks. Frankrijk zocht de aanval, voornamelijk in de persoon van Henry. Cannavaro verpersoonlijkte het catenaccio-spel door elke aanvalsgolf vakkundig te elimineren.

Zidane was dichtbij dé bekroning op zijn loopbaan toen hij een zelf opgezette aanval via een voorzet van Sagnol hard richting doel kopte. De redding van Buffon was even mooi als de inzet van Zidane. Hoewel de Fransen ook Ribery en Henry moesten wisselen bleven zij toch de partij met de drang naar voren.

Trieste aftocht

Het boek Zidane kende een rauw laatste hoofdstuk. De Fransman liet zich in de tweede helft van de verlenging provoceren door Materazzi. Buiten het zicht van de scheidsrechter beukte hij met zijn hoofd de verdediger omver, een overtreding met desastreuze gevolgen. De grensrechter had het geconstateerd en op advies van zijn assistent kon de Argentijnse leidsman niets anders doen dan Zidane een trieste aftocht geven.


Geen goud maar rood voor Zidane

De strijd moest beslist worden vanaf de penaltystip. Na een zinderende krachtmeting bleek Italië op dit onderdeel de sterkere ploeg. Nadat de Franse invaller Trézéguet gemist had schoot Grosso de verlossende strafschop binnen. Het betekende de vierde wereldtitel voor de Squadra Azzuri.