HAARLEM - In september 2005 werd Dennis van der Geest in Cairo wereldkampioen judo in de open klasse. Sindsdien stond hij niet meer op de mat. Toch neemt het tot nationale knuffelbeer uitgegroeide fenomeen deze week deel aan de Europese titelstrijd in de Finse stad Tampere. "Ik kan het ook zonder ritme."

Dat heeft Van der Geest inderdaad bewezen. Bij het WK in Cairo verscheen hij evenmin fit aan de start. Na een tegenvallend optreden bij de zwaargewichten leek het er zelfs op dat hij de Open Klasse zou mijden. Ook destijds had hij, wegens dezelfde slepende liesblessure, nauwelijks kunnen trainen. "Daarna heb ik definitief alles stilgezet", zegt Van der Geest.

Ellende

"Ik had me voorgenomen pas weer in actie te komen als ik honderd procent fit ben. Pas een week geleden bleek uit een mri-scan dat alle ellende achter de rug was. Kun je je voorstellen hoe blij ik was? Ik liep ook een te groot risico. Als het weer was misgegaan had m'n loopbaan erop gezeten." Kanttekening is wel dat Van der Geest de afgelopen weken nog niet in staat was specifieke judotraining te volgen.

Inmiddels heeft hij besloten tot 2009 door te gaan. Dat betekent, normaal gesproken, deelname aan de Olympische Spelen van Peking en de wereldtitelstrijd in Rotterdam. Daarvoor is, bijvoorbeeld, nog het WK in Brazilië (2007). "Ik wil nog één grote titel pakken. Naast de kampioenschappen kom ik ook niet veel meer in actie. Een paar voorbereidingstoernooien, meer niet."

Stoppen is nooit een optie geweest, al werd links en rechts anders gesuggereerd. Van der Geest zou er geen zin meer in hebben, was meer met andere zaken bezig. Terwijl het vooral een blessure was die hem parten speelde. "Wel was na Cairo de periode zonder judo een soort van test. Komen de prikkels terug, heb ik er nog zin in? Ja dus. Ik vind het nog steeds leuk."

Peking

Van der Geest is wereldkampioen, Europees kampioen en won (in Athene 2004) brons op de Olympische Spelen. "Natuurlijk zou een olympische titel prachtig staan op m'n lijst, maar ik staar me er niet blind op. Een dag na Athene werd me al gevraagd of ik door zou gaan tot Peking. Bij sporters leeft zoiets minder dan bij de buitenwereld. Het gaat echt niet alleen om die ene dag. Een wereldtitel in eigen land zou ook prachtig zijn."

Samen met zijn jongere broer Elco revalideerde hij de laatste maanden. Elco raakte in Cairo (opnieuw) zwaar geblesseerd aan de knie. "Ook hij komt terug", zegt Dennis. "We hebben elkaar in deze moeilijke periode gesteund. Elke dag hebben we de lat hoger gelegd. Vijf keer per week. Ook Elco krijgt het vertrouwen in zijn lijf terug. In het najaar verwachten we hem weer op de mat. Al moet hij wel serieus afvallen. Met zijn huidige 108 kilo wordt hij nog een concurrent in mijn klasse."

Terugblikkend op het succesvolle WK van vorig seizoen wordt Dennis nog emotioneel. "Elco was zwaar geblesseerd geraakt. Gevreesd werd zelfs voor zijn loopbaan. Toch was hij onvoorwaardelijk blij voor mij toen ik de titel pakte. Als ik de beelden terugzie krijg ik nog tranen in mijn ogen. We zijn beiden nog steeds gretig. Ik weet dat ook Elco nog grote wedstrijden kan gaan winnen. Hij heeft er gewoon de kwaliteit voor."