PARIJS - De finale in de Champions League tussen Barcelona en Arsenal is de wedstrijd van Giovanni van Bronckhorst tegen zijn oude club. Frank Rijkaard treedt woensdag wellicht in de voetsporen van Johan Cruijff, en assistent Henk ten Cate in dat geval ook een beetje.

Mark van Bommel kan in Parijs zijn eerste Europese prijs winnen en Robin van Persie alweer zijn tweede. Maar Barcelona tegen Arsenal staat toch vooral in het teken van misschien wel de allerlaatste officiële speelminuten van Dennis Bergkamp.

Bergkamp

Zou trainer Wenger de spits het afscheid gunnen waar hij volgens zijn vele aanbidders recht op heeft? Zou hij na twintig jaar topvoetbal, Bergkamp debuteerde in 1986 als rechtsbuiten bij Ajax, zijn loopbaan in de finale van de Champions League mogen afsluiten?

Arsenal is volgens de eigen aanhang veel verschuldigd aan Bergkamp. De bescheiden Amsterdammer, met een Feyenoord-supporter als vader, is volgens de fans voor een groot deel verantwoordelijk voor de metamorfose die de club na zijn komst in 1995 heeft ondergaan.

Boring Arsenal

'Boring Arsenal', de bijnaam die de club decennia achtervolgde, klinkt niet meer. De ploeg speelt in eigen land aanvallend en attractief combinatievoetbal. Met subtiele voetbewegingen, demarrages, dribbels en een fantastische traptechniek is Bergkamp nog steeds vaak de dirigent van het sterrenensemble uit Londen.

Treffers

Bergkamp delegeert maar scoort ook zelf. En hoe. Wie herinnert zich niet dat doelpunt tegen Newcastle United? Met de rug naar het doel tikt hij de bal met de linkervoet rechts om de verdediger heen. Hij draait zich vervolgens razendsnel om en gaat zelf linksaf. De bal draait naar Bergkamp toe en belandt na een geniaal tikje in het doel.

Dan die derde treffer van de hattrick tegen Leicester City. Bergkamp vangt de bal met de rechtervoet op en houdt het speeltuig met de linkervoet in de lucht. Hij draait om een verdediger heen en brengt dan de bal pas naar de grond. Hoe kan de verbaasde doelman nog reageren?

Argentinië

Mooi scoren doet Bergkamp ook voor Oranje. Neem dat stiftballetje op Wembley tegen Engeland of die treffer in de kwartfinale van het WK in 1998 tegen Argentinië. Hij vangt prachtig een voorzet over wel vijftig meter van Frank de Boer op en schiet Nederland naar de halve finale.

Gelukkig is de eindstrijd van de Champions League in Parijs. Bergkamp heeft namelijk vliegangst. Net als Coen Moulijn, de held van zijn vader. Sommigen verklaren de angst met de slechte vluchten op het WK van 1994 wanneer een toestel met daarin het Nederlands elftal na een bommelding aan de grond blijft. Anderen noemen claustrofobie als hoofdreden. Maar kan het bestaan dat de meester in de kleine ruimte op het voetbalveld het ergens anders wel benauwd krijgt?

"Onzin", zeggen velen. Zij denken dat Bergkamp de controle gewoon niet uit handen wil geven. Hij, de regisseur, wil in een vliegtuig niet aan de piloot overgeleverd zijn. Bergkamp bepaalt namelijk altijd zelf hoe iets verloopt. Anderen mogen alleen maar helpen. Daarom speelt hij op zijn 37e waarschijnlijk nog steeds in het eerste elftal van Arsenal. Daarom bezorgt hij zijn Engelse werkgever woensdag misschien wel met een fantastisch doelpunt de Champions League. Dat zou pas een afscheid zijn.