CAIRO - Nederlands bekendste judoka heeft zich zondag op de slotdag van de wereldkampioenschappen judo in Cairo gekroond tot de beste van de wereld. Dennis van der Geest vocht zich op verbluffende wijze door de open klasse, met als hoogtepunt de magistraal gewonnen finale tegen topfavoriet Tmenov uit Rusland.

Het zal waarschijnlijk een van de vreemdste toernooien zijn geweest uit de omvangrijke judohistorie van de familie Van der Geest, die enkele dagen eerder nog uitgeteld leek. Elco zwaar geblesseerd, Dennis gedemotiveerd en aangeslagen. "Eigenlijk had ik helemaal niet meer willen meedoen. De loting deed me besluiten het toch te proberen."

Moeilijk

Hij had het moeilijk gehad, vertelde hij. Niet zozeer door zijn eerdere roemloze aftocht bij de zwaargewichten, wel door de zoveelste tegenslag van formatie die zijn "broertje" te verwerken kreeg. "Ik heb zitten huilen naast hem op de mat. Samen zijn we later de piramides van Egypte gaan bekijken. Ik hoopte hem wat uit de put te halen. Bij mezelf heb ik niet zoveel meer stilgestaan."

Liesblessure

Uiteindelijk ging hij maar, om "te kijken waar het schip strandt." Hij had zich niet goed kunnen voorbereiden, wegens een slepende liesblessure. "Met de kracht en de conditie zat het wel goed. Maar aan specifieke judotraining ben ik al vier maanden niet toegekomen. Ik heb dit puur op talent gedaan."

Risico

Hij wist dat bij een tweede mislukking in een week hoon hem ten deel zou vallen. "Dan was iedereen er weer over begonnen dat ik te veel met andere dingen bezig ben. Ik heb dat risico genomen. Laat ze maar lullen. Bij een eventuele mislukking had ik geweten waaraan het had gelegen. Ik weet echter ook dat ik nog bij de wereldtop hoor. Dat heb ik, dacht ik, nu wel bewezen."

Feliciteren

Onmiddellijk na Dennis' succes speelden zich waanzinnige taferelen af in de sporthal. Broer Elco werd door de bewaking tegengehouden, toen hij zijn broer wilde feliciteren. Enkele meters verderop smakte iemand in het gedrang van een metershoge tribune. In het midden van de mat hief Dennis van der Geest de handen ten hemel. Alsof hij zeggen wilde: Eindelijk.

"Ik had die titel twee jaar geleden al verdiend", zei hij vervolgens. "Maar daar, in Osaka, ben ik in de finale genaaid omdat men zo graag een Japanse wereldkampioen wilde hebben. Nu sta ik hier. Graag was ik de eerste wereldkampioen sinds Ruska in 1971 geworden. Dat is niet gelukt. Die 'eikel' was me net voor."

Voetsporen

Met die opmerking, waarderend bedoeld, verwees hij naar de wereldtitel die ploeggenoot Guillaume Elmont (-81 kg) donderdag al won. "Fantastisch natuurlijk wat die jongen heeft gedaan. Ik was daar harstikke blij mee. Eindelijk weer een Nederlandse wereldkampioen en dan nog één van Kenamju ook. Ik had op dat moment eerlijk gezegd niet gedacht zo snel in zijn voetsporen te zullen treden."

Toch voelt Van der Geest zich wel de opvolger van Wim Ruska, voormalig olympisch- en wereldkampioen. Beiden komen namelijk uit bij de zwaargewichten. Bovendien was Ruska vroeger het voorbeeld van Van der Geest. "Ik heb hem al een tijd niet meer gesproken. Hopelijk ben ik binnenkort in de gelegenheid hem deze medaille te laten zien."