VALKENBURG - Hij noemde het de meest treurige tweede plaats die hij ooit behaalde. Michael Boogerd werd zondag op de Cauberg alleen voorbijgereden door de Italiaan Danilo Di Luca, maar had eigenlijk zijn illusies op een tweede triomf in de Amstel Gold Race al eerder opgegeven.

Boogerd offerde na overleg zijn kansen op voor Oscar Freire. De drievoudig wereldkampioen had bovenop de Keutenberg aangegeven zich goed te voelen. "Dan is het een logische keuze, ik neem niemand iets kwalijk", zei de Hagenaar die voor de zesde keer het podium haalde. Ook die erelijst, met winst in 1999, was voor Boogerd geen reden geweest zijn eigen kansen te laten prevaleren. "Als ik hier dan tweede word, voeren ze me met pek en veren af."

Boogerd

Boogerd was de laatste schakel in een treintje dat Freire op de Cauberg naar de zege moest leiden. Zo was het bepaald na de Keutenberg waar de Hagenaar in de eerste groep favorieten achter de koplopers Kroon, Lotz, Wesemann en Etxebarria met Freire overleg had gevoerd.

Erik Dekker, de derde kopman maar op dat moment al kansloos voor de zege, sloot later aan en werd door Boogerd ingelicht. "Nadat we de koplopers vijf kilometer voor de streep hadden ingehaald, was de rolverdeling duidelijk. Ik zou aantrekken tot zo'n 500 meter voor de streep. Michael nam het daarna over."

Intuïtie

Dat deed Boogerd, had Dekker gezien. "Hij reed iedereen uit het wiel, ook Oscar. Behalve Di Luca." Boogerd voelde tot zijn ongenoegen dat de Spanjaard maar niet kwam. "Dat is intuïtie, je kijkt ook al eens onder je schouder door. Maar ja", verzuchtte Boogerd nog maar eens. "Wat moeten we dan? Oscar heeft al zo vaak een sprint gewonnen, ik niet."

Richtpunt

Di Luca achterhaalde het wiel van Boogerd, een ideaal richtpunt. De Italiaan, specialist aankomsten heuvel op, trok meteen door naar zijn grootste succes sinds de winst in de Ronde van Lombardije van 2001. "Ik heb het juiste wiel in de gaten gehouden. Na de Ronde van Baskenland (die hij won), wist ik dat het met de vorm wel goed zat."

Rotter

En weer werd Boogerd tweede, net als vorig jaar toen Rebellin op de Cauberg de sterkste was. "Dit keer voel ik me rotter. Ik heb het gevoel dat ik niet alles eruit heb gehaald. Als ik hier uit het wiel had kunnen komen, had ik het waarschijnlijk gehaald. Nu sprintte ik niet voor de overwinning." En was het onder de schouder achterom kijken vooral frustrerend. "Oscar zat er niet, maar ik wist dat er nog iemand voorbij zou komen. Het was alleen afwachten wie."

Zo werd een voordeel - een sterk collectief - toch vooral een nadeel voor Boogerd, die volgende week in Luik-Bastenaken-Luik opnieuw tot de topfavorieten behoort. Kroon zat vooruit, maar de concurrentie verspeelde te weinig energie in de achtervolging en Boogerd moest op zijn Eyserbosweg de benen nog net niet stilhouden.

Breukink

Freire zat mee, maar bleek niet de benen te hebben om op de Cauberg te volgen. Gevangen in de ploegtactiek, waar amper een speld tussen te krijgen was. Althans, dat hielden alle betrokkenen vol, inclusief ploegleider Erik Breukink: "Als Oscar zegt dat hij goed is dan heeft hij negen van de tien keer gelijk."