INZELL - Halverwege de wedstrijd van de 1000 meter van het WK afstanden zette Barbara de Loor een tijd neer die beter was dan die van Anni Friesinger. Ze wist dat het goed was, maar goed voor goud? Daaraan dacht ze geen moment. "Maar één voor één zag ik ze afvallen. Ik had gewonnen! Wat een grap, zeg."

Het was de eerste grote prijs voor Barbara de Loor, na een lange loopbaan die veel tegenslagen kende. Aan opgeven dacht ze echter zelden. De laatste twee jaar koos ze er zelfs voor in het spoor van Anni Friesinger in Inzell te verblijven. Om toch maar eens die stap te kunnen maken. Voornamelijk op eigen kosten.

Vetrouwen

Een paar dagen voor haar gouden race verhaalde ze er in de Zuid-Duitse stad nog over dat alle inspanningen volgend jaar bij de Winterspelen van Turijn tot het hoogtepunt moesten leiden. Ze was zojuist weer eens vierde geworden op de 1500 meter. Toch was er ook vertrouwen. "Inzell is mijn baan. Ik ken de omstandigheden. Laat het maar gaan sneeuwen, kom maar op met die wind."

Voordeel

De Loor werd zondag op haar wenken bediend. Sneeuw en wind in het sfeervolle ijsstadion, waar ze nog niet zo gek lang geleden een seizoen lang in een kamertje boven het krachthonk leefde. Ze was zo eerlijk om te zeggen dat ze op een binnenbaan waarschijnlijk niet had gewonnen. "Dan zijn de echte sprinters toch in het voordeel. Ik moet er nog aan werken dat te compenseren."

Opereren

Het jaar 2000 was breekpunt voor Barbara de Loor. Per training had ze acht, negen keer last van hartritmestoornissen. "Ik wist altijd precies waar de artsen of fysio's stonden, zodat ik er snel even langs kon. Maar ik werd er zo moe van. Het was niet meer te doen. Ik dacht: Of kappen, of opereren."

Ander lijf

Ze besloot naar de cardioloog te gaan en het gevolg was een uren durende, zware operatie, die ze bewust meemaakte. "Het was vreselijk en al met al heeft het me een jaar gekost om het mentaal te verwerken. Voor ik er weer vertrouwen in kreeg. M'n lichaam reageerde ineens heel anders. Het was alsof ik in een ander lijf leefde."

Timmer

Het betaalde zich zondag uit in goud. In twee welhaast perfecte ronden compenseerde ze haar mindere opening. Trainingsmaatje Friesinger werd tweede en, vrij onverwacht, reed Marianne Timmer naar brons. Voor de wereldkampioene sprint van vorig jaar een aardige opsteker, na een wat minder seizoen.

5000 Meter

Op de afsluitende 5000 meter speelden de Nederlandse rijdsters geen vooraanstaande rol. Jenita Hulzebosch-Smit was de beste met de zesde plaats (7.27,32). Opvallend was dat haar directe tegenstandster Eriko Ishino uit Japan werd gediskwalificeerd.

Goud

Gretha Smit sloot een tegenvallend seizoen af als nummer acht, Groenewolds vervangster Moniek Kleinsman werd twaalfde. Anni Friesinger won, waarmee ze op de valreep nog een (individuele) gouden medaille in de wacht sleepte. Met zilver op de 1000 en goud met de ploeg herstelde ze zich daarmee aardig na de val van vrijdag.

"Vier medailles in totaal zijn een prachtig resultaat", sprak de wereldkampioene allround. "Ik weet niet of ik dat ooit nog overtreffen kan. Ik denk dat ik mijn beste seizoen ooit achter de rug heb."