WENEN - De afgelopen jaren kwam hij vooral negatief in de publiciteit. Door een langdurige schouderblessure, ruzie met zijn coach en het missen van de olympische finale op de 4x100 vrij voelde Mark Veens zich ten onrechte afgeschreven. Met zijn zilveren medaille op de 50 meter vrij (21,72) bij de EK kortebaan in Wenen maakt de Limburger een lange neus naar iedereen die niet meer in hem geloofde.

"Er zijn maar weinig mensen die nog vertrouwen in mij hadden", aldus Veens na zijn zilveren race op de openingsdag van het toernooi in de Wiener Stadthalle. "Ze zien je naam tijdens de wedstrijden er niet meer tussen staan en trekken dan conclusies. Dat steekt, want ik heb de afgelopen tijd veel meegemaakt. Het voelt zo goed om te laten zien dat het er nog altijd inzit."

Het zilver komt zes jaar na zijn eerste individuele medailles op de 50 (2e) en 100 (3e) vrij bij EK kortebaan in Sheffield. Dit succes leek de voorbode voor een veelbelovende loopbaan, maar Veens haalde daarna alleen nog maar resultaat op de estafettes. Hij bouwde langzaam een naam van flierefluiter op die zijn sport niet al te serieus nam.

Schouderblessure

Na de mislukte olympische missie op de 4x100 vrij bij de Spelen in Sydney, was er tot zijn teleurstelling ook geen plaats voor hem in de commerciële Philips-ploeg. Veens besloot zijn loopbaan bij PSV toch voort te zetten, maar een langdurige schouderblessure leek zijn carrière alsnog voortijdig te beëindigen.

Toen hij via een alternatieve geneeswijze na twee jaar een oplossing voor zijn fysieke problemen vond, dook hij toch weer het water in. Hij kwam echter al snel in botsing met Mandy van Rooden, zijn nieuwe trainster bij PSV. "Ik heb een andere kijk op topsport. Er is een tijd voor trainen, maar ook voor ontspanning. Soms moet je ook wel eens iets kunnen laten schieten en ik ga dan heus niet in de kroeg zitten. Mandy kon daar niet mee omgaan. Gelukkig zijn we steeds meer naar elkaar toegegroeid."

Estafette

Onder leiding van Van Rooden kwalificeerde Veens zich opnieuw voor de olympische estafette op de 4x100 vrij. Door de minste tijd in de series moest hij in de finale echter plaats maken voor Pieter van den Hoogenband. Hij kreeg uiteindelijk wel een zilveren medaille, maar echt winnaar voelde hij zich niet. Ondanks deze teleurstelling besloot Veens zijn loopbaan toch weer te verlengen. "Ik wist dat de EK kortebaan er aan kwam en dat is toch mijn ding."

Veens stelde zich in de series en halve finales met de beste tijd nadrukkelijk kandidaat voor het goud. In de eindstrijd werd hij echter geklopt door de Britse titelverdediger Mark Foster. "Met hem weet je het helaas nooit. Natuurlijk had ik liever goud gewonnen, maar ook met deze plak maak ik een lange neus naar iedereen die niet meer in me geloofde".

Naast Veens haalde ook zijn ploeggenote Hinkelien Schreuder op de openingsdag de finale. Met 2.13,84 finishte ze als vijfde op de 200 wissel. Marleen Veldhuis stelde nadrukkelijk haar kandidatuur voor een medaille op de 100 meter vrij. De winnares van het zilver vorig jaar in Dublin plaatste zich met 53,49 als snelste voor de eindstrijd van vrijdag.

Dekker

Inge Dekker kwam vijf honderdsten te kort voor een plek bij de laatste acht, maar met 2.11,27 verbeterde ze wel het zeventien jaar oude Nederlands record van Conny van Bentum (2.11,74). "Ik was twee toen zij dat record zwom", lachte Dekker. "Ik had graag de finale gezwommen, maar dit record is wel bijzonder."