Ze deed haar helm af. Ze gaf het hesje met haar startnummer terug. Ze gooide haar snowboard in de kofferbak van de auto. En dat was het dan. De sportcarrière van Nicolien Sauerbreij zat erop. 

Ze vertrok in stilte. Geen toeters, geen bellen, geen fanfare, geen speeches. Gewoon een laatste keer naar beneden en daarna naar huis. Er waren geen hordes huilende fans om haar uit te zwaaien, en zelf huilde ze al helemaal niet. 

Ik geloof dat ze het zelf ook wel best vond zo. Maar ergens is het wel vreemd dat Sauerbreij er zomaar tussenuit muist. Als er één sporter is die een afscheid met toeters en bellen verdient, dan is het Sauerbreij wel.

Wie wordt geboren in een land zonder bergen en opgroeit met drie dagen natte sneeuw per jaar kan per definitie geen olympisch kampioen snowboarden worden. De achterstand inhalen op Zwitsers, Oostenrijkers en Canadezen die al op ski's en snowboards staan voordat ze kunnen lopen - dat is onmogelijk.

De keren dat ik Sauerbreij zag snowboarden moest ik denken aan Cool Runnings. Aan een stel Jamaicanen in een bobslee. Aan feel the rythm, feel the rhyme, get on up, it's bobsled time. Aan "Sanka, you dead?" - "Ya man." 

Want bobsleeënde mannen uit een land zonder sneeuw en ijs zijn op papier net zo kansloos als een snowboardend meisje uit een land zonder bergen.

Campertje

Sauerbreij moest jarenlang alles zelf uitzoeken. Steun van de Nederlandse bond kreeg ze niet of nauwelijks en de zoektocht naar sponsoren verliep ongeveer net zo stroef als de reis van een doorsnee intercity op een dag met een sneeuwstorm én blaadjes op de rails. Pa Sauerbreij zegde zijn baan op om zijn dochters te laten snowboarden. Ze gingen in een campertje de sneeuw achterna, een illusie achtervolgend.

Volgens de wetten van de logica had Sauerbreij kunnen aansluiten in het rijtje van Eddy the Eagle, Eric the Eel en die Thais-Britse violiste die laatst een paar officials had omgekocht om een stukje te skiën op de Spelen van Sotsji.

Ze had ergens moeten eindigen in de categorie Leuk Dat Je Meedeed. Maar in werkelijkheid hoorde ze nooit tot die categorie. Ja, er ging weleens wat mis (zoals die ene keer in Salt Lake City, toen ze haar bord liet waxen door een stumper met twee linkerhanden), maar Sauerbreij was nooit een exoot op een snowboard.

Film

Ze deed niet mee om mee te doen, ze deed mee om te winnen. Ze geloofde in iets wat niet kon. En ze bereikte het. Ze versloeg haar tegenstanders én de wetten van de logica.

Nicolien Sauerbreij is onze Jamaicaanse bobsleeër. Maar dan eentje met een verhaal dat nog ongelooflijker is dan het waargebeurde verhaal achter Cool Runnings. Want waar de Jamaicaanse bobsleeërs in het echt nog niet eens door de kwalificaties kwamen, daar haalde het snowboardende meisje uit het land zonder bergen de finale. En ze won 'm nog ook.

Hoog tijd dat iemand dáár eens een film over maakt.

*Auteur Thijs Zonneveld is een ex-wielrenner. Hij werkt als sportverslaggever bij het AD en schrijft daarnaast columns voor NUsport.nl.*