Op korte termijn zou zo maar eens de eerste 33'er op een 500 meter schaatsen verreden kunnen worden. Door wie? Door de pas 20-jarige revelatie van dit nog prille schaatsseizoen: de Rus Pavel Koelizjnikov.

Hij combineert de technische perfectie van Jeremy Wotherspoon met de kracht en het uithoudingsvermogen van Igor Zjelezovski. De twee oud-toppers die samen goed waren voor tien wereldtitels sprint.

Koelizjnikov debuteerde afgelopen maand in de wereldbeker na het uitzitten van een tweejarige dopingschorsing. Als jongen van achttien jaar werd hij betrapt op het oppeppende middel methylhexanamine.

Een niet onbekende substantie, onder de gepakten op dat middel zijn wereldkampioen wielrennen Rui Costa (vrijspraak) en de Jamaicaanse sprinter Yohan Blake (drie maanden schorsing).

Zijn trainer Dmitry Dorofeev noemde het vergrijp van Koelizjnikov een jeugdzonde. Een 'foutje' van een bondsarts lijkt een meer plausibele verklaring… Kun je het een talent van achttien kwalijk nemen?

Poetin

Bij de afgelopen Winterspelen van Sotsji waren alle ogen in de wereld gericht op Rusland, dat onder toeziend oog van president Vladimir Poetin de medaillespiegel won. Vier dagen na het einde van de Olympische Spelen betraden Russische soldaten de Oekraïense Krim. Een oorlogsmanoeuvre en schending van het internationale recht.

Dezelfde Poetin vaardigde met de Olympische Spelen van Londen en Sotsji in aantocht een decreet uit dat, tegen alle internationale dopingregels in, inhield dat urine- en bloedstalen van Russische atleten Rusland niet verplicht hoefden te verlaten.

Dit decreet kwam donderdagavond aan de orde in een spraakmakende en schokkende documentaire van de Duitse journalist Hajo Seppelt die uitgezonden werd op de ARD.

Er lijkt een van bovenaf gecontroleerd en geregisseerd dopingprogramma te bestaan, de sportwereld in Rusland is verziekt, toonde Seppelt aan. Hoofdverantwoordelijken, en dat zijn niet de atleten, houden hun kaken stijf op elkaar. De harde bewijzen komen momenteel uit de atletiekwereld, je vraagt je af of het ook deelnemers aan de afgelopen Winterspelen betrof.

Verdrietig

Het maakt me verdrietig. Ik heb Russen meegemaakt tijdens trainingen, hun technische beheersing gezien zowel op het ijs als daarbuiten. Waar wij op school apekooiden en trefbal speelden tijdens de gymles, werden onze Russische leeftijdsgenoten geschoold via kaatssprongen, looptraining en atletieknummers. Alles erop gericht om atleten te creëren.

Waar wij met onze lompe Nederlandse fietsbenen op dat vlak geen raad wisten, daar dartelden de Russische schaatsers ons voorbij als gazellen over de prairie. Een verschil in opleiding waar wij binnen ons onderwijssysteem van zouden kunnen leren.

Het is een genot Pavel Koelizjnikov te zien schaatsen. Het maakt me verdrietig dat je als trainer, arts of als bestuurder niet het geloof hebt in dat grote talent van atleten alleen. Want als je omgeving daar al niet in gelooft, hoe moet je er dan uiteindelijk zelf in blijven geloven? Het is een verkrachting door bestuurders, artsen en trainers van hun eigen sporttalent.

Scheuren

De wereld van Poetin begint grote scheuren te vertonen. De roebel verliest haar waarde, investeringen lopen terug na de Europese boycot en de prijs van olie, de motor van de Russische economie, staat zwaar onder druk. En nu ook nog dit dopingschandaal.

De ARD-documentaire toonde óók aan wat we al langer wisten: sport en politiek zijn twee verre van gescheiden werelden. Ik hoop daarom op een daadkrachtige reactie van zowel sport- als politieke instanties. Opdat een machtsimperium gebouwd op disrespect, wantrouwen en corruptie zijn langste tijd heeft gehad.

Het publiek, maar zeker ook de atleten verdienen het. Dan zal ik die eerste 33'er gadeslaan en geloven in het talent dat dit klaarspeelt. Waar het ook vandaan komt.