Sport is strijd, alleen zou de strijd nog zoveel mooier kunnen zijn. Van internationale sportbonden als de ISU valt de verandering niet te verwachten.

Vandaar de lancering woensdag van de #chancetocompete campagne. Zie www.chancetocompete.com, waarin we de Europese Commissie vragen zich te buigen over de vraag hoe ver de macht van een sportbond reikt.

Deze actie wordt gesteund door EU athletes, NL sporter en vrijwel alle Europese, wereld- en olympische kampioenen uit het shorttrack en langebaanschaatsen plus atleten uit allerlei takken van sport. 

Een overkoepelende sportbond zou wereldwijd de strijd moeten waarborgen op het hoogste niveau. Daarvoor is het van belang dat atleten de kans krijgen zich op een zo professioneel mogelijke manier voor te bereiden.

In veel kleinere sporten en ook in het schaatsen is dit maar voor een enkeling weggelegd, maar dat hoeft niet zo te zijn. Nieuwe sportieve en commerciële initiatieven worden door bonden overal gedwarsboomd met als ultieme pressiemiddel een levenslange schorsing.

Deze zaken spelen in allerlei sporten zoals judo, beachvolleybal, boksen, volleybal, paardrijden en ga zo maar door.

Angst

Op nationaal vlak is er inmiddels veel gewonnen. In het langebaanschaatsen kunnen de topschaatsers een goede boterham verdienen en zijn de prestaties uitmuntend. Maar dan wel alleen in Nederland.

Tegelijkertijd stopt een gigantisch talent als Brian Hansen op zijn 23e met schaatsen en kan de Amerikaanse schaatsploeg de tickets naar Zuid-Korea voor de aanstaande World Cup niet eens betalen…

Ik geloof in de mogelijkheden van schaatsen wereldwijd. Maar een initiatief om schaatsers tijdens World Cups toe te staan in sponsorkleding te starten haalt het niet bij de ISU uit angst voor het verlies van macht en controle.

De nationale schaatsbond KNSB is inmiddels gewend aan een professionele tak van sport en werkt voor een groot deel mee, zij diende het laatstgenoemde initiatief zelf in tijdens het ISU-congres afgelopen juni.

Ik heb het hier met name over de overkoepelende sportorganen en hun leidingen die gericht zijn op overleven. In zijn meest extreme vorm komt dit tot uiting binnen de FIFA, waar Sepp Blatter alles maar dan ook alles in het werk stelt om te overleven. Morele bezwaren vervliegen net zo gemakkelijk als kritische noten in een rapport door de FIFA over de FIFA.

Een partij die wedstrijden reguleert is nodig. Maar de structuur van veel internationale bondsapparaten en hun gedragingen zijn niet meer van deze tijd.

Nieuw tijdperk

Sinds de jaren zeventig van Ard Schenk lijkt er nog niets te zijn veranderd. Sporters dienden in die tijd amateur te zijn. Sportbeoefening als eerste levensbehoefte was een zonde, bestraft met uitsluiting.

Jos Valentijn, die samen met Schenk meedeed in het onafhankelijke profcircuit ISSL, kreeg in de jaren negentig een officiële brief dat zijn status als amateur in ere was hersteld, zijn schorsing zat erop...Hij heeft de Olympische Spelen nooit mee kunnen maken.

Onze sport, en vele sporten met ons, verdienen beter. We leven in een nieuw tijdperk. We moeten naar een nieuwe structuur waarin bestuurders, sponsors, atleten en publiek gezamenlijk bouwen aan een sport die krachtiger is en wereldwijd breder gedragen wordt. Hiervoor zullen we eerst belangrijke hordes moeten nemen.

Veel nieuwe initiatieven zullen sneuvelen. Je verliest onherroepelijk veel meer dan je wint, klinkt bekend als topsporter. Het gaat erom dat je een kans hebt gekregen om de strijd aan te gaan. Als je die kans grijpt in alle vrijheid kunnen er mooie dingen ontstaan, ik spreek uit ervaring.