Zo. De FIFA, Rusland en Qatar zijn van alle blaam gezuiverd. Niks geen malversaties. Allemaal een rein geweten. Hadden we niet gedacht hè?

De FIFA heeft een onafhankelijk onderzoek naar zichzelf ingesteld. Donderdag presenteerde de FIFA de door de FIFA opgestelde samenvatting van het onafhankelijke onderzoek naar de FIFA.

Verrassende uitkomst: de FIFA treft geen enkele blaam. Op geen enkel terrein. Er is gezocht, maar niets gevonden. De toewijzingsprocedures van de WK's van 2018 en 2022, waar iedereen zoveel zure, negatieve praatjes over had, waren zo zuiver als Max Havelaar-koffie.

Uitstekend nieuws voor de voetballiefhebber, me dunkt. Er is niet gesjoemeld. Ik beken eerlijk dat ik daar, in een vlaag van redeloos sarcasme, weleens aan getwijfeld heb, maar nu is onomstotelijk vast komen te staan dat ik het mis had. Ik vind dat je dan ook een vent moet zijn en toe moet geven dat je ernaast zat.

Daarom wil ik, via deze onsympathieke weg, mijn excuses aanbieden aan iedereen wiens integriteit ik in twijfel heb getrokken. Niet de FIFA was boosaardig, maar ik. De onderste steen ligt boven, ik zat fout en dus buig ik deemoedig. Bij deze. Mea culpa.

Eerlijk gezegd is het een pak van mijn hart. Niets staat prachtige, sportieve en eerlijke voetbalzomers in Rusland (2018) en Qatar (2022) nu nog in de weg.

Klare taal

Maar we zijn er nog niet. De onschuld van Rusland en Qatar mag nu dan aangetoond zijn, maar dat betekent helaas niet dat iedereen schone vingers heeft. De vraag is nu wat we met de corrupte FIFA-lidstaten Australië en Engeland moeten doen.

Want wat zij geflikt hebben in hun nietsontziende pogingen een WK binnen te hengelen, ligt nu dus wel mooi pontificaal op tafel.

De FIFA-samenvatting van het onderzoek naar de FIFA spreekt klare taal. Het staat er. Zwart op wit. Australië heeft geld gestoken in een aantal voetbalprojecten in ontwikkelingslanden en daarmee de indruk gewekt dat dit was om stemmen te werven.

En de kranten in die landen ondertussen maar wijzen naar Rusland en Qatar, en met modder gooien naar de FIFA, terwijl het echte verhaal over het kopen van stemmen pal voor hun neus lag, in eigen land.

De Engelse FA kan nu wel de vermoorde onschuld spelen en inzage in het volledige rapport eisen, maar waar was die daadkracht toen Britse kranten de ene na de andere aantijging aan het adres van de FIFA publiceerden? Hebben ze er toen, uit solidariteit met de FIFA, een persboycotje tegenaan gegooid?

Ook hypocriet: die Michael Garcia, de Amerikaanse advocaat die het onafhankelijke onderzoek leidde en er een rapport van 400 pagina’s over schreef. Die ging er nota bene zelf mee akkoord dat hij zijn rapport netjes bij de FIFA zou inleveren en dat de FIFA er vervolgens (op onafhankelijke wijze!) een samenvatting van zou maken. Gewoon, even de hoofdpunten op een rij, om het voor de lezer makkelijker te maken. Wie wil zo'n pil nou helemaal lezen?

Grootsheid

Het getuigt van grootsheid van de zijde van de FIFA. Dat onderzoek hing van wantrouwen aan elkaar, maar de FIFA was niettemin zo sportief om er even de relevante hoofdpunten uit te destilleren. Bereidheid tot mes in eigen vlees, zou je zeggen, maar nee hoor: meneer is het ineens oneens met de FIFA-samenvatting van zijn rapport.

Het moet nu maar eens uit zijn. Wat willen we nou eigenlijk? Voetbal kijken toch? Waarom altijd dat vijandige? Bij de FIFA werken prima mensen, die hun stinkende best doen en maar één motief hebben kennen: liefde voor het spelletje. Is dat soms een misdaad?

Excuses aan Sepp Blatter zouden op hun plaats zijn. Wat er over die man allemaal niet geroepen is, de laatste jaren. Over een oude, kwetsbare man, nota bene. Wat ben je dan voor iemand?

Zeg nou zelf: als het écht zo'n verrotte club was, die FIFA, dan waren de aangesloten bonden toch allang in opstand gekomen? Dan hadden de invloedrijke voetballanden toch allang de handen ineengeslagen en gezegd: dit nemen we niet langer?

Nou dan.