59,7 Miljoen pond moet het Manchester United van Louis van Gaal aftikken voor Angel Di Maria, best veel voor een - blijkbaar - overbodige aanvaller van Real Madrid.

Ik liet het omrekenen naar euro's maar aan anderen over, het duizelt me toch al zo in deze laatste week waarin het transferraam openstaat.

Komende maandag gooien ze hem weer voor een tijdje in het slot, het kan me niet lang genoeg duren. Murw geslagen als ik ben door al die miljoenen die bijna achteloos worden gespendeerd op een transfermarkt die krankzinnige trekjes begint te vertonen.

Het gaat er allang niet meer om aan wie je welk bedrag uitgeeft, als de immense geldstroom maar intact blijft, zo lijkt het. Anders valt het bijvoorbeeld niet te verklaren dat een club als Liverpool de ene weirdo (Luis Suarez) inruilt voor een andere wilsonbekwame hapsnurker als Mario Balotelli. Om over het leuren met Samuel Eto'o langs bijna alle Premier League-deuren maar te zwijgen.

Nog nooit gaf een Engelse club zoveel geld uit aan één speler als United voor Di Maria. Ik zag de goede man acteren op het WK in Brazilië, je kan hem er prima bij hebben hoor, maar het is meer een momenten- dan een superspeler die een heel team beter maakt.

Ron Vlaar

Als ik Van Gaal was - en de Heer zij geprezen dat ik hem niet ben - zou ik eerst eens op zoek gaan naar een dynamische, creatieve middenvelder plus een gatenstopper die het vergiet bijstaat dat nu bijverdient als laatste linie van Manchester United. Het lage dekkingspercentage dat men daar hanteert dient nodig opgeschroefd te worden.

Een paar onverzettelijke helden van het type Ron Vlaar zijn broodnodiger dan spelers die in hun eentje bijna meer geld kosten dan de begrotingen van al onze eredivisieclubs.

Toen ik dinsdagavond tijdens het kijken naar Celtic-Maribor (ook al zo'n beproeving) de tussenstanden doorkreeg van MK Dons-Manchester United kon ik een glimlach niet onderdrukken. MK Dons, de nummer zeven uit de League One (het derde profniveau van Engeland), spelend in Milton Keynes, het Almere van Engeland, maar dan tien keer erger, kegelde The Red Devils met liefst 4-0 genadeloos uit de Capitol One Cup, de vroegere League Cup.

Oké, een vrij onaanzienlijk bekertoernooi en United trad aan met een veredeld B-elftal, maar toch, de schande was er niet minder om. Shaming the shirt, kopte The Daily Telegraph, DiSASTER, blokletterde The Sun. Deze selectie heeft niet alleen een Maria, maar ook een paar Jezussen nodig die deze Lazarus weer tot leven kan wekken. Aan geld geen gebrek, nu nog een visie.

Het bijna onbekommerd strooien met bankbiljetten past ook helemaal niet in de filosofie van Van Gaal die het in het verleden toch al niet van zijn neus voor aankopen moest hebben. Maar dat maakt in Engeland allemaal niet meer uit, zorgvuldig omgaan met de liggende gelden.

Tijdens het WK deed hij met z'n loopgraventactiek al afstand van zijn aanvallende evangelie, nu gaat hij blijkbaar ook mee in de glitter en glamour van de Premier League, die op hol geslagen sterrenleague waar iedereen met een prijskaartje onder de tien miljoen een kassakoopje is.

Aanraakbare spelers

Nee, dan stap ik liever woensdagavond in een bus die me een uurtje of tien later afzet bij de Generali Arena in Praag waar ik in het uitvak de wedstrijd Sparta Praag-PEC Zwolle ga volgen. Vorige week was ik bij de heenwedstrijd en wat ik daar aantrof beviel me zeer. Een knus stadionnetje, doodnormale supporters, een sympathieke trainer, aanraakbare spelers en bestuursleden, het kon me allemaal zeer bekoren.

Zoals het niveau van het elftal me ook positief verraste. Ik begreep meteen waarom dit team twee prijzen voor de neus van Ajax wegkaapte. Spelers met lef, vaardig in de combinatie, niet onder de indruk van de tegenpartij; ze komen uit alle windstreken, maar maken al vroeg in het seizoen een gedreven en ingespeelde indruk.

United of PEC, het is een wereld van verschil, maar ik heb m'n keuze al gemaakt. Weg met die poenerige en protserige Premier League. Leve PEC!