De koning was in Sotsji en dat hebben we geweten. Bij elke schaatswedstrijd zagen we Willem-Alexander en Máxima op de tribune soms nog harder juichen dan de sporters zelf.

Natuurlijk is het begrijpelijk dat er kritisch is gekeken naar de Nederlandse delegatie op de Spelen, maar als je die twee zag, weet ik niet of ze het aan hadden gekund om thuis te zitten.

Het is toch opmerkelijk om te zien dat elke schaatser of schaatsster vlak voor de allesbepalende race even zwaait naar het koninklijk paar alsof zijn of haar ouders daar op de tribune zitten.

"We hebben echt de coolste koning en koningin", liet Michel Mulder zich ontvallen na zijn triomf op de 500 meter. De liefde tussen schaatsen en het koningshuis is kennelijk onvoorwaardelijk.

Ik moet toegeven dat ik me voorheen als fervent schaatskijker vaak kapot ergerde aan dat geslijm met het koningshuis, maar van dichtbij bekeken kan ik me toch niet aan de indruk onttrekken dat het oprecht is.

Na de bijzondere bronzen medaille van Margot Boer wist ik het zeker. Voor de koning naar huis ging, moest ik een poging wagen hem te spreken. Ik schuifelde rond de uitgang van de olympische familie en al snel kwamen de Oranjes naar buiten.

Meedenken

Uiteraard is de tijd kort en wordt er na zo'n medaille vooral gejubeld over de successen. Maar het schetste mijn verbazing dat de koning uit zichzelf een kritiekpunt over de Nederlandse medailleoogst uit de weg wilde helpen.

"Wat een schaatsland zijn we toch", stamelde ik alsof ik de zoon van Oranje-adept Johan Vlemmix was. Ik verwachtte een antwoord dat gelijk staat aan het doorknippen van een lintje: "Inderdaad, wat een ongekend succes. Al weer een medaille. Hulde, hulde, hulde."

Maar tot mijn verbazing zei de majesteit: "Zeker, maar pas op, dat komt echt niet omdat de andere landen zo slecht zijn." Als een pater familias waakt hij over het schaatsen en wil hij een kritische noot voor zijn. Alles om zíjn sport olympisch te houden.

Even later vroeg ik hem nog hoe het nou is om niet meer als IOC-lid op de Spelen te zijn, maar als erelid. "Alleen mijn stemrecht ben ik kwijt, maar ik kan op de achtergrond nog meedenken." Duidelijk, het schaatsen is nog lang niet van de koning af en dat is misschien maar goed ook.

Bekijk ook de bijdrage van Charlie Bootsman in NUtalk: