Het scorebord in het stadion noemde hem de winnaar, de eerste tweets gingen al de digitale wereld rond. Er werd gefeest op het ijs, op het middenterrein, op de tribunes. Totdat plots een andere groep mensen in oranje begon te juichen. 

Door Anne Joldersma

De totale chaos na afloop van de 500 meter was ongeëvenaard. Jan Smeekens dacht een halve ronde lang olympisch kampioen te zijn alvorens Michel Mulder toch 0,012 seconden sneller bleek te zijn.

Het leverde een verhaal op dat direct in de canon van de Nederlandse sportgeschiedenis wordt bijgeschreven als zowel een historische prestatie van drie sprinters als een epische blunder met de tijdwaarneming.

Hoe begrijpelijk het ook is bij een verschil van slechts enkele duizendsten van een seconde, er had nooit dergelijke verwarring mogen ontstaan op een olympische discipline.

Het zal ISU-voorzitter Ottavio Cinquanta hoe dan ook sterken in zijn overtuiging dat in de toekomst het goud niet meer op basis van een klassement over twee omlopen toegekend moet worden, maar simpelweg op basis van de snelst geklokte tijd.

Ontroerend

Dat is echter van latere zorg. In de totale chaos die was losgebroken in de Adler Arena zag ik mijn moment van de Spelen. Dat was niet de race van Michel, ook niet die van Jan. Zelfs niet de euforie en de teleurstelling van uiteindelijk beide schaatsers. Ik maak een diepe buiging voor Jac Orie en Gerard van Velde.

In eerste instantie was er de uitzinnige Orie die dacht dat zijn pupil het goud had gewonnen met op de achtergrond een nette glimlach begeleid door een beschaafde knik in de richting van Orie door Van Velde. Vervolgens werden die rollen 180 graden omgedraaid.

Mijn moment van de dag duurde slechts een fractie van een seconde. Eén keer knipperen met de ogen en het was weg. Precies op het moment dat de blunder werd hersteld en de chaos pas echt compleet werd in Sotsji, was er een handreiking.

Twee coaches, door de klok lijnrecht tegenover elkaar geplaatst, die elkaar midden op de kruising de hand schudden. Deftig. Gemeend. Ontroerend. Het hoogtepunt van sportiviteit tussen twee mannen die in luttele secondes allebei zowel gewonnen als verloren hadden.

We gaan weer gezeur krijgen op het sportgala. Niet over de vraag wie er Sportman van het Jaar moet worden. Geen Epke vs. Robben 2.0. We zitten in de knel met de titel Coach van het Jaar. We hebben er namelijk twee.

Bekijk ook de bijdrage van verslaggever Charlie Bootsman in NUtalk: