Robin van Persie is geweldig, maar toch hoop ik dat het komende WK eindelijk het WK wordt van Klaas-Jan Huntelaar, de Hollandse 'Bomber'.

Fraaie, lekker lugubere kop op de NOS-site, vorige week: Huntelaar, weer fit na maanden van blessureleed en revalidatie, had zin om (bij zijn rentree bij Schalke) HSV-trainer Bert van Marwijk 'pijn te doen'.

Zo horen koppen boven voetbalartikelen te zijn: niks relativering, niks poëzie, voetbal is het belangrijkste dat bestaat, dus vooruit met de geit, van dik hout zaagt men planken, van je hatseklats.

Bij voetbal horen clichés. 'Pijn doen' is een uitdrukking die trainers, spelers en journalisten de laatste tijd opvallend voorin de bek ligt. In dit geval legde de interviewer het Huntelaar in de bek, overigens.

In geen enkele branche staan mensen met zulke uitgestreken gezichten, als grazende koeien in de wei, elkaars woordkeuzen en formuleringen te herkauwen. "We hadden ze vandaag meer pijn kunnen doen", het is eigenlijk te stompzinnig voor woorden, zeker wanneer je de 327e bent die het zegt in één jaargang Studio Sport.

Kortom: precies goed, want waar zou het voetbal zijn zonder afgekloven clichés en napraterij?

Beste partij

En Huntelaar dééd Van Marwijk pijn, mogen we wel stellen. Hij maakte de openingstreffer voor Schalke door een mooie Flanke in het netje te koppen en speelde een beste partij voetbal. Dat laatste zeg ik er bewust bij, want dat Huntelaar doelpunten kan maken weet iedereen wel, maar dat hij ook beste partijen voetbal kan spelen, daar wordt nog weleens aan getwijfeld. In Hamburg deed hij het.

Het werd 0-3, het grote HSV staat nu zestiende en Van Marwijk roept dat het 'één voor twaalf' is en tevens 'alarmfase 1'. Zulke dingen ga je zeggen als onderhand iets te veel tegenstanders je pijn hebben gedaan.

Ja, zo erkende Huntelaar ruiterlijk, natuurlijk was het fijn om de man in de nesten te werken die hem geen serieuze kans gaf tijdens het mislukte EK van 2012.

Ik voeg daar graag aan toe dat Van Marwijk hem tijdens het net-niet-gouden WK van 2010 eigenlijk ook al geen kans gaf. Huntelaar speelde in totaal 48 minuten (toch één goal). Zijn laatste flitsverschijning was in de kwartfinale. Vijf minuutjes.

Van Marwijk hield vast aan Van Persie, al worstelde die met zichzelf. Oranje haalde een WK-finale zonder spits-in-vorm, een zeldzaamheid, terwijl Huntelaar op de bank zat te knarsetanden.

Als ik over de WK-finale van 2010 een oranjegekleurde 'stel nou toch dat'-droom heb, gaat hij niet over die kans van Robben, maar over een invalbeurt van Huntelaar.

Onverwachte Oranjeheld

Markeerde HSV-Schalke het begin van een mooi 2014? Hij zegt dat hij nog geen telefoontje van Louis van Gaal heeft gehad, maar de bondscoach noemde hem onlangs maar weer eens 'der beste Strafraumspieler der Welt', dus die belt heus nog wel.

Ik heb niets tegen Van Persie (geweldige speler, veel beter dan in 2010), maar stiekem hoop ik toch dat Huntelaar de onverwachte Oranjeheld van 2014 wordt en dat Van Gaal hem eindelijk eens de toernooikans geeft die hem toekomt, na die wagonlading doelpunten in kwalificatieduels.

Ik weet niet, ik gun het hem gewoon, ook al schijnt hij de directeur van de afdeling Sfeerverziekerij te zijn geweest tijdens EURO 2012. Dat is dan maar zo. U was ook gaan klieren, in zijn positie. Ik tenminste wel. Zeker wanneer ik ook nog elke dag Harry Vermeegen was tegengekomen.

(Wanneer gaat iemand Harry Vermeegen eens pijn doen, trouwens? Maar dat terzijde.)

Ik gun Huntelaar de wederopstanding, dat ene prachttoernooi, omdat ik hem een a-typische, aardige voetballer vind, omdat ik weet dat hij weleens een boek leest, niet uitsluitend naar kutmuziek luistert en nog een paar van dat soort volslagen irrelevante zaken.

Ik hoop dat Huntelaar zal opstaan zoals Marco van Basten opstond in die onvergetelijke zomer van 1988: plotseling die kans - en wég waren de frustratie, de twijfel en het chagrijn.

Ik hoop dat de Strafraumstürmer ze pijn gaat doen.