"Ik ga vanavond naar de zesdaagse in Rotterdam", zei ik afgelopen dinsdag tegen iemand.

Ik ben nog nooit naar een zesdaagse geweest, en überhaupt niet naar baanwielrennen, dus ik kijk ernaar uit.

Degene die ik dat vertel is in tegenstelling tot mijzelf gematigd enthousiast. Hij zegt: "Je moet ervan houden. Het is wel een hoop poespas."

"Dat komt goed uit", zeg ik, "want ik ben gek op poespas."

"Dan vind je zo'n zesdaagse misschien wel leuk", reageert hij. "Maar de echte sportpurist ziet volgens mij liever gewoon een man op een fiets tegen een andere man op een fiets. En verder niks."

Ik heb daar verder geen antwoord meer op omdat ik weg moet, maar ik vind het best een vreemd gesprekje. Met een soort verborgen belediging erin ook, als ik me niet vergis.

Als ik van poespas houd, ben ik dan geen sportpurist?

En wat is überhaupt een sportpurist?

Circus

Als ik even later google op 'sportpurist' (en iets vind over anti-innovatie en anti-opsmuk), gaat het toevallig ook over 'pure' sport op de radio. Er wordt gediscussieerd over de 'Icederby'. In Dubai willen ze namelijk een nieuw evenement organiseren waar de beste langebaanschaatsers het tegen de beste shorttrackers ter wereld opnemen. Ze gaan er een compleet nieuwe ijsbaan voor bouwen.

Eén van de mannen op de radio vindt zo'n Icederby niks en zegt: "Topsport wordt een beetje een circus zo, het gaat ten koste van de puurheid van de sport. En dat allemaal voor het entertainment van de kijker."

Wederom vind ik dat een rare uitspraak. Wanneer is topsport dan niét bedoeld als entertainment voor de kijker?

Maar ook daar kan ik niet lang over nadenken, want ik moet naar de zesdaagse.

Brommers

Even later sta ik op het volgepakte middenterrein van de Ahoy, en draai rondjes met de renners mee. Wat is die baan steil en wat gaat dit gigantisch hard. En die muziek en die lasershows, ik weet niet wat ik zie. 

Wel wordt me snel duidelijk dat je beter op de schermen kunt kijken in plaats van rondjes meedraaien, anders word je misselijk.

Als iemand me de regels van de verschillende koersen uitlegt, blijkt het echter simpeler dan het lijkt. En daarnaast wijst de uitbundige stadionspeaker je wel op de bezienswaardigheden, zoals op de 'benen als kabelstukken' van sprinter Jeffrey Hoogland. Die zijn inderdaad niet normaal.  

Als de derny van start gaat, waarin renners worden vergezeld door oude mannen op brommers, begint Ahoy naar benzine te ruiken en het publiek echt los te komen. Ze schreeuwen Niki Terpstra en zijn brommerman als eerste over de finish. Maar als het sluitstuk begint; de finalerace van de koppelkoers, gaat het publiek pas echt uit zijn dak. Wederom voor Terpstra en voor zijn partner Iljo Keisse, die zichzelf ronde na ronde aan gort rijden om uiteindelijk de ene cruciale rondewinst op de rest te pakken.

Even later krijgen Terpstra en Keisse de eerste prijs uitgereikt. Ze krijgen kussen van superknappe rondemissen met extreem lang platinablond haar die gekleed zijn in een soort Catwoman outfit. Ze krijgen ook een lauwerkrans en er vallen gouden slingers uit de lucht. Dit alles op de snoeiharde muziek van Star Wars.

Mijn hemel, denk ik alleen maar de hele tijd. Ik vind dit dus he-le-maal geweldig.

Dan maar geen sportpurist.