Eén ding wist ik zeker; dat kwam nooit meer goed met haar. Daar was weinig mensenkennis voor nodig.

Ik heb het over Remke. Het meisje over wie ik ruim een jaar geleden de column 'De leukste hooligan' schreef.

Remke stal mijn hart in de zomer van 2012 in De Kuip, toen ik daar was om Giovanni van Bronckhorst te interviewen. Tijdens de fotoshoot onder de tribunes van het stadion onderbrak ze ons even heel beleefd om te vragen of ze ook met Gio op de foto mocht. Die foto bleek later mislukt, de jongen die het klusje moest klaren had waarschijnlijk van de zenuwen op het verkeerde knopje gedrukt.

Branie

Het blonde meisje fascineerde me meteen. De blik in haar ogen vooral. Branie. Klaar om te rellen. Dat zag je gewoon. 

Niet dat daar veel mensenkennis voor nodig was. Dat kon je ook afleiden aan de tatoeage op haar onderarm waarop stond 'Sterker door strijd'. En anders misschien aan het kettinkje met het Feyenoord-logo eraan. Of aan de manier waarop ze praatte, met honderd kilometer per uur. Of omdat ze lekker haar sigaretje aan liet, terwijl ze naast Giovanni poseerde voor de mislukte foto.

Of gewoon vanwege het feit dat ze een stadionverbod had, omdat ze was opgepakt nadat ze vuurwerk in de gracht had gegooid tijdens Feyenoord-Ajax. En omdat ze hier stoeltjes aan het schoonspuiten was, een taakstraf die aan het stadionverbod gekoppeld was.

Enfin. Ze fascineerde me.

Ook omdat ze dit zo eerlijk en grappig vertelde toen we aan de praat raakten, en omdat ik eigenlijk geen hooligans persoonlijk kende. En al helemaal geen knappe jonge blonde meisjeshooligans met sproeten en een ontwapenende glimlach.

De knipoog bij het afscheid op mijn vraag of ze voortaan braaf zou zijn stal mijn hart en deed me tegelijk het ergste vermoeden. Dit kwam natuurlijk nooit meer goed.

Twitter

De dag dat mijn column online kwam kreeg ik een berichtje van Remke via Twitter, dat ze 'helemaal werd platgebeld' en dat ze trots was op de titel 'leukste hooligan'.

Via Twitter hadden we afgelopen jaar nog een paar keer contact, met name als ik iets over Ajax twitterde, wat haar dan een doorn in het oog was. Dan beledigde ze me op de leukste manier mogelijk. Hoe het in godsnaam mogelijk was dat zo'n mooie vrouw zich met zo'n afschuwelijke club bezighield, dat werk. Heerlijk.

Maar deze week zag ik 'mijn' Remke ineens weer. In een zes pagina's groot artikel in Feyenoord magazine. Niet als hooligan nee. De titel van het artikel was; 'Van stadionverbod tot topsporter'.

De inhoud? Too good to be true. Daarom belde ik haar gisteren even.

Het was echt waar. Remke is nu topsporter, haar hele leven draait om rugby. Kwam ze door toeval mee in aanraking, ze werd verliefd op de sport. Ze gaat niet meer uit, ze rookt niet meer, ze drinkt niet meer en ze trapt al helemaal geen rotzooi meer. In plaats daarvan is ze onderdeel van het Nederlands Development Team, traint ze zes dagen per week, soms meermaals per dag, en haar grote droom is de Olympische Spelen in Rio 2016 met de Dutch Sevens Ladies.

En ze heeft ook geen seizoenskaart meer. Is niet meer te combineren.

"Mis je het dan niet ook een beetje; je hooliganleventje?" was mijn vraag nadat we een half uur hadden zitten kletsen over deze bijna ongelofelijke 180 graden switch.

"Ja tuurlijk wel", was het eerlijke antwoord. "Maar weet je, als je je pijlen op iets anders moois richt dan is dat gewoon niet erg."

Conclusie: de leukste hooligan van Nederland is niet meer.

Oh, en mijn mensenkennis sucks. Zelden zo blij mee geweest.