Het nationaliteitsgevoel van de neo-Nederlander

RIJSWIJK - Ze spreken amper de taal, maar vertegenwoordigen volgende maand wel het Koninkrijk der Nederlanden bij de Olympische Spelen in Athene. Zeiler Mitch Booth (Australië), atlete Lornah Kiplagat (Kenia) en triatlete Tracy Looze (Australië) maken in Griekenland hun olympisch debuut voor Nederland. Hoe staat het met het nationaliteitsgevoel van de neo-Nederlanders?

De reden voor een nieuwe paspoortaanvraag ligt vaak voor de hand: de liefde. Zowel Lornah Kiplagat als Tracy Looze besloot zich in Nederland te vestigen nadat ze met een Nederlander waren getrouwd. Om diezelfde reden verliet enkele jaren eerder badmintontopper Mia Audina haar geboorteland Indonesië.

Verstand

Voor zeiler Booth ligt dat anders. Hij maakte de beslissing eerder met zijn verstand dan met het hart. "Tien jaar geleden ben ik samen met Herbert Dercksen gaan zeilen, in verschillende disciplines", vertelt Booth. "In 1996 hebben we nog apart deelgenomen aan de Spelen. Ik voor Australië, Herbert voor Nederland. Daarna werd 't logisch dat we samen naar de Spelen zouden gaan. Aangezien de meeste wedstrijden in Europa worden afgewerkt, ben ìk van nationaliteit veranderd."

Kiplagat

Voor Kiplagat, die zich afgelopen weekeinde pas kwalificeerde voor 'Athene', maakte 't niet veel uit: Kenia of Nederland. "Maar ik moest wel voor Nederland uitkomen", aldus de atlete. "Toen ik mijn Nederlands paspoort kreeg, verloor ik mijn Keniaanse documenten."

Het is wel lastiger geworden om in haar 'nieuwe vaderland' te trainen. Terwijl in Kenia de trainingspartners voor het oprapen liggen, is het niveau in Nederland - uiteraard - een stuk lager: "Hier is 't bijna onmogelijk om met een groep te trainen. Ze zijn gewoon niet goed genoeg." Daarom zwoegt de Afrikaanse veel in haar geboorteland en Zwitserland. Voor triatlete Looze heeft de komst naar West-Europa wèl voordelen. Ze kan eindelijk met een gerust gevoel de fietstrainingen afwerken. "Fietsen in Australië is niet veilig", weet ze.

Ontwenningsverschijnselen

Het drietal zal in Athene nog wel 'ontwenningsverschijnselen' tonen. Plots staan ze in fel oranje aan de start. Na al die jaren zijn Looze en Booth geen 'Aussies' meer, en Kiplagat behoort niet meer tot de Keniaanse loopwonderen. Het trio wil tijdens de Spelen dan ook niets liever dan hun voormalige landgenoten verslaan. "Ik accepteer geen nederlaag", spreekt Kiplagat duidelijke taal. "Of ik nu tegen een Keniaanse loop of iemand met een andere nationaliteit: Ik wil winnen. Al ren ik tegen mijn zus."

Ploeggenoot

Voor Booth is de strijd met zijn voormalige landgenoten nog pikanter. De grootste concurrent is zijn voormalige ploeggenoot. "Daarom zou 't extra vervelend zijn als ik verlies van een Australiër", erkent hij. "In 1992 zeilde ik met hem op de Spelen. Vier jaar later won ik een olympische selectiewedstrijd van diezelfde kerel. Dat werd een drama; we hebben eindeloos gestreden voor het ticket naar Atlanta. Zelfs tot in de rechtbank."

Nederlands

De neo-Nederlanders hebben wel één ding gemeen. Of 't nu Yao Jie (badmintonster uit China), Tracy Looze, Mitch Booth of Lornah Kiplagat betreft; geen van allen spreekt Nederlands. Het zeilmaatje van Booth, Dercksen, neemt 't voor de ex-Australiër op door te benadrukken dat het duo 265 dagen in het buitenland vertoeft wegens wedstrijden. "Ah, dat is een slecht excuus", meent Booth zelf. "Ik zou de taal geleerd moeten hebben. Maar het klopt. Ik ben niet veel in Nederland."

Ook Looze geneert zich voor haar gebrekkige taalkennis. "Ik vind 't vervelend om Engels te praten tijdens interviews. Ik ben begonnen met basislessen, een uurtje in de week. Na de Spelen hoop ik er meer tijd voor te hebben."

Hoe dan ook, een olympische medaille vergoedt veel. Dan vindt geen enkele Nederlander het een probleem om in het Engels om een handtekening te vragen.

Oefenduels Eredivisieclubs

Oefenduels Eredivisieclubs
De clubs uit de Eredivisie bereiden zich met vriendschappelijke duels voor op het nieuwe seizoen.
Tip de redactie