Jeroen Blijlevens werd vorige week door zijn wielerteam Belkin ontslagen als ploegleider. 

Door Nando Boers

Blijlevens' naam stond op een door de Franse senaat vrijgegeven lijst met betrapte renners. In Frankrijk was onderzoek gedaan naar het epogebruik in de Tour de France van 1998, de 'Tour Dopage'. Blijlevens reed toen voor TVM en won een etappe. Eerder gaf Steven de Jongh al toe epo te hebben gebruikt in die periode, ook als lid van TVM.

Zondag kreeg Blijlevens' concurrent Erik Zabel trouwens zijn geheugen terug; niet één keertje epo, zoals hij eerder bekende, maar acht jaar lang dopinggebruik, tussen 1996 en 2003. Ook de jaren waarin Blijlevens vaak zegevierde.

Blijlevens kennen we als sprinter die sprints won in de Tour, Giro en Vuelta. En als de renner die op de vraag of hij ooit doping had gebruikt, antwoordde dat hij 'nooit betrapt' was. Geen bekentenis, geen ontkenning. Een klassieker in het genre.

Lang kwam hij daarmee weg. Met een beetje getraind onderbuikgevoel wist je natuurlijk wel dat Blijlevens doping had gebruikt, maar we hadden een Franse senaatcommissie nodig om het hard te maken. Toen was inmiddels natuurlijk wel de wielerwereld veranderd. Lance Armstrong was ontmaskerd en er volgden talloze bekentenissen, onderzoeken en verdachtmakingen.

Ontkenning

Blijlevens, vorig jaar toegevoegd aan de ploegleidersstaf van Rabobank nadat hij daarvoor ploegleider was van de vrouwen van Rabobank, begon het seizoen als ploegleider van Blanco en in het Nederlandse wielrennen kwamen er twee onderzoeken. Renners die door de mazen van het net waren geglipt, voelden zich niet meer zo zeker. En er is ondertussen nog geen eind gekomen aan de bekentenissen. Het knaagt blijkbaar nog steeds. Zie Zabel.

Er kwam in Nederland een convenant waarin de drie profploegen hun medewerkers ondervroegen. Vier vragen, eentje daarvan: "Heb je ooit doping gebruikt?" Biechtte je gebruik op, dan volgde er een schorsing van een half jaar, waarvan drie maanden zonder salaris.

Blijlevens ontkende en die ontkenning heeft hem nu zijn baan gekost.

Na de Franse lijst (of het toelaatbaar is die openbaar te maken, vind ik een ander verhaal) schreef Blijlevens een open brief en daaruit blijkt dat hij een rationele keuze maakte toen hij ontkende. Blijlevens koos voor zichzelf, niet voor het belang van de sport zoals sommige oud-renners wel deden. Hij koos voor de baan nu, want of er nog een nieuwe sponsor zou komen, was voor hem nog de vraag. Zou hij hebben bekend, dan had hij misschien maar drie maanden ervaring gehad. Nu in elk geval een half jaar.

Geen medelijden

Ik heb daarom geen medelijden met Blijlevens. Natuurlijk groeide hij op in een dopingtijdperk, maar ook toen koos hij niet voor de sport, maar voor zichzelf. Hij koos ervoor vals te spelen (doping gebruiken is valsspelen), want hij wilde grote koersen blijven rijden. Blijlevens koos afgelopen winter weer voor zichzelf. Hij gokte en verloor. Niet omdat hij doping had gebruikt, hij verloor zijn baan omdat hij erover had gelogen.

En hoe hard het ook mag klinken, het is voor de Nederlandse ploegen de enige manier om de geloofwaardigheid van de sport terug te winnen: schoon schip maken. En mensen die zeggen dat het daar niet om gaat, moeten volgend jaar maar eens de Nederlandse ploegen tellen in de World Tour. Zeer waarschijnlijk eentje minder, omdat sponsors nu eerst dertien keer nadenken voor ze in de wielersport stappen.

En ondertussen kan ik me haast niet voorstellen dat Blijlevens zich niet voor zijn kop zit te slaan op dit moment. En als ik er zo nog eens wat langer bij stilsta, denk ik: die (oud-)ploegleiders hè? Die overal hun handen van aftrekken en de vermoorde onschuld spelen... dat vind ik het allerergst.

Je zult maar Cees Priem heten en jarenlang aan het hoofd hebben gestaan van de TVM-wielerploeg. Wat denk je, zou Priem al hebben gesproken met Blijlevens? Ik denk het ook niet.