Toegegeven, het miste op voorhand de allure van een maanlanding of van een Frasier-Ali, maar een deel van de nachtrust opofferen voor een affiche als Brazilië-Spanje is natuurlijk geen schande.

Door Edwin Struis

Ook al lijkt die Confederations Cup voornamelijk in het leven te zijn geroepen om kokosnotenplukkers uit Tahiti over vijftig jaar aan een sterk verhaal te helpen voor hun roodgeoorde kleinkinderen.

Zelf dook ik twee keer op bij deze generale repetitie voor het WK. Van het toernooi in 2005 (Duitsland) kan ik me enkel nog een prachtig concert van Coldplay herinneren en vier jaar later werd ik door Zuid-Afrikaanse collega's van neo-kolonialistisch gedrag beticht toen ik aan FIFA-president Blatter vroeg of hij iets kon doen aan die vreselijke vuvuzela-herrie.

De sportieve hoogtepunten staan me iets minder helder voor de geest. Dat Brazilië beide edities won, is het enige dat me bijgebleven is.

Het bleek overigens geen garantie voor een succesvol WK want zowel in 2006 als in 2010 strandden de Goddelijke Kanaries al in de kwartfinale, de laatste keer door toedoen van Oranje. Deze lichting Pietjes misten duidelijk precisie.

Afgaande op de taferelen van zondagnacht dicht ik de Brazilianen een wat langer verblijf op het WK toe, ook al omdat het toernooi binnen de eigen landsgrenzen plaatsvindt. De intensiteit waarmee de finale van de Confederations Cup gepaard ging, belooft veel voor 2014.

Schamen

Neem alleen al het volkslied van het gastland, met bijpassende indrukwekkende community singing. Je zou je bijna schamen voor dat armetierige Wilhelmus-deuntje van ons. Het publiek in het kolkende Maracanã-stadion is een niet te onderschatten factor in het geheel, voetbalgek als ze zijn in het land van de vijfvoudige wereldkampioen.

Het team speelt in op die uitzinnige ambiance. Al stond zondag reeds de wereldtitel op het spel, zo oververhit stortten de Brazilianen zich in elk duel. Als dit een voorbode is van hetgeen ons volgend jaar te wachten staat dan kunnen we een meeslepend WK verwachten dat niet bij voorbaat door Spanje gewonnen gaat worden. Want de regerend wereldkampioen liet zich op alle fronten overrompelen door de losgeslagen Seleção die werkelijk elk middel in de strijd gooide om het spel van de Spanjaarden te ontregelen.

In het geval van Neymar ook letterlijk. Het wonderkind kan ontegenzeggelijk veel met een bal, zo bleek bij de tweede goal, maar is helaas ook behept met het Suarez-virus. Elke aanraking, hoe licht ook, heeft een dodelijke uitwerking op de motoriek van de aanvaller die dat ergerlijke gedrag gelukkig ruimschoots compenseert met z'n overige capaciteiten.

Zoals heel het team de indruk wekte dat het volgend jaar met minder dan de zesde wereldtitel geen genoegen neemt. Ze mogen dan tegenwoordig naar on-Braziliaanse namen als Hulk, Fred of Jo luisteren, het sambavoetbal zit nog immer in de heupen.

Kuipers

In het kielzog van de ontketende thuisploeg liet ook Björn Kuipers zien dat hij in is voor een hoofdrol op het WK van 2014. De Nederlandse arbiter had het vaak bij het rechte eind, al liet hij Alvaro Arbeloa ontsnappen met geel waar rood op z'n plaats was en gaf hij een strafschop die je enkel krijgt bij een forse achterstand. Geheel in de lijn van de wedstrijd weigerde Spanje het presentje te verzilveren.

Zo kwam er een fascinerend einde aan het seizoen 2012/2013. Met het Braziliaanse volkslied nog nagalmend in m'n hoofd zocht ik tevreden m'n bed op. In de wetenschap dat er een prachtig WK zit aan te komen in hèt voetballand bij uitstek.

Maar eerst dienen we ons nog door het seizoen 2013/2014 te worstelen. Die begint trouwens dinsdagmiddag al op een veldje te Armenië. Daar staat om 15.00 uur het eerste kwalificatieduel voor de Champions League alweer op het programma. Zo gaat dat in de mallemolen van het voetbal. Je hoort mij niet klagen.