In Heerenveen borrelt de 'Feanrevolutie', want de voetbalclub is zichzelf niet meer. De oplossing heeft iets met kokosnoten te maken.

Door Menno Pot

Laat ik vooropstellen dat ik niet weet wat er waar is van wat men in Heerenveen beweert over Robert Veenstra, directeur onder vuur bij de plaatselijke beroepsvoetbalclub.

Is hij inderdaad een 'tiran', die een 'regime van angst en intimidatie' voert, zoals anonieme klokkenluiders binnen de club beweren?

Maakt hij zich inderdaad schuldig aan 'feodaal leiderschap'? Is Heerenveen onder zijn leiding echt gaan lijken op 'het Oost-Europa van vroeger' en zijn de werknemers in het Abe Lenstra Stadion werkelijk 'hartstikke bang', zoals de deze week opgestapte clubicoon Foppe de Haan heeft verklaard?

Moet hij inderdaad zo snel mogelijk gebruik maken van de verhuisdozen die de supporters alvast voor hem klaarzetten bij het Abe Lenstra Stadion?

Voor de buitenstaander lijkt het erop, maar nogmaals: inhoudelijk gezien heb ik geen idee.

Straatvechter

Wél weet ik dat wanneer ongeveer alle stakeholders, binnen de organisatie én in de periferie ervan, van mening zijn dat je moet oprotten, het een kwestie van tijd is voordat je inderdaad opgerot bent. Dat weet Robert Veenstra ook wel. Zo niet, dan ontdekt hij het binnenkort.

Dan kun je jezelf wel heel stoer een 'straatvechter' noemen, maar een Heerenveen-directeur die de supporters, Riemer van der Velde, Foppe de Haan én de sponsors tegen zich in het harnas jaagt, moet wel een plaat ter grootte van Rottumerplaat voor zijn kop hebben, wil hij nog oprecht geloven dat een paar vriendjes in de raad van commissarissen hem wel even overeind zullen houden.

Wat een toestand, mensen. En het was net zo'n leuke voetbalweek, waarin de Nederlandse televisie live de verrichtingen uitzond van een amateurvoetballer uit Tahiti die in het dagelijks leven fulltime kokosnotenplukker is.

Dat zou veel vaker moeten gebeuren: aandacht voor voetballers die kokosnotenplukker zijn. Ik had me voorgenomen om me deze week uitsluitend te verdiepen in de kokosnotenindustrie in het algemeen en de koene verdediger Teheivarii Ludivion in het bijzonder. Ik wilde helemaal niet lastiggevallen worden met het feit dat ze elkaar bij (voorheen) de fatsoenlijkste club van Nederland de tent uit lopen te klieren.

Revolutie

De 'Feanrevolutie', noemen de fans het. Ik herken dat gelazer wel (ik ben Ajacied, breek me de bek niet open) en ervaar het als buitengewoon verwarrend dat Ajax de laatste jaren een soort Heerenveen is geworden, qua rust, en Heerenveen een soort Ajax. Het moet niet gekker worden.

Instinctief sympathiseer ik natuurlijk met de revolutie, al was het maar omdat ik het altijd met Foppe de Haan eens ben. Sowieso. Over alles.

Binnenkort zal Robert Veenstra met de staart tussen de benen afstand doen van zijn eerste baantje in de voetballerij, dat staat als een paal boven water. Sneu? Nee hoor. Die doet dit heus niet omdat hij zo van voetbal en sc Heerenveen houdt. Vermoedelijk kende hij beide slechts van horen zeggen.

Die berg verhuisdozen van de supporters? Daar past vermoedelijk maar nét de vertrekpremie in die deze 'harde saneerder' voor zichzelf heeft gereserveerd. Zakenmeneren als Robert Veenstra zorgen doorgaans goed voor zichzelf.

Salonfähig

In de jaren tachtig zou hij helemaal niet geïnteresseerd zijn geweest in een baantje bij een profvoetbalclub. Die hadden in die tijd namelijk geen geld, geen publiek en een commercieel beleid dat bestond uit een schoenendoos waar wat sponsors jaarlijks een paar tientjes in stopten.

De media-aandacht voor voetbal was een fractie van wat hij nu is. De sport was niet bon ton. Voor iemand uit het bedrijfsleven was er geen enkele reden om een 'bvo' aan zijn cv te willen toevoegen.

Voetbalclubs moesten het hebben van mannen die naast hun dayjob onbezoldigd clubbestuurder wilden zijn, uit clubliefde en omdat hun vrouw het goed vond. Type Riemer.

Dat is nu anders. Voetbal is rijk en salonfähig. Volgens mij zijn voetbalclubs daar nog altijd niet volledig aan gewend: dat ze aantrekkingskracht zijn gaan uitoefenen op hyena's, die hoofdzakelijk geïnteresseerd zijn in geld en zichzelf.

En dáárom houden we dus zo van die kokosnotenplukker.