Een columnist tikte vorige maand een stuk over de wielerploeg van Blanco en een aanstaande NOS-documentaire. Tegen het einde van de column legde de schrijver een link tussen de kans die bestaat dat er op een avond voor een belangrijke etappe geen camera's bij de renners mogen komen en doping.

Door Nando Boers

Iedereen bij Blanco witheet en niemand bij Blanco praat meer met de Volkskrant, de werkgever van de schrijver van de column. Overigens is er geen sprake van een 'boycot', zegt teambaas Richard Plugge. Er is geen spreekverbod opgelegd of een decreet uitgegaan.

Ik snap die renners van Blanco wel, als ik echt heel erg mijn best doe. Ze zijn natuurlijk gefrustreerd dat een journalist opschrijft dat het toelaten van een televisieploeg van de NOS om een documentaire te maken niet per definitie zal inhouden dat er geen doping gebruikt wordt in de ploeg. Voor de duidelijkheid: het gaat om de woorden per definitie.

Ik was vorige maand drie dagen met Blanco mee tijdens de Ronde van Catalonië - mocht overal bij zijn als ik wilde - en ik heb niets vreemds gezien. Dat is in beginsel niet hetzelfde als dat er niets is gebeurd. Ik heb niets gezien, of er niets is gebeurd kan ik niet zeggen.

Daarmee suggereer ik niet dát er iets is gebeurd. Ik weet het, het is theoretische haarkloverij, maar in zulk drijfzand heeft het wielrennen zichzelf gemanoeuvreerd. Je kunt het daarom flauw noemen van die columnist, neurotisch, gemeen of zielig, maar wat zou je het als renner toch eigenlijk schelen?

Geprikkeld

Veel blijkbaar, want ondertussen hangt het ze bij Blanco danig de keel uit dat ze af en toe met zulke argwaan worden benaderd, net zoals dat met andere ploegen gebeurt. Want ze zijn geen uitzondering. Argos reageerde eventjes geprikkeld op vragen na Rudi Kemna's biecht in NUsport magazine en de relatie tussen NOS Radio 1 en Vacansoleil is korzelig nadat de teamdirecteur Daan Luijkx voor de Ronde van Vlaanderen geen vragen over José Rujano wilde beantwoorden die even daarvoor in opspraak was geraakt.

De renners moeten volgens mij één klein ding niet vergeten. En dat is dat het wielrennen dit dopingprobleem zelf heeft gecreëerd, dat het renners waren (en zeker niet alle renners) die doping gebruikten, en niet journalisten.

Er zijn vaak allerlei redenen waarom renners doping gebruikten, maar om nu journalisten in de ban te doen omdat ze niet 1, 2, 3 goedgelovig zijn geworden is het andere uiterste. Ik zou eerder eens nadenken hoe je oud-renners benadert, wat je met hen doet en je energie stoppen in het schoonmaken van de sport, want dat is de stinkende nalatenschap van Armstrong & co.

Goede voorbeeld

In Duitsland - waar de wielersport na 2007 onderuit ging - kunnen ze daarover meepraten. Vorig week las ik een stuk in de Frankfurter Allgemeine, met daarin een gesprek met de Duitse renners Tony Martin, John Degenkolb en Marcel Kittel. Zegt Martin: "De gangbare mening in Duitsland over wielrennen is niet erg positief. Wij zullen veel werk moeten verzetten om dat te veranderen. Wij moeten vertrouwen terugwinnen. Das ist unsere Aufgabe."

Deze drie Duitse renners laten zien dat ze weten wat hen te doen staat na de ineenstorting van het Duitse wielrennen sinds 2007. Nog altijd het goede voorbeeld geven, uitleggen tot je er gaar van bent geworden en de mouwen opstropen. Er zit niets anders op.

Ze zouden bij Blanco ook moeten beseffen dat frustratie weinig oplevert. Vertrouwen win je vooral terug door open met elkaar te discussiëren, niet door de deur dicht te gooien. En als je het echt even niet ziet zitten, ga dan eens buurten bij één van die drie Duitsers.