Nog voordat ik mijn ogen heb open gedaan weet ik het. Het is vandaag de laatste zaterdag van februari. De mooiste dag van het jaar. Vandaag begint het wielerseizoen. Eindelijk.

Door Thijs Zonneveld

Geen wedstrijd aan de andere kant van de wereld, geen speelkwartier in een Qatarese zandbak, geen gepiel langs een of andere Spaanse costa, maar Een Echte Koers. Officieel heet de eerste echte wedstrijd Omloop Het Nieuwsblad, maar ik noem 'm nog steeds Omloop Het Volk.

Ze kunnen de naam honderd keer veranderen, maar ik maak zelf wel uit hoe ik de Omloop noem. Als de Omloop Het Volk ergens midden in maart of april was verreden, dan was het een dertien-in-een-dozijn-koers geweest, met kasseien, bultjes, wind, regen en een paar Vlaamse dorpjes met namen die alleen Vlaamse dorpjes kunnen hebben: Denderwindeke, Munkzwalm, Jezus-Eik. Ik verzin ze niet.

Alles is vers

Maar de Omloop wordt niet in maart of april verreden, de Omloop is op de laatste zaterdag van februari. De Omloop is de eerste van allemaal. En van de eerste koers heb je er maar één.

Alles is nieuw. Alles is vers. De fietsen, de tenues, de moraal van het peloton. De Omloop is de koers van de hoop, van het geloof. Alle renners zijn nerveus. Dit wordt hun jaar. Dit wordt hun koers.

Hier hebben ze de hele winter voor getraind. Hun schoenplaatjes tikketakken over de steentjes van het Sint-Pietersplein in Gent, vlak voor de start. De ploegleiders trommelen op hun stuur, de rondemissen trekken hun jurkjes nog eens recht, de stem van de speaker ratelt als een machinegeweer.

Toeschouwers staren naar de renners alsof het engelen zijn, of apostelen van een verloren gewaande religie. Vergeten zijn de maanden waarin wielrennen synoniem was aan spuiten, pillen en dubieuze artsen. Epo en bloedzakken klinken ineens als decorstukken in de ver-van-onze-bed-show. Eufemiano Fuentes is een verzinsel van Roald Dahl.

En Lance Armstrong, was dat niet die man die zo mooi trompet speelde? Vandaag is alles nieuw. Vandaag is alles vers. Vandaag begint wielrennen met een schone lei, of doen we in ieder geval eventjes alsof. En als je maar hard genoeg gelooft dat het zo is, dan is het ook zo. Want ergens willen we allemaal wel opnieuw beginnen.

Goesting

Michel Wuyts, pastoor van de Vlaamse tv, gaat even over tweeën voor in het gebed. Zijn zalvende stem praat de middag aan elkaar zoals je oma een warme sjaal breit.

"Dag dames en heren", mompelt hij en hij meldt de samenstelling van de vierkoppige kopgroep, nobele onbekenden met sponsornamen als Eierveiling Poederlee op hun kont. Daarna is het koers. Gewoon, koers zoals koers bedoeld is. Een peloton in een grauw Vlaams landschap en José de Cauwer die het woord goesting oplepelt. Ik kan er om janken, zo mooi vind ik het.

Uren duurt de Omloop Het Volk, maar het is altijd te kort. Wie er wint, maakt me niet uit. Na de koers zet ik de tv uit en staar ik minutenlang naar het zwarte scherm. Ik doe mijn ogen dicht. En ik smeek dat het morgen weer de laatste zaterdag van februari is.