PARIJS - Een fan schreeuwde: "Pak die smurf, Martin!" De aanmoediging hielp. Op 1-1 in de vierde set brak Martin Verkerk de opslag van zijn Australische tegenstander Lleyton Hewitt met een verwoestende return op het eerste breekpunt. Op 2-6 6-3 6-4 en 2-1 stond hij in de derde ronde van de Open Franse tenniskampioenschappen op winnen.

Een nieuwe stunt op Roland Garros van de Alphense reus was nakend. Zijn tennisniveau was tegen de voormalige wereldkampioen zeldzaam hoog. Hij hoefde nog maar vier keer zijn opslagbeurt te houden en hij kon zich opmaken voor een duel met de Spanjaard Albert Costa of de Belg Xavier Malisse. En waarom zou dat niet lukken? Hewitt, gekleed in korenbloemenblauw shirt en blauwe schoenen bij witte pet en witte broek, kreeg amper een racket tegen de kogels van Verkerk. Bijna alle eerste ballen haalden snelheden boven de 200 km/u. "Pak die smurf, Martin!"

Verzwakt

Verkerk had Hewitt liggen, zo leek het. Maar plotseling zweeg het kanon. De opslagen landden niet meer in het vak en het kruit bleek op. Tegen losse flodders kon de snelvoetige Australische straatvechter opveren en terugschieten. Hij deed het onmiddellijk en onverbiddelijk. "Ik had anderhalf uur niets te vertellen, maar ik klampte mij vast aan het idee dat hij op een bepaald moment zou moeten verzwakken, wat inderdaad gebeurde", verklaarde Hewitt later.

Hij brak terug naar 2-2 en won gelijk de volgende vier games om de stand in evenwicht te brengen, 6-2. "Hewitt heb je nooit liggen", zei Verkerk na afloop. Dit jaar verloor hij al twee keer eerder van hem. De Alphenaar gaf er maar mee aan dat hijzelf nooit had gedacht de overwinning beet te hebben.

Slimme noodgreep

Na de verloren vierde set deed Verkerk een slimme noodgreep. Hij nam een medische timeout van een paar minuten voor een beetje extra rust. De fysio masseerde zijn bovenbenen en hoopte dat Hewitt zou afkoelen. Dat bleek niet het geval.

De Australiër had zijn tegenstander aan een touwtje en denderde door. De eerste breek van de vijfde set maakte hij met een fantastische lob. In de slotfase gebruikte de snelstvoetige tennisser zijn betere conditie om door te drukken. Hij kon immers nooit weten of het Alphense kanon weer zou gaan bulderen. Pas op -5 won Verkerk weer een opslagbeurt, nadat hij tien games had verloren.

Het was onvoorstelbaar hoe zo'n partij zo plotseling 180 graden kon omdraaien. Het leek wel of hij geblesseerd was, maar dat was niet zo. "Ik heb in de tweede en derde set een zeer hoog niveau gehaald. Echt ongelooflijk", vond Verkerk na afloop. "Ik wist ook dat ik het nooit zo lang zou kunnen vasthouden."

Punten sprokkelen

Het was een plausibele verklaring bij een vlot geaccepteerde nederlaag. Verkerk was blij dat het erop zat en dat hij als finalist niet was afgegaan met een nederlaag in de eerste ronde.

"Ik lever hier veel punten in, maar ik blijf wel in de top-50 en daardoor kom ik de grote toernooien binnen. De komende zeven maanden ga ik overal punten sprokkelen en dan sta ik eind van het jaar weer in de top-30. Ik kan mij nu zelfs verheugen op de maand met tennis op gras."