Als ik iets stoms, leuks of raars lees dan komt het op een lijstje dat ik bijhoud in mijn telefoon. Misschien dat ik er dan een column over schrijf. 

Door Diana Kuip

Dat lijstje is aan het eind van het jaar altijd veel langer dan ik columns kan schrijven. Dat valt me nu ook weer op als ik er op een luie tweede kerstdag doorheen scrol. Feit: in sportjaar 2012 was er veel moois, veel lelijks, maar ook veel raars.

En de onbenoemde rare dingen moeten toch nog uit mijn systeem merk ik. Even bespreken, voordat ik aan sportjaar 2013 kan beginnen. Goed?

Nep

'UEFA nept kijkers' staat er. Over Nederland-Duitsland wil ik het in principe zo kort mogelijk hebben, maar het ging om iets buiten het veld. De hele wereld zag namelijk hoe bondscoach Joachim Löw na 22 minuten spelen een ballenjongen van achteren besloop en de bal met een glimlach uit diens handen tikte. Gewoon, geintje.

Ik zat thuis te kijken en dacht, dit kan toch niet waar zijn? Hoezo is Löw niet gespannen? Het staat pas 0-0, wat is dit voor pedant gedrag?

Het bleek ook niet waar. Desgevraagd gaf de UEFA toe dat het moment zich niet tijdens de wedstrijd, maar zo'n twintig minuten ervóór afspeelde. Vonden ze leuk om er even tijdens de wedstrijd tussen te monteren.

En tijdens de halve finale gebeurde het weer. Nadat Mario Balotelli in de 36e minuut Italië op een 2-0 voorsprong zette tegen Duitsland, kregen we een hartverscheurend huilende Duitse fan te zien. Wat bleek, ook die beelden waren vóór het duel opgenomen, net nadat de volksliederen waren gespeeld.

Ik vind dat dus bizar. Als ik fictie had willen zien dan was ik wel naar de bioscoop gegaan.

Wildpoepen

O ja. Ik lees dat woord op mijn lijstje en moet ongewild meteen glimlachen. Arme Jeffrey de Visscher van FC Emmen. Zo kent nagenoeg niemand je, en zo heb je een stigma dat je nooit meer kwijtraakt; 'wildpoeper'.

Zijn contract bij FC Emmen zou zijn ontbonden vanwege het in beschonken toestand wildpoepen naast zijn auto, zo luidde het nieuwsbericht. Sloeg natuurlijk nergens op, tenminste, Jeffrey zelf liet weten dat het onzin was.

Maar het kwaad was al geschied. Want wie dit heeft gemist, heeft die dag onder een steen geleefd. Werkelijk iedere nieuwssite pakte het op. En logisch ook. Vooropgesteld is wildpoepen een schitterend werkwoord, maar grappiger wordt het als 'wild poepen' los staat geschreven ('Ontslag na wild poepen') zoals sommige media deden, zodat er sprake lijkt van een ongecontroleerde handeling.

Op Twitter was het hashtag wildpoepen trending topic en het leverde de hele dag een stilleven aan flauwe woordgrappen op. Anyway, te raar om niet te benoemen. Bij deze.

Leroy Fer

Mijn misschien wel favoriete rare bericht ging over Leroy Fer. Hij was met buddies Denny Landzaat en Edson Braafheid naar de paardenveiling Expo Talent Sale, waar Neerlands beste springpaarden worden verhandeld. Daar zag de middenvelder van Twente ineens Django, een prachtig donkerbruin supergetalenteerd beest en dacht, dit is een leuk cadeautje voor mijn vriendin.

Bam, 28.000 euro. Zijn uitleg later: "Mijn vriendin is helemaal gek van paarden, en Django was gewoon een heel mooi paard dus dit moest ik wel doen."

Dat op zichzelf is al grappig. En romantisch ook, eerlijk is eerlijk; die jongen wil gewoon iets liefs doen. Dat dat een beetje is alsof je een Formule 1-wagen koopt voor iemand die misschien alleen een boodschappenauto nodig heeft doet er even niet toe.

Maar het grappigste kwam nog; na de koop besefte Fer dat hij eigenlijk helemaal geen ruimte had voor Django. "Ik woon in een appartement en heb dus helemaal geen plaats", aldus Fer tegen de website hippischtwente.nl.

En na ampel beraad met olympisch kampioen Jeroen Dubbeldam, die de veiling organiseerde, besloot Leroy het beest diezelfde dag nog door te verkopen aan iemand die hij tijdens de veiling had afgetroefd.

Dat is toch heerlijk? Stom en lief. En iets met te veel geld.

(volgende week deel 2)