Na mijn laatste bijdrage over de lichte chaos bij de Los Angeles Lakers in het magazine van NUsport is de (basket)bal hard gaan rollen. 

Door Mart Smeets

Bij een voor de Lakers gênante seizoenstart van één zege en vier nederlagen viel de guillotine al meteen voor coach Mike Brown en begonnen de leukste sweepstakes die je als NBA-fan kan wensen.

Nou reis ik op dit moment in de Verenigde Staten rond en kleeft alle problematiek rond de Lakers voortdurend aan je: kranten, televisieprogramma's, radioshows, iedereen had het tot maandag over de beoogde opvolger van de vrij simpel geslachtofferde Brown.

Die man heette Phil Jackson en diegenen die afgelopen vrijdag beelden hebben kunnen zien van het duel tussen de Warriors en de Lakers (makkelijke zege Lakers) hebben de borden gezien die mensen in het publiek omhoog hielden: PHIL.

Maandag maakten de Lakers echter bekend dat Mike D'Antoni is benoemd tot nieuwe oefenmeester.

Excentriek

Jackson is 67 jaar jong en zei weer zin te hebben in de NBA. De keuze leek lang naar zen master Jackson te gaan en iedereen in de grote wereld van de sport wist dat zoiets ook meteen zijn weerslag op de ploeg zou hebben opgeleverd.

De traditionele driehoek zou zijn teruggekeerd in het spel van de Lakers en de door de spelers nooit begrepen Princeton-aanval ligt inmiddels al bij de vuilnisbak. Coach Brown en vooral diens assistent Eddie Jordan geloofden in die tamelijk gecompliceerde aanval, maar na afgelopen vrijdag is dat voltooid verleden tijd.

Jackson liep achttien maanden geleden bij de Lakers weg. Hij was op en had twee operaties nodig: knie en heup. Hij herstelde, bleef de NBA volgen en is natuurlijk een soort van opperwezen in de NBA en ver daarbuiten.

Zijn rust, zijn overleg en zijn manier van doen en laten zijn onweerlegbaar anders dan dat je bij andere coaches ziet. Na een beroerd gespeeld kwart kon hij tegen zijn spelers zeggen: "Jullie denken dat ik nu een oplossing heb voor jullie probleem? Dat is een misverstand. Jullie spelen beroerd, ik niet. Probeer er eerst zelf maar eens uit te komen. Als het niet lukt, neem ik wel weer een time-out."

Jackson leek de eerste keuze van heel de sportwereld, maar er kleefden twee ogenschijnlijk kleine facetten aan zijn komst naar Staples Center die over het hoofd zijn gezien. Ten eerste zijn salaris. Hij nam afscheid met twaalf miljoen dollar per jaar. Wellicht wilde hij niets inleveren.

Belangrijker is echter dat van hem gevraagd zou zijn instant succes te hebben en niet op lange termijn te gaan werken. Drie van zijn topspelers bevinden zich in de herfst van hun loopbaan (Kobe Bryant 34, Steve Nash 38 en Pau Gasol 32) en laatste aanwinst Howard is volgend jaar free agent. Jackson had direct in de overdrive moeten gaan.

Grateful Dead

Ja, hij had al gesproken met zijn vaste assistenten: Kurt Rambis en Jim Cleamons en die mannen hadden hem goed kunnen helpen.

De liefhebber van muziek van de Grateful Dead leek me eerzuchtig genoeg weer groot te willen winnen, maar zal dat dus zeker niet op korte termijn bij de Lakers gaan doen, die opteerden voor D'Antoni.