Voor de fans van de New York Yankees was het afgelopen zaterdag een zwarte dag; gitzwart zelfs.

Door Mart Smeets 

Niet alleen verloren de Yankees hun eerste duel om de American League-titel van Detroit Tigers, veel rampzaliger was het uitvallen van sterspeler, aanvoerder en kloppend hart van alles dat New Yorks honkbal is: Derek Jeter.

Voor mensen die het Amerikaanse honkbal slechts van grote afstand volgen: Jeter is voor de Yankees wat Coen Moulijn voor Feyenoord is, Aad Mansveld voor Den Haag en Guy Roux voor Auxerre.

Mensen dus die meer dan getrouwd zijn met de club, mannen die één zijn geworden met de sportorganisatie.

Indrukwekkend

Jeter speelde ooit een wedstrijd tegen de Yankees. Dat was in 2009 en hij deed het in het shirt van Team USA in de voorbereiding voor de World Baseball Classic. Hij zei toen dat het een heel vreemd gevoel was in het veld te staan tegen zijn medespelers van al die jaren.

Jeter is een indrukwekkend mens. Zijn strenge ouders (vader zwart, moeder van Iers/Duitse afkomst) leerden hem een kruiwagen vol normen en waarden. Zo werd hem afgeraden ooit de woorden I can’t (dat kan ik niet) te gebruiken. Als een mens wil, kan hij alles, was de les die zijn ouders hem meegaven.

Hij begon zijn professionele loopbaan in de onderbond. In zijn eerste zeven slagbeurten ging Jeter voor nul naar de kant; zijn coaches toen zagen niet veel in de slanke jongeman. Na achttien jaar MLB weet men beter. Hij is een wereldtopper en een heel goede aanvoerder. Hij stimuleert en staat erom bekend dat hij binnenbrandjes bij de Yankees altijd meteen zelf blust.

Nu ligt hij dus met zijn poot omhoog omdat hij zijn enkel gebroken heeft en moeten de Yankees (in een door de ploeg niet echt goed gespeeld seizoen) proberen zonder Captain Clutch of Mr. November door te dringen tot de World Series.

Kloppend hart

Dat lijkt een hele opgave. Weliswaar is niemand onvervangbaar, maar in Jeters geval ga ik daar aan twijfelen. Het is niet alleen zijn spel, maar vooral zijn aanwezigheid in en rond het veld, in het clubhuis, in de teambus en in het teamvliegtuig waar hij om geroemd wordt.

Hij is de katalysator en het kloppend hart van de ploeg. En hij kijkt dus nu van afstand toe. Met zijn enkel in het gips. Voor iemand die altijd in de maand oktober heel goed ging spelen, is dat een kwelling.

Voor de Yankees blijft nu de korte-stoppositie open. Wie er ook gaat spelen, er staat altijd een heftige schaduw naast hem. Ik las ergens dat er ooit een onderzoek is gedaan naar de manier waarop Jeter speelde als korte stop.

De uitkomst was verrassend: hij was eigenlijk helemaal niet zo goed, ontdekten collegestudenten. Hij kon ook niet zo goed fielden, stond er te lezen, maar als je hem ziet spelen…berg je maar.

Jeter counterde met: “Ik speel in New York, daar is kritiek op een ander uitgevonden.”

Mooie dames

Jeter is in het bezit van vijf Golden Gloves, ettelijke andere titels en wordt door zijn mede- en tegenstanders gezien als een van de beste en betrouwbaarste korte stops in de wereld. Wat anderen over hem zeggen, zal hem een zorg zijn, heeft hij wel eens opgemerkt.

En o ja, hij heeft een hele reeks mooie dames het hof gemaakt. Twee van hen: zangeres Mariah Carey en actrice Jessica Biel. Tot zover privé.

Nu dus: poot omhoog, de Yankees zijn de Yankees niet meer. Zelfs voor deze fan van de Boston Red Sox doet het verlies van Jeter pijn. Hij is een gentleman-honkballer.