Potjes als Nederland - Andorra… Nooit naar kijken natuurlijk, maar het levert wel mooie clichés en heerlijk verveelde persconferenties op. 

Door Menno Pot

Toen ik een jaar of tien was, lag ik, als ik ’s nachts niet kon slapen, altijd over voetbal na te denken. Het moet tijdens een van die nachtelijke filosofische sessies geweest zijn dat ik een diep medelijden ontwikkelde met de Goede Voetballer uit het Slechte Voetballand.

Stel, bedacht ik, dat je in Andorra, Liechtenstein of Cyprus geboren wordt (daar doe je nu eenmaal niks aan) en - wellicht als enige in je land - heel erg goed kunt voetballen.

Dan vind je misschien wel een goeie club in het buitenland en word je elk jaar voetballer van het jaar in eigen land (elk nadeel hep z’n voordeel), maar loop je eens in de zoveel weken weer water naar de zee te dragen in een nationale ploeg vol onbeholpen prutsers. Geen transfer mogelijk.

Eerlijk gezegd kon ik er wel om huilen, zo zielig vond ik het. Misschien heb ik er de volgende dag van pure ontzetting vragen over gesteld op school. Kon er niets verzonnen worden, zodat zulke spelers ook een keer aan een EK of WK konden meedoen?

Litmanen

Iets later in mijn leven diende zich een tamelijk goed voorbeeld van zo’n speler aan: Jari Litmanen, al wekte die nooit de indruk het erg zielig voor zichzelf te vinden dat hij Fin was. Bovendien had ik inmiddels een levensfase bereikt waarin ik niet meer zo erg wakker lag van dit soort gevallen van voetballerstragiek.

Tegenwoordig zit ik wéér in een andere levensfase en vind ik de Goede Voetballer van het Slechte Voetballand juist cool, al was het maar omdat hij een rebel tegen wil en dank is. FIFA en UEFA doen er alles aan om de grote jongens te bevoordelen (zie de Champions League), maar als de nieuwe Maradona toevallig in Nicaragua geboren wordt, is er toch een probleem.

Dan kan ‘ie als aanvoerder van Real Madrid de Champions League winnen, maar zit ‘ie tijdens het WK thuis voor de tv. Er is geen pseudo-corrupte regel uit de grond te stampen om dat te ondervangen. Alleen dat is al mooi: een commercieel ongewenste situatie waaraan de FIFA niets kan doen.

Speelt er een Goede Voetballer bij Andorra? Ik zou het eerlijk gezegd niet weten.

Schitterende journalistiek

Ik houd van interlands tegen spreekwoordelijke ‘voetbaldwergen’. Of nee, dat moet ik preciezer formuleren, want straks wek ik nog de indruk dat ik ga kijken. Ik houd vooral van de media-aandacht rond volslagen oninteressante interlands.

Geen Nederlandse krant durft de uitslag van Nederland - Andorra eens af te doen met een kort ANP-bericht onderop de linkerpagina, in de kolom voor kort nieuws. Nee, het is een kwalificatieduel van Oranje en dus moet het vaste aantal voorbeschouwende en analyserende artikelen worden geschreven, al weet niemand ter redactie wat daarin dan precies beweerd moet worden. Dat levert schitterende journalistiek op. Op televisie is het precies zo.

Hoogtepunt: de persconferentie vooraf. Zo’n bondscoach van Andorra, meneer Álvarez… Die heeft waarschijnlijk nog nooit een wedstrijd gewonnen met zijn ploeg, maar gaat in de aanloop naar elke interland weer met uitgestreken gezicht tijdens de persconferentie zitten vertellen dat de tegenstander (in dit geval Nederland) natuurlijk favoriet is, maar dat Andorra gaat proberen in de omschakeling toe te slaan.

“We gaan het heel zwaar krijgen”, luidde zijn voorspelling voor de wedstrijd in De Kuip. Dat zou zomaar kunnen. Prachtige tekst.

Gedicht

Daarna de bondscoach van de tegenstander, in dit geval Louis van Gaal. Die weet van gekkigheid al helemaal niet wat hij over zo’n potje zeggen moet en grijpt daarom steevast terug naar een klassieke stoplap: “We moeten ze niet onderschatten.”

Dan zit ik dus spinnend van genot op de bank. Met een beetje geluk volgt binnen enkele zinnen die andere klassieker: “Er bestaan geen zwakke landen meer.”

Op zulke momenten hoop ik vurig dat ook ‘de bal is rond’ nog van stal zal worden gehaald, maar meestal blijft die toch achterwege. Hij is (zeer ten onrechte) een beetje uit de mode geraakt. Vandaag weer een kans. Wie weet ingebed in een Van Gaal-gedicht. Spannend.